Jam 37 vjeçe dhe prej dymbëdhjetë vitesh jam e martuar me një burrë që quhet Ardian. Ai është 40 vjeç dhe gjithmonë ka qenë shumë i lidhur me nënën e tij, Meriten. Babai i Ardianit ishte larguar nga familja kur ai ishte vetëm tetë vjeç. Të paktën kështu e dinte burri im, sepse nëna ia kishte përsëritur këtë histori gjatë gjithë jetës.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Meritja ndërroi jetë në moshën 73-vjeçare, pas një sëmundjeje të gjatë. Burri im e përjetoi shumë rëndë humbjen e saj. Ditën e varrimit mezi qëndronte në këmbë nga lodhja dhe pikëllimi. Ndërsa të afërmit po largoheshin, vura re një grua të panjohur që qëndronte pak më larg. Ajo nuk dukej si dikush që kishte ardhur thjesht për ngushëllime.

Gruaja u afrua dhe e pyeti Ardianin nëse ishte djali i Merites. Kur ai i tha po, ajo u prezantua si Valbona. Ishte 61 vjeçe dhe kishte ardhur nga një qytet tjetër. Pastaj tha diçka që na tronditi të dyve: “Më vjen keq që po ta them sot, por nëna jote nuk të ka treguar gjithë të vërtetën për babanë tënd.”

Ardiani u zemërua menjëherë. I tha se nuk ishte momenti për thashetheme dhe se nëna e tij sapo ishte varrosur. Por Valbona nuk u largua. Ajo i tregoi emrin e plotë të babait të tij, datën kur kishte shkuar jashtë vendit dhe një fotografi të vjetër të burrit. Pastaj tha se ai nuk kishte vdekur dhe se jetonte ende, në një qytet jo shumë larg nesh.

Burri im mbeti i shtangur. Nëna i kishte thënë se babai i tij i kishte braktisur, nuk kishte dërguar kurrë para dhe nuk kishte kërkuar asnjëherë ta shihte. Kur Ardiani kishte qenë adoleshent, ajo i kishte treguar se babai kishte ndërruar jetë jashtë vendit. Që nga ajo kohë, ai nuk kishte menduar më se mund ta takonte ndonjëherë.

Valbona na shpjegoi se ishte bashkëshortja e dytë e babait të Ardianit. Sipas saj, burri i saj kishte kërkuar për shumë vite të kishte kontakte me djalin. Ajo na tregoi disa dokumente të vjetra për pagesat e mbështetjes financiare dhe kopje të kërkesave që ai kishte bërë për ta takuar. Nuk na kërkoi t’i besonim menjëherë. Na tha vetëm se mund të shihnim gjithçka dhe të vendosnim vetë.

Ardiani nuk dinte çfarë të bënte. Pas disa orësh vendosi të shkonte në adresën që na kishte dhënë Valbona. Unë e shoqërova. Kur mbërritëm, një burrë rreth 70 vjeç na hapi derën. Kishte flokë të bardhë dhe ecte ngadalë. Sapo pa Ardianin, ndaloi dhe e pyeti me zë që i dridhej: “A je ti djali im?”

U ulëm në dhomën e ndenjjes dhe biseda zgjati për orë të tëra. Babai i tij pranoi se martesa me Meriten kishte përfunduar pas një tradhtie nga ana e tij. Ai kishte gabuar rëndë dhe ishte larguar nga shtëpia. Por tha se nuk kishte dashur të ndërpriste marrëdhënien me të birin. Për vite kishte dërguar para dhe kishte kërkuar ta takonte, por marrëdhënia me ish-bashkëshorten kishte qenë shumë e tensionuar.

Sipas tij, Merita ia kishte kufizuar kontaktet dhe më vonë i kishte thënë se Ardiani nuk dëshironte ta shihte. Kur djali ishte rritur, babai kishte provuar t’i shkruante, por nuk kishte marrë përgjigje. Ardiani nuk mbante mend të kishte marrë ndonjë mesazh të tillë. Megjithatë, ne e dinim se pas kaq shumë vitesh nuk mund të verifikonim çdo fjalë vetëm nga kujtimet e dy njerëzve.

Ajo që e tronditi më shumë burrin tim ishte një dokument që babai i tregoi nga koha kur Ardiani kishte mbushur tetëmbëdhjetë vjeç. Ishte një kërkesë për kontakt, e dërguar në adresën e familjes, bashkë me një përgjigje ku thuhej se djali nuk dëshironte të kishte lidhje me të atin. Ardiani tha se nuk e kishte shkruar dhe as nuk e kishte parë kurrë atë përgjigje. Nuk e dinim kush e kishte dërguar, por për herë të parë ai kuptoi se dikush mund të kishte folur në emrin e tij.

U kthyem në shtëpi shumë vonë. Ardiani ishte i zemëruar, i hutuar dhe i pikëlluar. Më tha se nuk dinte nëse duhej të urrente babanë për tradhtinë, nënën për gjërat që mund t’i kishte fshehur, apo veten që nuk kishte kërkuar më herët përgjigje. I thashë se nuk kishte pse të merrte vendime atë natë. Nëna e tij nuk mund të përgjigjej më, ndërsa babai duhej të fitonte besimin me sjellje, jo vetëm me dokumente e fjalë.

Sot kanë kaluar disa muaj dhe Ardiani takohet herë pas here me babanë biologjik. Marrëdhënia e tyre është ende e vështirë dhe nuk mund të rikuperohen tridhjetë vite brenda pak javësh. Ai vazhdon ta dojë dhe ta kujtojë nënën, por tani e sheh historinë e familjes me më shumë pyetje sesa më parë. Ajo që e lëndon më shumë nuk është vetëm e kaluara e prindërve. Është mundësia se, për shkak të zemërimit të dy të rriturve, atij iu mor e drejta të vendoste vetë nëse dëshironte ta njihte babanë e tij.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.