Jam 38 vjeçe dhe vajza ime, Sara, është katërmbëdhjetë vjeçe. Ajo ka qenë gjithmonë e shoqërueshme dhe e interesuar për shkollën. Prandaj nuk u shqetësova kur një të premte më kërkoi tridhjetë euro për një projekt me klasën. I dhashë paratë dhe mendova se ishte një shpenzim i zakonshëm.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Por kërkesat vazhduan. Javën tjetër më kërkoi pesëdhjetë euro, pastaj përsëri tridhjetë. Më tha se klasa po organizonte aktivitete të ndryshme dhe se të gjithë nxënësit po kontribuonin. Brenda gjashtë javësh i kisha dhënë një shumë që filloi të më dukej e pazakontë.

Në të njëjtën kohë vura re se Sara po ndryshonte. Nuk dilte më me shoqet, e mbante telefonin gjithmonë pranë dhe nervozohej sa herë merrte një mesazh. Kur e pyesja çfarë kishte, më thoshte se ishte vetëm e lodhur. Mendova se ndoshta po kalonte një periudhë të vështirë të adoleshencës.

Një ditë telefonova mësuesen për ta pyetur rreth projektit. Ajo u habit dhe më tha se shkolla nuk kishte kërkuar asnjë shumë të tillë. Më pyeti nëse kisha ndonjë njoftim me shkrim. Atëherë kuptova se paratë nuk po shkonin aty ku mendoja.

Atë mbrëmje u ula pranë Sarës dhe i kërkova të flisnim. Ajo fillimisht këmbënguli se i kishte shpenzuar për shkollën. Kur i thashë se kisha folur me mësuesen, filloi të qante. Më kërkoi të mos shkoja në shkollë të nesërmen dhe më tha se gjërat mund të bëheshin më keq nëse dikush mësonte se kishte folur.

Pas pak më tregoi disa mesazhe në telefon. Një grup nxënësish kishte krijuar një fotografi të ndryshuar në mënyrë poshtëruese, duke përdorur fytyrën e saj. Ata e kërcënonin se do ta shpërndanin nëpër grupet e shkollës nëse nuk u jepte para. Sara ishte frikësuar dhe kishte filluar të merrte para nga unë për t’ua dhënë.

Nuk mund ta besoja që vajza ime kishte përjetuar një frikë të tillë për javë të tëra. Ajo më tha se ndihej e turpëruar, edhe pse fotografia nuk ishte e vërtetë. Kishte menduar se unë do të zemërohesha me të ose se të tjerët nuk do ta besonin. E përqafova dhe i thashë se nuk kishte bërë asgjë që justifikonte atë trajtim.

E sigurova se nuk do të përballeshim me nxënësit në mënyrë të pakontrolluar. Ruajtëm mesazhet si prova, pa e shpërndarë fotografinë. Të nesërmen shkova në shkollë dhe kërkova takim me drejtorin, mësuesen dhe personin përgjegjës për mbështetjen e nxënësve. Shpjegova situatën dhe kërkova masa për sigurinë e Sarës.

Shkolla e mori çështjen seriozisht dhe u përfshinë edhe prindërit e nxënësve përgjegjës. Për shkak të kërcënimeve dhe marrjes së parave, kërkuam edhe ndihmën e autoriteteve përkatëse. Sara nuk u detyrua të përballej vetëm me fëmijët që e kishin kërcënuar. Më e rëndësishmja ishte që ajo të ndihej e mbrojtur.

Ditët e para pas zbulimit ishin të vështira. Vajza kishte frikë se të gjithë do të flisnin për të. Biseduam shpesh dhe kërkuam mbështetje profesionale për ta ndihmuar të përballonte ankthin. Gradualisht filloi të ndihej më e qetë dhe t’u kthehej aktiviteteve që i pëlqenin.

Një mbrëmje Sara më kërkoi falje që më kishte gënjyer për paratë. I thashë se do të flisnim edhe për sinqeritetin, por se përgjegjësia për kërcënimet u takonte atyre që i kishin bërë. Ajo kishte pasur nevojë për ndihmë dhe ne të rriturit duhej t’ia krijonim mundësinë ta kërkonte pa frikë.

Sot nuk ia kontrolloj jetën vajzës në çdo moment, por përpiqem të jem më e vëmendshme ndaj ndryshimeve në sjelljen e saj. Mësova se një fëmijë mund të duket sikur po kërkon para pa arsye, ndërsa në të vërtetë po përballet me diçka që e frikëson. Dhe se fjalët më të rëndësishme që mund t’i thuash në atë moment janë: “Mund të ma tregosh. Do të të dëgjoj dhe do të të ndihmoj.”

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.