Jam 34 vjeçe dhe vajza ime, Rea, është nëntë vjeçe. Ajo shkon në shkollë me një autobus të organizuar për nxënësit e lagjes. Zakonisht në stacion kalojnë dy mjete, me rreth pesëmbëdhjetë minuta diferencë. Deri para disa javësh, Rea hipte gjithmonë në të parin, sepse mbërrinte në shkollë me kohë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Pastaj fillova të merrja njoftime se vajza po vonohej. Kur e pyeta, më tha se po udhëtonte me autobusin e dytë. I kërkova të kthehej te orari i mëparshëm, por ajo këmbëngulte se ndihej më mirë duke pritur. Mendova se ndoshta kishte ndonjë mosmarrëveshje me shoqet dhe nuk dëshironte të fliste.

Një mëngjes vendosa të shkoja pas saj deri te stacioni dhe ta vëzhgoja nga larg. Rea qëndronte me çantën në shpinë, duke shikuar rrugën. Kur autobusi i parë u afrua, ajo nuk shkoi drejt derës. Përkundrazi, u tërhoq pak pas strehës së pritjes.

Në fillim mendova se po shmangte dikë. Por kur autobusi hapi derën, pashë se ishte shumë i mbushur. Disa fëmijë qëndronin në këmbë në korridorin e ngushtë mes sediljeve. Dy nxënës të tjerë hipën dhe u përpoqën të futeshin mes të tjerëve, edhe pse nuk kishte vende të lira.

Shoferi u kërkoi të lëviznin më brenda. E dëgjova të thoshte se shkolla ishte afër dhe se nuk kishte nevojë të shqetësoheshin. Mbeta e habitur. Nuk mund ta besoja se fëmijët po transportoheshin në atë mënyrë. Autobusi u nis, ndërsa Rea mbeti në stacion duke pritur tjetrin.

Iu afrova vajzës dhe e pyeta nëse kjo ishte arsyeja pse nuk hipte. Ajo fillimisht u tremb se do ta qortoja. Pastaj më tregoi se disa javë më parë kishte hipur në atë autobus dhe kishte qëndruar në këmbë pothuajse gjatë gjithë rrugës. Kur mjeti kishte frenuar fort, ajo kishte humbur ekuilibrin dhe ishte përplasur lehtë me një sedilje.

Që nga ajo ditë kishte vendosur të priste autobusin tjetër, ku zakonisht kishte vende të lira. E pyeta pse nuk më kishte treguar. Rea më tha se mendonte që do t’i thosha të mos ankohej, sepse shkolla nuk ishte larg. M’u kujtua se disa herë, kur ishte vonuar, e kisha qortuar pa e dëgjuar deri në fund.

E mora vajzën me vete dhe telefonova shkollën. Kërkova të flisja me drejtorin për transportin. Ai më dëgjoi dhe më tha se do të kontaktonte menjëherë kompaninë që ofronte shërbimin. I shpjegova se nuk po ankohesha për vonesat e vogla, por për faktin se disa fëmijë po udhëtonin pa vende të sigurta për t’u ulur.

Drejtori u angazhua të verifikonte situatën. Gjatë ditëve në vazhdim u kontrollua numri i nxënësve në linjë dhe mënyra si po organizohej transporti. Doli se në disa mëngjese kishte më shumë fëmijë sesa vende të disponueshme në mjetin e parë. Shkolla kërkoi ndryshimin e organizimit të transportit.

Pas një jave u shtua një mjet tjetër në orarin me më shumë nxënës dhe u përcaktua që asnjë fëmijë të mos transportohej në këmbë. Prindërit u informuan për ndryshimet. Drejtori u kërkoi nxënësve të njoftonin menjëherë një të rritur nëse vërenin diçka që i bënte të ndiheshin të pasigurt.

Kur Rea filloi të përdorte përsëri autobusin e mëngjesit, e pyeta si ndihej. Ajo më tha se tani kishte gjithmonë vend dhe se nuk kishte më frikë kur shoferi frenonte. Por unë nuk e harrova faktin se vajza kishte kaluar disa javë duke zgjidhur vetë një problem që duhej ta kishim trajtuar ne të rriturit.

Ajo ngjarje më mësoi të mos e quaj menjëherë kokëfortësi çdo refuzim të një fëmije. Ndonjëherë fëmijët nuk dinë ta shpjegojnë qartë çfarë i shqetëson, sidomos kur kanë frikë se nuk do t’i besojmë. Sot përpiqem ta dëgjoj Rean më gjatë, sepse siguria e saj është më e rëndësishme sesa të mbërrijë disa minuta më herët në shkollë.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.