Jam 37 vjeçe dhe kam një djalë 11-vjeçar që quhet Erion. Prej disa javësh ai më kërkonte çdo mëngjes t’i përgatisja dy sanduiçë për shkollë. Në fillim mendova se po rritej dhe kishte më shumë uri. Nuk e pyeta gjatë, sepse gjithmonë kthehej në shtëpi me kutinë e ushqimit bosh.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Një të martë më telefonoi mësuesja. Më tha se duhej të shkoja në shkollë për të diskutuar një problem. Kur mbërrita, Erioni qëndronte jashtë klasës me kokën ulur. Mësuesja më shpjegoi se ai po ia jepte çdo ditë ushqimin një nxënësi tjetër, pa pyetur askënd.

Ajo ishte shqetësuar sepse shkolla kishte rregulla për shkëmbimin e ushqimeve, sidomos për shkak të alergjive. Më tha se e kishte qortuar Erionin para klasës pasi ai nuk kishte pranuar të tregonte kujt ia jepte sanduiçin. Disa fëmijë kishin qeshur dhe ai ishte turpëruar.

E pyeta djalin pse nuk më kishte treguar. Ai filloi të qante dhe më kërkoi të mos zemërohesha. Pastaj më tha se një shok i klasës, Albani, vinte shpesh pa mëngjes. Babai i tij kishte humbur punën, ndërsa nëna punonte me orar të zgjatur. Familja po kalonte një periudhë të vështirë.

Erioni e kishte vënë re se Albani rrinte vetëm gjatë pushimit, ndërsa nxënësit e tjerë hanin. Një ditë i kishte ofruar gjysmën e sanduiçit. Albani kishte hezituar, por më pas e kishte pranuar. Që nga ajo ditë, Erioni më kërkonte dy sanduiçë që shoku të mos ndihej ndryshe nga të tjerët.

E pyeta pse ma kishte fshehur. Ai tha se Albani i kishte kërkuar të mos i tregonte askujt, sepse kishte turp nga gjendja e familjes. “Nuk doja që të tjerët ta tallnin”, më tha. E përqafova dhe i shpjegova se kishte bërë një gjest të mirë, por se për ushqimin në shkollë duhej të kujdeseshim edhe për sigurinë e fëmijëve.

Mësuesja na dëgjoi dhe u emocionua. Pranoi se kishte gabuar duke e qortuar Erionin para shokëve. Ajo nuk e kishte ditur arsyen dhe kishte menduar se fëmijët thjesht po shkëmbenin ushqime kundër rregullave. I kërkoi falje djalit tim dhe i premtoi se do ta trajtonte çështjen me kujdes.

Atë ditë biseduam edhe me drejtorin. Nuk kërkova që shkolla të bënte publike historinë e Albanit. Përkundrazi, propozova të organizohej një mënyrë diskrete që çdo fëmijë që kishte nevojë të mund të merrte ushqim. Drejtori tha se do të shqyrtonte mundësitë me prindërit dhe personelin.

Disa ditë më vonë shkolla filloi një program të vogël mëngjesi, me kontribute vullnetare dhe rregulla të qarta për alergjitë. Fëmijët mund të merrnin ushqim pa pasur nevojë të shpjegonin gjendjen e familjes para të tjerëve. Asnjëri nuk duhej të ndihej i veçuar.

Një pasdite më telefonoi nëna e Albanit. Me zë të emocionuar më falënderoi për Erionin. Më tregoi se djali i saj kishte filluar të shkonte më i lumtur në shkollë, sepse dikush ishte kujdesur për të pa e vënë në siklet. I thashë se mirësia ishte e Erionit dhe se ne të rriturit vetëm po përpiqeshim të mësonim prej tij.

Kur u kthyem në shtëpi, Erioni më pyeti nëse mund të vazhdonte të merrte dy sanduiçë. I thashë se tani Albani mund të merrte mëngjes në shkollë, por ata mund të vazhdonin të hanin së bashku. Ai buzëqeshi dhe më tha se më e rëndësishmja ishte që shoku të mos rrinte më vetëm gjatë pushimit.

Sot e kujtoj shpesh atë ditë. Fillimisht mendova se djali po më fshihte diçka të keqe, por ai thjesht po mbronte dinjitetin e një shoku. Mësova se edukata nuk matet vetëm me notat apo bindjen ndaj rregullave. Ndonjëherë duket në një sanduiç të ndarë me dikë që nuk ka asgjë për të ngrënë.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.