Jam 34 vjeçe dhe prej gjashtë vitesh jam e martuar me burrin tim, Erionin. Ai kishte qenë i martuar më parë, por ishte divorcuar disa vite para se të njiheshim. Nuk e kam konsideruar kurrë problem të kaluarën e tij. Megjithatë, marrëdhënia ime me vjehrrën, 65-vjeçaren Merita, nuk ka qenë gjithmonë e lehtë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Që në fillim e kuptova se vjehrra kishte pasur shumë simpati për ish-gruan e Erionit, Albanën. Ajo e përmendte shpesh gjatë bisedave. Ndonjëherë më tregonte si gatuante Albana, si e rregullonte shtëpinë dhe sa mirë merrej me mysafirët. Përpiqesha të mos mërzitesha, sepse e dija që kishin kaluar disa vite së bashku si familje.

Por me kalimin e kohës krahasimet filluan të më shqetësonin. Kur përgatisja ndonjë ushqim, vjehrra më tregonte se Albana e bënte ndryshe. Kur flisnim për mobiliet, më thoshte se ish-nusja kishte pasur shije më të mirë. Ia tregova Erionit, por ai më kërkoi të mos i kushtoja shumë rëndësi. Sipas tij, nëna thjesht kishte disa zakone të vjetra.

Një pasdite dola për të takuar një shoqe në qendër të qytetit. Mbërrita pak më herët dhe hyra në kafenenë ku kishim lënë takimin. Pranë dritares pashë vjehrrën time. Përballë saj ishte një grua që e njoha menjëherë nga fotografitë e vjetra. Ishte Albana, ish-gruaja e Erionit. Nuk e dija se vazhdonin të takoheshin.

Nuk do të më shqetësonte aq shumë një kafe mes tyre, po të mos dëgjoja emrin e burrit tim. Vjehrra po ankohej se Erioni nuk e vizitonte më aq shpesh. Pastaj tha: “Djali im ka ndryshuar shumë që kur u martua me këtë të dytën.” Albana iu përgjigj se ndoshta kishte pasur të drejtë kur e kishte paralajmëruar. Mbeta e shtangur.

U afrova te tavolina dhe i përshëndeta. Të dyja u befasuan. E pyeta vjehrrën pse po fliste për mua në atë mënyrë. Ajo më tha se ishte duke biseduar me një shoqe dhe se nuk kishte nevojë të më jepte llogari. Iu përgjigja se nuk po i kërkoja llogari për shoqërinë, por për fjalët që kishte thënë për martesën time.

Albana u përpoq të ndërhynte. Më tha se nuk kishte asgjë personale kundër meje dhe se thjesht po dëgjonte shqetësimet e Meritës. Por vjehrra vazhdoi të këmbëngulte se djali i saj kishte qenë më i afërt me familjen gjatë martesës së parë. Atëherë i thashë se Erioni ishte një burrë i rritur dhe se askush nuk kishte të drejtë të më fajësonte për çdo vendim të tij.

U largova nga kafeneja shumë e lënduar. Nuk bëra skandal dhe as nuk i ofendova. Por atë mbrëmje ia tregova gjithçka Erionit. Në fillim ai u habit që nëna vazhdonte të takohej me Albanën. Pastaj më tha se nuk mund t’ia ndalonte nënës shoqërinë me dikë. Iu përgjigja se as unë nuk po kërkoja një gjë të tillë. Problemi ishte që jeta jonë private po diskutohej me një person që nuk ishte më pjesë e martesës së tij.

Erioni më dëgjoi dhe më pyeti saktësisht çfarë kishte thënë nëna. Kur ia përsërita bisedën, u mërzit. Më tregoi se edhe atij i kishte bërë përshtypje që nëna e krahasonte vazhdimisht martesën tonë me të kaluarën. Pranoi se kishte gabuar që nuk kishte ndërhyrë më herët. Të nesërmen vendosi ta vizitonte dhe të fliste vetë me të.

Nëna e tij fillimisht u mbrojt duke thënë se Albana kishte qenë pranë saj gjatë një periudhe të vështirë dhe se nuk dëshironte ta ndërpriste shoqërinë. Erioni i tha se nuk kishte nevojë ta ndërpriste. Por i kërkoi të mos diskutonte më problemet tona familjare, të mos më krahasonte me ish-gruan e tij dhe të mos më trajtonte sikur isha përgjegjëse për distancën që ajo ndiente nga djali.

Pas disa ditësh Merita më telefonoi dhe më ftoi për kafe. Pranova, megjithëse ende isha e lënduar. Ajo më tregoi se kishte qenë shumë e afërt me Albanën dhe se divorci i tyre e kishte prekur. Pastaj pranoi se shpesh kishte bërë krahasime të padrejta. Më kërkoi falje për fjalët në kafene. I thashë se nuk kërkoja të zinte vendin tim askush, por as nuk pranoja të jetoja në hijen e martesës së mëparshme.

Sot vjehrra vazhdon ta takojë herë pas here Albanën. Nuk e kam problem këtë, sepse e kuptoj që njerëzit mund të ruajnë miqësi edhe kur marrëdhëniet familjare ndryshojnë. Por tani Merita është më e kujdesshme me mënyrën si flet për mua dhe martesën tonë. Edhe Erioni ka filluar t’i vendosë më qartë kufijtë. Nuk jemi bërë një familje pa mosmarrëveshje, por të paktën nuk ndihem më sikur duhet të konkurroj me një grua nga e kaluara e burrit tim.