Kur u martova me Arbenin, nuk e kisha imagjinuar kurrë se vjehrri im do të na bënte një dhuratë kaq të madhe. Në ditën e dasmës, përpara gjithë familjarëve, ai na dorëzoi çelësat e një shtëpie dykatëshe në një lagje të qetë të qytetit. Na tha se kishte kursyer për vite me radhë që djali i tij të mos fillonte martesën me borxhe dhe qira. Unë u përlota nga gëzimi, ndërsa Arbeni e përqafoi fort të atin. Shtëpia ishte rinovuar, muret ishin lyer rishtazi dhe gjithçka dukej gati për një jetë të re. Por natën e parë që shkuam të flinim aty, një fqinjë e moshuar trokiti në derën tonë dhe na paralajmëroi të largoheshim menjëherë. Ajo që zbulova më vonë më bëri të dyshoja në çdo fjalë që na kishte thënë vjehrri.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Ishte rreth orës dhjetë të mbrëmjes. Kishim kaluar gjithë ditën duke sistemuar rrobat, enët dhe dhuratat e dasmës. Arbeni kishte ndezur ngrohjen, sepse jashtë ishte ftohtë, ndërsa unë po përgatisja dhomën e gjumit. Shtëpia ishte e bukur, me mobilie të reja, perde të bardha dhe një kuzhinë moderne. Nuk kishte asgjë që të na bënte të dyshonim se mund të kishte ndonjë problem. Papritur, dëgjuam disa trokitje të forta në derën kryesore. Arbeni shkoi ta hapte dhe përpara tij qëndronte një grua rreth 70-vjeçare, e mbështjellë me një shall të trashë. Ajo na pyeti nëse ishim çifti i ri që sapo ishte vendosur në shtëpi. Kur i thamë se po, fytyra iu zbeh dhe na pyeti me shqetësim: “A keni ndërmend të flini këtu sonte?”

I thashë se sigurisht që do të flinim aty, sepse tani ishte shtëpia jonë. Gruaja më kapi lehtë për krahu dhe filloi të fliste me zë të dridhur. “Bijë, mos flini këtu sonte! A nuk ju ka treguar vjehrri çfarë ka ndodhur në këtë shtëpi?” Arbeni u nervozua menjëherë. Ai i tha se babai i tij na kishte dhuruar pronën me gjithë zemër dhe se nuk ishte e drejtë të vinte natën e parë për të na frikësuar. Por gruaja nuk u largua. Ajo nxori nga çanta një zarf të vjetër dhe më tregoi disa dokumente. “Nuk kam ardhur t’ju prish lumturinë”, tha ajo. “Kam ardhur sepse nuk dua që të përsëritet ajo që ndodhi këtu vitin e kaluar.”

E ftova brenda në korridor që të na shpjegonte çfarë donte të thoshte. Ajo u prezantua si zonja Hatixhe dhe na tregoi se jetonte në shtëpinë ngjitur prej më shumë se tridhjetë vitesh. Sipas saj, familja që kishte banuar më parë në shtëpinë tonë ishte larguar papritur pas një incidenti gjatë dimrit. Një natë, dy prej banorëve kishin filluar të ndiheshin keq, me marramendje dhe dhimbje koke. Fatmirësisht, kishin dalë jashtë dhe kishin kërkuar ndihmë mjekësore. Më pas ishte konstatuar se sistemi i ngrohjes kishte një problem serioz me nxjerrjen e gazrave të djegies. “Ata shpëtuan sepse dolën me kohë. Por specialistët thanë se kjo shtëpi nuk duhej të përdorej me atë sistem ngrohjeje pa u riparuar dhe kontrolluar”, na tregoi fqinja.

Arbeni filloi të qeshte me nervozizëm dhe tha se e gjithë shtëpia ishte rinovuar përpara se të hynim. “Babai im ka shpenzuar mijëra euro këtu. Nuk do të na jepte një shtëpi të rrezikshme”, këmbënguli ai. Por Hatixhja hapi zarfin dhe nxori një kopje të një raporti teknik. Aty përshkruhej një problem me kaldajën dhe tubin e shkarkimit të gazrave, i cili mund të shkaktonte grumbullim të monoksidit të karbonit brenda ambienteve. Dokumenti kishte datën e tetë muajve më parë dhe rekomandonte që sistemi të mos përdorej derisa të përfundonin riparimet dhe verifikimet përkatëse. Por gjëja që më tronditi nuk ishte vetëm paralajmërimi. Në fund të raportit ishte shkruar emri i personit që e kishte marrë në dorëzim: vjehrri im.

Ndjeva një të ftohtë që më përshkoi gjithë trupin. E pyeta Arbenin nëse kishte dëgjuar ndonjëherë për këtë problem. Ai mohoi me kokë dhe më tha se babai i kishte treguar vetëm për rinovimin e banjës, kuzhinës dhe dyshemesë. Në atë moment kuptova se kaldaja kishte qenë e ndezur prej disa orësh. Nuk dinim nëse ishte riparuar apo nëse kishte ende rrezik, prandaj vendosëm të mos e përdornim më shtëpinë atë natë. Dolëm jashtë dhe kontaktuam shërbimin përkatës të emergjencës për të kërkuar kontroll. Hatixhja na tregoi se e kishte ruajtur kopjen e raportit sepse teknikët kishin inspektuar edhe instalimet pranë shtëpisë së saj dhe ajo kishte qenë e pranishme gjatë vizitës.

Ndërsa prisnim jashtë, Arbeni telefonoi babanë e tij. Në fillim vjehrri tha se nuk kishte asnjë arsye për shqetësim dhe se fqinja po e ekzagjeronte situatën. Por kur Arbeni i lexoi datën dhe emrin e firmosur në raport, ai heshti për disa sekonda. Pastaj pranoi se kishte qenë në dijeni të problemit të vjetër. Sipas tij, një punëtor që kishte marrë për rinovimin e shtëpisë i kishte thënë se kishte pastruar tubin e shkarkimit dhe se gjithçka duhej të ishte në rregull. Megjithatë, vjehrri nuk kishte marrë ndonjë raport përfundimtar që të konfirmonte se sistemi ishte i sigurt. “Pse nuk na tregove?”, e pyeti Arbeni me zemërim. “Ne po flinim këtu sonte, babi! E dije që do ta ndiznim ngrohjen!”

Vjehrri mbërriti pas pak minutash dhe menjëherë filloi të debatonte me fqinjën. E akuzoi se po përpiqej t’ia prishte reputacionin dhe se kishte pasur mosmarrëveshje me pronarët e mëparshëm. Hatixhja nuk e ngriti zërin. Ajo vetëm ia tregoi dokumentin dhe i kërkoi të thoshte nëse ishte i vërtetë. Vjehrri uli kokën dhe pranoi se e kishte marrë. “Mendova se puna ishte kryer”, përsëriti disa herë. Unë nuk mund ta kuptoja si kishte shpenzuar kaq shumë para për mobilie dhe dekorime, por nuk ishte siguruar që problemi më i rëndësishëm i shtëpisë ishte zgjidhur. “Ne të besuam sepse je babai i burrit tim”, i thashë. “Nuk na duhej një shtëpi që dukej e bukur. Na duhej një shtëpi ku mund të jetonim të sigurt.”

Kontrolli që pasoi i konfirmoi shqetësimet e fqinjës. Specialistët konstatuan se sistemi i ngrohjes kishte ende defekte dhe se nuk duhej të përdorej pa ndërhyrje profesionale. Na këshilluan të mos qëndronim aty derisa të përfundonin punimet dhe të merrej konfirmimi përkatës i sigurisë. Më vonë mësuam se monoksidi i karbonit është një gaz pa ngjyrë dhe pa erë, prandaj një familje mund të mos e kuptojë fare praninë e tij pa pajisjet e duhura. Mendova për orët që kishim kaluar në shtëpi dhe për faktin se kishim qenë gati të flinim pa ditur asgjë. Atë natë nuk fjetëm në shtëpinë tonë të re. U kthyem te prindërit e mi, me disa rroba në një çantë dhe me një frikë që nuk mund ta përshkruaj.

Të nesërmen, Arbeni kërkoi të dinte më shumë për incidentin e familjes që kishte jetuar më parë aty. Nga dokumentet dhe nga një bisedë me ish-banorët, mësuam se ata kishin përjetuar simptoma të rënda dhe ishin detyruar të largoheshin për një periudhë. Pronari i atëhershëm e kishte shitur më pas shtëpinë, ndërsa problemi teknik ishte bërë pjesë e dokumentacionit që vjehrri kishte marrë gjatë blerjes. Ai kishte menduar ta rregullonte gjatë rinovimit, por nuk kishte ndjekur deri në fund kontrollin e sigurisë. Ajo që më lëndoi më shumë ishte se, në vend të na tregonte gjithçka, kishte zgjedhur të na thoshte se shtëpia ishte plotësisht gati. “Nuk doja t’ju shqetësoja para dasmës”, na tha. Por heshtja e tij kishte krijuar një rrezik shumë më të madh sesa çdo shqetësim që mund të na kishte shkaktuar e vërteta.

Pas atij incidenti, marrëdhënia mes Arbenit dhe babait të tij u ftoh shumë. Burri im ishte i lënduar, sepse gjithmonë e kishte konsideruar të atin një njeri të kujdesshëm dhe të përgjegjshëm. Vjehrri kërkoi falje dhe pranoi të paguante riparimin e plotë të sistemit të ngrohjes, instalimin e detektorëve të monoksidit të karbonit dhe kontrollet e nevojshme. Ne vendosëm të mos ktheheshim në shtëpi derisa specialistët të konfirmonin se gjithçka ishte e sigurt. Ndërkohë, shkova personalisht ta falënderoja zonjën Hatixhe. Ajo më priti me një filxhan kafe dhe më tha se kishte menduar gjatë nëse duhej të ndërhynte, por nuk kishte mundur të rrinte e heshtur. “Ndonjëherë është më mirë të zemërohet dikush me ty për një natë, sesa të pendohesh gjithë jetën që nuk i tregove të vërtetën”, më tha.

Sot, disa muaj pas asaj nate, unë dhe Arbeni jetojmë në shtëpinë që morëm dhuratë për martesë. Sistemi i ngrohjes është zëvendësuar, kontrollet e sigurisë janë kryer dhe kemi marrë masa shtesë për të shmangur rreziqe të ngjashme. Me vjehrrin kemi filluar të flasim përsëri, por besimi nuk është rikthyer plotësisht. E di se ai kishte dashur të na bënte një dhuratë të madhe, por një dhuratë nuk e justifikon fshehjen e një rreziku. Ndërsa me fqinjën tonë kemi krijuar një miqësi të veçantë. Sa herë e shoh duke ujitur lulet në oborr, më kujtohet nata kur trokiti në derën tonë. Atë mbrëmje mendova se një grua e panjohur po përpiqej të na frikësonte dhe të na prishte fillimin e martesës. Por në fund kuptova se paralajmërimi i saj mund të na kishte shpëtuar jetën. Dhe se sekreti më i rrezikshëm nuk ishte brenda mureve të shtëpisë, por në heshtjen e njeriut të cilit i besonim më shumë.

Ky është një tregim imagjinar, i krijuar për qëllime argëtimi.