Jeta ime u nda në dy periudha shumë herët, shumë para se të mbushja pesëmbëdhjetë vjeç. Gjithçka kishte një “para” dhe një “pas”. Para ishte një jetë e zakonshme, ku shqetësimet më të mëdha ishin provimet në shkollë dhe ndjenja e turpit kur përpiqesha t’i afrohesha vajzës që më pëlqente në klasë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Gjithçka ndryshoi në një mbrëmje të ftohtë tetori, kur nëna ime hyri në dhomën time me sytë e mbushur me lot dhe më tha se babai ishte shumë i sëmurë. Babai im ishte një njeri energjik që gjithmonë mbushte çdo dhomë me humor dhe histori. Ai ishte mekanik dhe mund të rregullonte pothuajse çdo gjë.

Edhe kur mjekët zbuluan se kishte kancer pankreatik në fazë të avancuar, ai vazhdoi të bënte shaka dhe të përpiqej të mbante humorin. Një herë më tha se nuk duhej ta merrja jetën shumë seriozisht, sepse në fund askush nuk del gjallë prej saj. Në atë moment qesha, por më vonë nuk pata më arsye për të qeshur.

Gjendja e tij u përkeqësua shpejt dhe në vetëm disa muaj u dobësua shumë. Një mëngjes e dërguan në spital për herë të fundit. Para se të largohej më përqafoi fort dhe më tha të mos lejoja askënd të më bindte se nuk mund t’ia dilja. Tre ditë më vonë ai ndërroi jetë dhe me të u zhduk një pjesë e madhe e botës sime.

Dy muaj pas funeralit fillova të vërej se nëna ime po ndryshonte. Ajo filloi të dilte më shpesh, të vishej më elegant dhe të fliste në telefon me një ton që nuk e kisha dëgjuar më parë. Pak më vonë më prezantoi me një burrë të quajtur Adrian, një zhvillues i pasur pronash që jetonte në një vilë luksoze pranë bregdetit.

Tre muaj më vonë ata u martuan në një ceremoni madhështore në një resort luksoz. Unë isha i pranishëm, por ndihesha sikur nuk i përkisja asaj bote. Askush nuk më pyeti si ndihesha apo nëse isha gati për këtë ndryshim. Shumë shpejt u zhvendosëm në vilën e Adrianit, një shtëpi e madhe dhe luksoze, por që nuk dukej se kishte vend për mua.

Një mbrëmje nëna më thirri në kuzhinë dhe më tha se kishte menduar për një zgjidhje tjetër për mua. Ajo më shpjegoi se do të shkoja të jetoja për një kohë me motrën e babait tim. Fillimisht mendova se po bënte shaka, por dy javë më vonë kisha vetëm një valixhe dhe një biletë avioni drejt një qyteti tjetër.

Udhëtimi drejt Çikagos ishte i gjatë dhe i heshtur. Ndihesha sikur po dërgohesha nga një adresë në tjetrën si një paketë. Tezja Mira më priti në aeroport me një buzëqeshje të ftohtë dhe më çoi në shtëpinë e saj në Lincoln Park, e cila ishte e madhe dhe e rregulluar me kujdes.

Xhaxhai im Arbeni ishte i vetmi që më përshëndeti me ngrohtësi dhe më bëri të ndihesha pak më mirë. Por kushërinjtë e mi, Sara dhe Danieli, më shikonin sikur të isha një mysafir që kishte qëndruar më gjatë se duhet. Dhoma ime ishte në bodrum, një hapësirë e vogël që më shumë i ngjante një depoje të kthyer në dhomë gjumi.

Pas disa kohësh tezja Mira më tha se shpenzimet e shtëpisë ishin rritur dhe se do të ishte e drejtë nëse edhe unë do të kontribuoja financiarisht. Ajo më kërkoi të paguaja qira, edhe pse ende isha në shkollë. Në atë moment kuptova se për ta isha më shumë një barrë sesa pjesë e familjes.

Kështu fillova të kërkoja punë dhe pas disa ditësh gjeta një vend në një lavanderi që punonte gjatë natës. Pronari, një burrë i moshuar me emrin Niko, më pranoi menjëherë dhe më tregoi punët që duhej të bëja: pastrimin e makinerive, mbledhjen e monedhave dhe mirëmbajtjen e dyqanit.

Netët kalonin mes lodhjes dhe zhurmës së makinerive, ndërsa ditën shkoja në shkollë pothuajse pa gjumë. Megjithatë, ato netë më mësuan shumë gjëra. Me kalimin e kohës Niko filloi të më tregonte edhe anën tjetër të biznesit dhe një ditë më tha se një ditë lavanderia mund të bëhej e imja, duke më dhënë për herë të parë pas shumë kohësh një ndjenjë shprese për të ardhmen.