Gjatë një interviste të dhimbshme, Halili rrëfeu se vëllai i tij 25-vjeçar u vra teksa tentonte të arratisej jashtë vendit. Ai tregoi se trupi i pajetë i vëllait u shëtit nëpër qytetin e Shkodër si formë demonstrimi, një pamje që e la të tmerruar dhe në mosbesim.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

“Mua ma kanë vrarë një vëlla 25-vjeç, duke u arratisur jashtë shtetit. Vëllait ia shëtitën trupin në të gjithë qytetin. Unë i shkoja mbrapa me biçikletë, se herë më dukej si vëllai dhe herë jo…” – tha ai.

Aktori tregoi se trupi ishte dëmtuar rëndë dhe ai ndiqte çdo lëvizje me dhimbje e mosbesim, duke u përpjekur të kuptonte nëse vërtet ishte i vëllai. Përjetimi i këtij momenti ishte traumatik dhe la gjurmë të thella në jetën e tij personale.

Pavarësisht tragjedisë, Halili tha se nuk u largua asnjëherë nga skena gjatë asaj periudhe të errët. Ai vijoi të performonte dhe të ruante profesionin e tij, duke treguar një forcë të jashtëzakonshme.

“Edhe atyre u vinte keq të ma hiqnin humorin mua… Partia më ndihmoi, asnjëherë nuk më ka hequr nga skena. Por profesionist jam bërë në vitin 1991,” shtoi ai.

Rrëfimi i tij rikthen në vëmendje plagët e një periudhe të vështirë për shumë familje shqiptare, ku humbjet e papritura dhe dhuna lanë pasoja të thella që vazhdojnë të ndihen edhe sot.

Halili, përmes kujtimeve të tij, sjell një kujtesë të dhimbshme të realitetit të asaj kohe, duke reflektuar mbi humbjet personale dhe ndikimin që ato kanë pasur në jetën e individëve dhe komunitetit.

Ai nënvizon forcën e mbijetesës dhe vlerësimin për profesionin e tij, i cili i ka dhënë mundësinë të qëndrojë i angazhuar dhe të kontribuojë në art pavarësisht dhimbjes familjare.

Ky rrëfim tregon se edhe në mes të tragjedive personale, ekziston një vazhdimësi e jetës dhe e pasionit profesional që mund të japë kuptim dhe forcë për të ecur përpara.

Halili ka zgjedhur të ndajë këtë histori jo vetëm si një kujtim personal, por edhe si një reflektim mbi periudha të errëta të historisë shqiptare, duke u bërë zë për familjet që kanë vuajtur humbje të ngjashme.

Rrëfimi i tij është një kombinim dhimbjeje, përballjeje dhe respekti për memorien e të afërmve, duke treguar se arti dhe jeta profesionale mund të jenë mjete për përballimin e traumave.

Gjithashtu, ky rrëfim rikthen në vëmendje nevojën për të kuptuar dhe dokumentuar historinë, për të mos e harruar atë dhe për të mësuar nga plagët e së kaluarës.

Në fund, historia e Halilit është një kujtesë e hidhur e tragjedive personale brenda kontekstit historik shqiptar, por edhe një dëshmi e qëndrueshmërisë dhe forcës së individit për të vazhduar përpara.