Jam 36 vjeçe dhe me burrin kemi dy fëmijë. Për vite të tëra kishim kursyer për të blerë një makinë familjare. Pjesën më të madhe të parave i kisha mbledhur nga puna ime, ndërsa burri kishte kontribuar me pjesën tjetër. Makinën e kishim regjistruar në emrin e tij, sepse ai ishte marrë me blerjen dhe dokumentet.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Për mua ajo makinë ishte shumë e rëndësishme. E përdorja çdo ditë për punë, për të çuar fëmijët në shkollë dhe për të vizituar prindërit. Një ditë burri më tha se kishte vënë re një zhurmë të çuditshme dhe se do ta dërgonte në servis. Nuk kisha arsye të dyshoja.

Të nesërmen telefonova mekanikun për të pyetur nëse makina ishte gati. Ai u habit dhe më pyeti nëse burri më kishte treguar për shitjen. Mendova se po bënte shaka. Por më tha se burri kishte ardhur me një blerës dhe se makina ishte marrë pasi ishin kryer dokumentet e nevojshme.

M’u drodh telefoni në dorë. E telefonova menjëherë burrin dhe e pyeta çfarë kishte ndodhur. Në fillim më kërkoi të qetësohesha. Pastaj pranoi se e kishte shitur makinën dhe se paratë i kishte përdorur për një detyrim urgjent. Më tha se do të blinim një tjetër sapo të përmirësohej gjendja financiare.

Kur u kthye në shtëpi, kërkova të më tregonte gjithçka. Ai pranoi se kishte marrë hua para disa muajsh për të ndihmuar vëllanë e tij të hapte një lokal. Biznesi nuk kishte ecur dhe vëllai nuk kishte mundur ta kthente shumën. Afati i pagesës kishte ardhur, ndërsa burri nuk kishte para të mjaftueshme.

E pyeta pse nuk më kishte treguar për kredinë. Ai më tha se e dinte që do të kundërshtoja. Kishte menduar ta zgjidhte vetë, pa më shqetësuar. Por kur nuk kishte gjetur zgjidhje tjetër, kishte vendosur të shiste makinën. Nuk më kishte pyetur, sepse mendonte se do t’i thosha jo.

Ajo përgjigje më lëndoi më shumë sesa humbja e makinës. Ne ishim familje dhe kishim ndërtuar gjërat së bashku. Nuk mund të pranoja që kursimet e mia të përdorëshin për detyrime për të cilat nuk kisha pasur dijeni. Për më tepër, tani unë dhe fëmijët kishim mbetur pa transportin që përdornim çdo ditë.

Burri u përpoq të më shpjegonte se kishte vepruar nga frika e borxhit. Unë e dëgjova, por i thashë se nuk mund të vazhdonim kështu. I kërkova të më tregonte të gjitha kreditë dhe detyrimet që kishte marrë përsipër. Disa ditë më vonë zbuluam se kishte edhe dy pagesa të tjera të mbetura nga i njëjti problem.

Vendosa të mos merrnim më vendime financiare pa diskutuar së bashku. Për një kohë përdora transportin publik dhe ndihmën e familjarëve për t’i çuar fëmijët në shkollë. Burri mori përsipër të rregullonte transportin dhe të hartonte një plan realist për të shlyer detyrimet e mbetura.

Me kalimin e javëve ai filloi të më tregonte hapur të gjitha lëvizjet financiare. Biseduam edhe me vëllanë e tij, të cilit i shpjeguam se ndihma familjare nuk mund të vazhdonte në kurriz të nevojave tona. Vëllai pranoi të kontribuonte në kthimin e shumës, megjithëse procesi do të ishte i gjatë.

Pas disa muajsh arritëm të blinim një makinë më të lirë, por funksionale. Këtë herë dokumentet dhe kushtet e blerjes i diskutuam së bashku. Burri më kërkoi falje për vendimin që kishte marrë dhe pranoi se kishte rrezikuar besimin tonë duke menduar se mund t’i fshihte problemet.

Sot nuk e di nëse do ta harroj plotësisht atë telefonatë nga servisi. E di vetëm se një martesë nuk mund të funksionojë kur njëri person merr vendime të mëdha dhe tjetri mëson gjithçka nga të huajt. Makina mund të zëvendësohej me një tjetër. Por besimi kërkoi shumë më tepër kohë për t’u rindërtuar.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.