Jam 50 vjeç dhe kam një vajzë 21-vjeçare që studion në një qytet tjetër. Ajo quhet Era dhe deri para pak muajsh gjithçka dukej se po i shkonte mirë. Unë punoj shumë që t’ia mbuloj shpenzimet e shkollimit dhe çdo muaj i dërgoja katërqind euro për qiranë dhe nevojat e tjera.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Për ditëlindjen e saj vendosa t’i bëja një surprizë. Bleva një tortë të vogël dhe u nisa herët në mëngjes. E dija adresën e banesës ku kishte jetuar që nga fillimi i studimeve. Mendova se do ta gjeja duke mësuar ose duke pushuar pas ligjëratave.

Kur trokita, derën ma hapi pronari i banesës. E pyeta për Erën dhe ai u habit. Më tha se vajza ime ishte larguar prej katër muajsh dhe se tani banesa ishte dhënë me qira dikujt tjetër. Për një moment mendova se ai kishte ngatërruar emrin. Por më tregoi se Era i kishte dorëzuar çelësat në fillim të verës.

Dola nga ndërtesa dhe e telefonova disa herë. Nuk më përgjigjej. Nuk dija çfarë të mendoja. Kisha frikë se mos i kishte ndodhur diçka, por njëkohësisht nuk kuptoja pse nuk më kishte treguar se kishte ndryshuar banesë. U ula në makinë me tortën pranë meje dhe prisja një telefonatë.

Pas një ore më shkroi se ishte në punë dhe se nuk mund të fliste. Kjo më habiti edhe më shumë, sepse unë besoja se ajo ishte në ligjërata. I thashë se ndodhesha në qytet dhe se duhej të takoheshim. Pas disa minutash më dërgoi adresën e një furre buke në periferi.

Kur mbërrita, e pashë përmes xhamit. Kishte veshur uniformën e punës dhe po rregullonte tabakatë me bukë. Dukej e lodhur. Kur më vuri re, mbeti në vend dhe pastaj doli jashtë. Më përqafoi, por nuk dinte çfarë të më thoshte. E pyeta pse po punonte aty dhe ku po jetonte.

Era më tregoi se gjatë semestrit të mëparshëm kishte pasur shumë vështirësi me provimet. Kishte mbetur prapa dhe në një moment kishte vendosur ta ndërpriste përkohësisht studimin. Nuk kishte pasur guxim të ma tregonte, sepse e dinte sa shumë punoja për ta mbajtur në universitet. Kishte frikë se do ta konsideroja një dështim.

Pas largimit nga banesa kishte marrë një dhomë më të lirë me një shoqe dhe kishte filluar punë në furrë. Një pjesë të parave që i dërgoja i kishte ruajtur, ndërsa pjesën tjetër e kishte përdorur për shpenzime. Pranoi se kishte gabuar duke më lënë të besoja se po paguante ende të njëjtën qira dhe se po ndiqte studimet normalisht.

U ndjeva i lënduar nga gënjeshtra, por kur e pashë sa e frikësuar ishte të më tregonte të vërtetën, mendova edhe për mënyrën si i kisha folur gjatë viteve. Shpesh i thosha se nuk duhej të më zhgënjente dhe se duhej patjetër të përfundonte universitetin. Nuk kisha menduar se këto fjalë mund ta bënin të kishte frikë të pranonte vështirësitë.

Shkuam bashkë në dhomën ku jetonte dhe biseduam gjatë. Era më tregoi se nuk ishte e sigurt nëse dëshironte të vazhdonte të njëjtin drejtim studimi. I thashë se nuk ishte e detyruar të merrte një diplomë vetëm për të më kënaqur mua. Por i kërkova të mos më gënjente më për vendin ku jetonte, shkollimin dhe paratë që i dërgoja.

Gjatë javëve të ardhshme ajo u informua për mundësitë e vazhdimit të studimeve dhe për një program tjetër që i përshtatej më shumë. Vendosi të punonte edhe disa muaj, të kursente dhe pastaj të regjistrohej në drejtimin që e interesonte. Unë pranova ta ndihmoja, por këtë herë duke folur hapur për shpenzimet dhe planet e saj.

Torta që kisha blerë atë ditë nuk u ngrën në banesën ku mendoja se jetonte vajza ime. E ndamë në dhomën e saj të vogël, ulur pranë një tavoline të zakonshme. Ditëlindja nuk shkoi siç e kisha imagjinuar, por ishte dita kur filluam të flisnim më sinqerisht. Kuptova se një prind mund të punojë shumë për të ardhmen e fëmijës, por duhet edhe t’i krijojë hapësirë të tregojë kur gjërat nuk shkojnë sipas planit.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.