Jam 27 vjeçe dhe pas tre vitesh lidhjeje po përgatitesha të martohesha me burrin që mendoja se njihja më mirë se askënd. Kishim rezervuar restorantin, shpërndarë ftesat dhe blerë gjithçka për shtëpinë. Prindërit tanë ishin të lumtur dhe unë mezi prisja ditën e dasmës.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Tri ditë para ceremonisë, nëna e të fejuarit më telefonoi dhe më kërkoi të shkoja në shtëpinë e saj. Kur mbërrita, ajo më priti në kuzhinë. Mbi tavolinë kishte vendosur një dosje dhe një stilolaps. Më tha se duhej të firmosja disa dokumente para martesës.

E pyeta për çfarë bëhej fjalë. Ajo më tha se ishin formalitete për biznesin e familjes dhe se nuk kishte arsye të shqetësohesha. Nuk më pëlqeu mënyra si këmbëngulte të firmosja menjëherë. I thashë se doja t’i lexoja më parë, edhe pse ajo u duk e bezdisur.

Në faqen e tretë pashë emrin tim në një kërkesë për garanci financiare. Dokumentet ishin përgatitur që unë të aplikohesha si garantuese për një kredi biznesi prej 42 mijë eurosh. Kredia lidhej me një biznes ku i fejuari im kishte pjesë. Deri atë ditë askush nuk më kishte treguar se biznesi kishte probleme me borxhet.

Vjehrra më shpjegoi se banka kërkonte garanci shtesë dhe se, pas martesës, gjithçka do të bëhej edhe përgjegjësia ime. I thashë se një vendim i tillë duhej diskutuar hapur, jo të më vendosej para syve tri ditë para dasmës. Ajo u përgjigj se, nëse e doja djalin e saj, nuk duhej të bëja kaq shumë pyetje.

Telefonova babanë dhe i kërkova të vinte. Ndërkohë kontaktova të fejuarin. Ai fillimisht u përpoq të më qetësonte, duke thënë se nuk ishte diçka serioze. Kur i kërkova të më tregonte gjendjen e biznesit, pranoi se kishte disa muaj që po përpiqej të siguronte një kredi për të mbuluar detyrime të vjetra.

Më tha se kishte menduar të më tregonte pas dasmës, kur të ishim më të qetë. Nuk mund ta besoja. Unë kisha kursyer për vite për të filluar një jetë të përbashkët, ndërsa ai po planifikonte të më përfshinte në një detyrim të madh pa më treguar të vërtetën. Më shqetësonte edhe më shumë fakti që nëna e tij po përpiqej ta paraqiste firmën si provë dashurie.

Kur erdhi babai, i tregova dokumentet. Ai nuk bërtiti dhe nuk fyeu askënd. Më tha vetëm se askush nuk kishte të drejtë të më kërkonte të merrja përsipër një borxh pa e kuptuar plotësisht. I morëm dokumentet për t’i shqyrtuar me një profesionist të pavarur dhe u larguam.

Atë mbrëmje i fejuari erdhi të fliste me mua. I thashë se nuk kisha vendosur të ndahesha për shkak se biznesi i tij kishte probleme. Familjet kalojnë vështirësi financiare dhe unë do ta kisha dëgjuar po të më tregonte më herët. Por ai kishte fshehur një problem serioz dhe më kishte vendosur nën presion në momentin e fundit.

Vendosa ta shtynim dasmën. Ishte një vendim i vështirë, sepse shumë mysafirë kishin bërë plane dhe disa shpenzime nuk mund të ktheheshin. Megjithatë, nuk doja të martohesha vetëm sepse gjithçka ishte paguar. Më mirë të përballesha me një situatë të pakëndshme tani sesa të filloja martesën me një gënjeshtër të madhe.

Gjatë javëve të ardhshme kërkova që të flisnim hapur për financat, përgjegjësitë dhe kufijtë me familjet tona. Ai vazhdonte ta minimizonte atë që kishte ndodhur dhe më thoshte se po e bëja problemin më të madh sesa ishte. Atëherë kuptova se nuk kishim të njëjtin mendim për besimin dhe përgjegjësinë. Vendosa ta përfundoja fejesën.

Sot nuk më vjen keq që nuk e firmosa dokumentin. Më dhemb mënyra si përfundoi një lidhje trevjeçare, por nuk pendohem për vendimin. Mësova se dashuria nuk duhet të përdoret për t’i kërkuar dikujt të heqë dorë nga e drejta për të pyetur, për të menduar dhe për të thënë jo. Një martesë duhet të fillojë me të vërtetën, jo me një firmë të marrë nën presion.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.