Jam 39 vjeç dhe punoj në një punishte për riparimin e mobilieve. Një mëngjes shkova në spital për të marrë rezultatet e disa analizave të nënës sime. Kur dola nga ndërtesa, pashë një burrë të moshuar të ulur pranë hyrjes. Ai mbante kokën ulur dhe fshinte lotët me një pecetë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Iu afrova dhe e pyeta nëse ndihej mirë. Burri, që quhej Selim dhe ishte 77 vjeç, më tregoi se gruaja e tij sapo kishte kryer një trajtim ditor në spital. Ata jetonin në një fshat larg qytetit dhe ai nuk dinte si të paguante transportin e kthimit, disa ilaçe dhe shpenzimet e ditëve në vazhdim.

Nuk më kërkoi para drejtpërdrejt. Vetëm më tha se pensioni ishte vonuar dhe se nuk kishte dashur ta shqetësonte djalin që punonte jashtë vendit. M’u kujtua babai im, i cili gjithmonë e kishte të vështirë të kërkonte ndihmë. Nxora dyqind euro nga portofoli dhe ia dhashë.

Selimi u përpoq të refuzonte. I thashë se nuk kishte nevojë të m’i kthente dhe se më e rëndësishmja ishte të kujdesej për gruan. Ai më pyeti ku punoja, që të dinte kë të falënderonte. I dhashë një kartë të vogël të punishtes sime, e cila ndodhej pranë shtëpisë, dhe u largova.

Pas tri ditësh, ndërsa isha në punë, më telefonoi gruaja. Më tha se një plak kishte ardhur te porta dhe po kërkonte të më takonte. Fillimisht nuk e kuptova për kë bëhej fjalë. Pastaj ajo përmendi spitalin dhe dyqind eurot. U habita që Selimi kishte ardhur deri te shtëpia jonë.

Kur mbërrita, ai ishte ulur në oborr. Kishte sjellë një qese të vogël dhe dukej pak në siklet. Më tha se kishte gjetur adresën e punishtes nga karta dhe se një punonjës e kishte drejtuar te shtëpia ngjitur. Pastaj nxori nga xhepi disa kartëmonedha dhe m’i zgjati.

Selimi më shpjegoi se për transportin dhe ilaçet kishte shpenzuar vetëm një pjesë të parave. Për shpenzimet e tjera një i afërm i kishte ndihmuar më vonë, prandaj nuk kishte më nevojë për shumën e mbetur. “Ti m’i dhe pa më njohur”, më tha. “Por unë nuk mund t’i mbaj paratë që nuk më duhen. Nuk dua të ta shpërdoroj besimin.”

U përpoqa t’i thosha t’i mbante për ndonjë rast tjetër. Ai nuk pranoi. Më tha se i kishte mjaftuar ndihma në momentin kur ishte ndier i pashpresë. Pastaj hapi qesen dhe nxori një kavanoz të vogël me mjaltë, të cilin e kishte sjellë nga shtëpia. Ishte mënyra e tij për të më falënderuar.

U ulëm të pinim kafe. Selimi më tregoi se për shumë vite kishte punuar si shofer dhe shpesh kishte ndihmuar njerëz që mbeteshin në rrugë. Tani, në pleqëri, e kishte pasur të vështirë ta pranonte se edhe vetë mund të kishte nevojë për ndihmë. Ajo ditë para spitalit e kishte prekur më shumë sesa mund ta imagjinoja.

Gruaja ime e dëgjoi historinë dhe e pyeti nëse kishte dikë që mund ta shoqëronte në vizitat e ardhshme. Selimi tha se djali i tij po përpiqej të organizonte gjithçka nga larg, por jo gjithmonë ia dilte. Atëherë i propozova që, kur të mundesha, ta shoqëroja me makinën time ose ta ndihmoja të gjente transport më të lirë.

Gjatë muajve të ardhshëm u takuam disa herë. Nuk u bëmë familje brenda natës dhe as nuk u premtova ndihmë që nuk mund ta jepja. Por sa herë kisha mundësi, e ndihmoja me ndonjë rrugë drejt qytetit. Ai nga ana tjetër më sillte herë pas here pak mjaltë ose perime nga kopshti.

Ajo që më mbeti më shumë në mendje nuk ishte shuma e parave. Ishte fakti se një njeri që po kalonte vështirësi kishte bërë gjithë atë rrugë për të kthyer diçka që nuk e kishte detyrim ta kthente. Selimi më kujtoi se ndihma e vërtetë duhet dhënë me respekt, pa e bërë tjetrin të ndihet i vogël. Dhe nganjëherë njerëzit që i ndihmojmë na mësojnë po aq sa u kemi dhënë ne.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.