Jam 39 vjeçe dhe jetoj me djalin tim dhjetëvjeçar, Luanin. Burri im, Besimi, ndërroi jetë para tre vitesh pas një sëmundjeje të papritur. Që atëherë punoj në një dyqan të vogël dhe përpiqem të siguroj gjithçka që na nevojitet. Nuk kemi shumë para, por mundohem të mos i mungojë asgjë djalit, sidomos gjërat e vogla që e bëjnë të lumtur.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Çdo mëngjes Luani kalon pranë një furre buke përpara se të shkojë në shkollë. Një ditë e pashë duke ngrënë një simite të freskët dhe e pyeta ku e kishte blerë. Ai më tha se bukëpjekësi ia kishte dhënë falas. Mendova se ndoshta kishte qenë një gjest i rastësishëm. Por ditët kaluan dhe Luani vazhdonte të merrte bukë nga e njëjta furrë.

Një mëngjes vendosa të shkoja vetë. Brenda furrës gjeta një burrë rreth shtatëdhjetë vjeç, me flokë të bardhë dhe përparëse të mbuluar me miell. U prezantova dhe i thashë se kisha ardhur t’ia paguaja bukët që i kishte dhënë djalit tim. Ai më buzëqeshi dhe tha se nuk kishte nevojë. Kur këmbëngula, më pyeti si quhesha.

Sapo ia tregova emrin, plaku u mendua pak. Pastaj më pyeti nëse burri im kishte qenë Besimi. U habita, sepse nuk e njihja atë njeri. Kur i thashë se Besimi kishte ndërruar jetë, ai la menjëherë punën dhe u ul në një karrige. Për disa çaste qëndroi i heshtur. Pastaj më tha se bashkëshorti im i kishte bërë një të mirë që ai nuk e kishte harruar kurrë.

Shumë vite më parë, bukëpjekësi kishte pasur një periudhë të vështirë. Furra e tij kishte qenë pranë mbylljes, sepse një makineri e rëndësishme ishte prishur. Nuk kishte para për ta riparuar dhe frikësohej se do të mbetej pa punë. Besimi, i cili atëherë punonte si elektricist, kishte ardhur për të kontrolluar instalimet. Kur kishte kuptuar gjendjen e plakut, kishte vendosur ta ndihmonte.

Ai kishte kaluar dy ditë duke rregulluar problemin elektrik dhe duke gjetur pjesën që duhej zëvendësuar. Kur bukëpjekësi i kishte ofruar pagesë, Besimi kishte marrë vetëm shpenzimet e materialeve. “Punën do ta paguash kur të ngrihesh përsëri në këmbë”, i kishte thënë. Por kur biznesi ishte përmirësuar, Besimi nuk kishte pranuar të merrte para. I kishte kërkuar vetëm që, kur të kishte mundësi, të ndihmonte dikë tjetër.

Plaku më tregoi se disa vite më vonë kishte mësuar se Besimi ishte sëmurë, por nuk kishte arritur ta takonte. Pastaj kishte dëgjuar për vdekjen e tij dhe ishte ndier shumë keq. Një mëngjes Luani kishte hyrë në furrë me një fotografi të vogël të babait në çantë. Bukëpjekësi e kishte njohur menjëherë Besimin dhe kishte kuptuar se fëmija ishte djali i tij. Që atë ditë kishte filluar t’i jepte diçka për mëngjes.

Kur dëgjova historinë, sytë m’u mbushën me lot. Besimi kishte qenë njeri që ndihmonte të tjerët, por nuk më kishte treguar kurrë për atë rast. E pyeta plakun pse nuk kishte ardhur të na takonte më herët. Ai tha se nuk donte të na shqetësonte dhe se kishte menduar që ndihma e vogël ndaj Luanit do të ishte mënyra më e mirë për ta kujtuar mikun e tij.

I thashë se e vlerësoja shumë gjestin, por nuk doja që të shpenzonte çdo ditë për djalin tim. Ai qeshi dhe tha se një simite nuk do ta varfëronte. Pastaj më tregoi se kohët e fundit kishte filluar t’u jepte mëngjes edhe disa fëmijëve të tjerë që kishin nevojë. Nuk kërkonte lavdërime. Thjesht donte të vazhdonte zakonin që Besimi ia kishte mësuar me shembullin e vet.

Atë pasdite i tregova Luanit historinë. Djali më dëgjoi me kujdes dhe pastaj më pyeti nëse babai kishte qenë hero. I thashë se babai nuk kishte bërë ndonjë mrekulli, por kishte ditur të ndihmonte njerëzit kur kishin nevojë. Luani u mendua pak dhe tha se një ditë dëshironte të bëhej si ai. Ato fjalë më prekën më shumë se çdo gjë tjetër.

Pas disa javësh filluam ta vizitonim shpesh bukëpjekësin. Luani e ndihmonte ndonjëherë të vendoste qeset e lehta mbi banak, ndërsa unë i çoja kafe kur kisha kohë. Plaku na tregonte histori nga vitet kur Besimi ishte i ri. Për djalin tim, ato biseda u bënë një mënyrë për ta njohur më mirë babanë. Edhe unë mësova anë të karakterit të burrit që nuk i kisha ditur.

Sot Luani vazhdon të kalojë pranë furrës, por jo gjithmonë për të marrë bukë. Ndonjëherë hyn vetëm për ta përshëndetur plakun. Në shtëpi kemi vendosur një fotografi të Besimit pranë tavolinës ku hamë mëngjes. Sa herë e shoh, më kujtohet se mirësia nuk përfundon kur njeriu largohet nga kjo botë. Ajo mund të vazhdojë përmes njerëzve që ka ndihmuar dhe të kthehet një ditë te fëmijët e tij, në mënyra që askush nuk i kishte parashikuar.