Jam 43 vjeç dhe kam një motër pesë vjet më të vogël. Që kur nëna na vdiq, unë isha ai që kujdesej më shumë për babanë. Ai jetonte vetëm në shtëpinë tonë të vjetër, ndërsa unë shkoja pothuajse çdo ditë për t’i çuar ushqime, për t’ia paguar faturat dhe për ta ndihmuar me gjithçka që kishte nevojë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Para katër vitesh, shtëpia e babait kishte nevojë për riparime të mëdha. Mora një kredi prej gjashtë mijë eurosh dhe ia rregullova çatinë, banjën dhe instalimet e ujit. Ende paguaja këstet çdo muaj. Nuk ia përmendja kurrë si borxh, sepse mendoja se po bëja detyrën time si djalë.

Një të diel shkova ta vizitoja dhe gjeta motrën time duke biseduar me të. Kur hyra në dhomë, të dy heshtën. Motra më tregoi se babai ia kishte dhuruar asaj shtëpinë dhe tokën te noteri. Dokumentet ishin nënshkruar pothuajse një vit më parë. Unë nuk dija asgjë.

E pyeta babanë pse kishte marrë një vendim të tillë pa biseduar me mua. Ai më tha se motra kishte më shumë nevojë për siguri financiare. I tregova se ende po paguaja kredinë për shtëpinë e tij. Motra më ndërpreu duke thënë se unë kisha punë dhe familje, ndërsa ajo meritonte një ndihmë më të madhe. U largova pa vazhduar debatin.

Për tri javë nuk shkova te babai. Nuk doja të zihesha, por nuk mund ta fshihja zhgënjimin. Një mbrëmje, rreth orës nëntë, ai më telefonoi. Zëri i dridhej dhe mezi fliste. “Bir, të lutem eja më merr. Nuk mund të qëndroj më këtu”, më tha duke qarë. Mora çelësat e makinës dhe u nisa menjëherë.

Kur mbërrita, pashë motrën duke biseduar me një çift të panjohur në oborr. Mësova se ajo kishte vendosur ta jepte shtëpinë me qira për disa vite. Madje kishte marrë edhe një shumë parash paraprakisht. Babait i kishte thënë se duhej të zhvendosej te unë, sepse tani shtëpia ishte në emrin e saj.

Babai ishte ulur në kuzhinë pranë një valixheje të vogël. Më tha se nuk e kishte kuptuar që dhurimi i pasurisë mund ta linte pa mundësinë të vendoste për shtëpinë ku kishte jetuar gjithë jetën. Por ajo që më lëndoi më shumë ishte kërkesa e tij: “Bir, a mund të më marrësh te shtëpia jote? Ti gjithmonë më ke ndihmuar.”

E mora babanë me vete, por atë natë nuk fjeta pothuajse fare. Nuk më dhembte më vetëm pasuria. Më dhembte fakti që kur kishte ardhur koha për të ndarë pronën, babai kishte menduar vetëm për motrën. Ndërsa kur kishte ardhur koha për të mbajtur përgjegjësi, ishte kujtuar përsëri për mua.

Të nesërmen i kërkova motrës të vinte të bisedonim. I thashë se nuk mund të merrte gjithë përfitimet nga pasuria dhe të priste që unë të mbuloja çdo shpenzim të babait. Pas një debati të gjatë, pranoi të kontribuonte çdo muaj për nevojat e tij. Për shtëpinë vendosëm të kërkonim këshillë juridike, sepse babai ende nuk ishte pajtuar me largimin e tij.

Sot babai jeton përkohësisht me mua. Marrëdhënia jonë nuk është më si dikur, megjithëse vazhdoj të kujdesem për të. Një mbrëmje më kërkoi falje dhe më tha se kishte kuptuar sa padrejtësisht ishte sjellë. E përqafova, por nuk munda t’i thosha se e kisha harruar gjithçka. Sepse ndonjëherë nuk të dhemb ajo që nuk trashëgon, por fakti që njerëzit për të cilët ke sakrifikuar më shumë, të kujtojnë vetëm kur kanë nevojë për ty.