Jam 37 vjeçe dhe prej 11 vitesh jam e martuar me burrin tim, Blerimin. Kemi dy fëmijë dhe jetojmë në një banesë për të cilën ende paguajmë kredi. Të dy punojmë dhe deri vonë i kemi ndarë shpenzimet pa shumë probleme. Unë merrem zakonisht me faturat, ndërsa Blerimi më jep pjesën e tij çdo muaj. Nuk kemi pasur shumë para, por gjithmonë kemi arritur t’ia dalim.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Vjehrra ime është 69 vjeçe dhe jeton vetëm që kur i ndërroi jetë burri. Ajo merr një pension të vogël dhe ndonjëherë ka nevojë për ndihmë. Nuk kam qenë kurrë kundër kësaj. Madje, disa herë i kam blerë vetë ushqime dhe ilaçe. Problemi filloi kur Blerimi nisi t’i dërgonte para pa më treguar, ndërsa shpenzimet e shtëpisë sonë po mbeteshin gjithnjë e më shumë mbi mua.

Muajin e parë ai më tha se kishte disa pagesa personale dhe nuk mund të më jepte të gjithë shumën që jepte zakonisht. Nuk e pyeta shumë. Mora një pjesë nga kursimet e mia dhe pagova faturat. Por muajin tjetër ndodhi e njëjta gjë. Fillova të shqetësohesha, sepse përveç kredisë kishim edhe shpenzimet e shkollës, ushqimet dhe faturat e përditshme.

Një të premte Blerimi mori rrogën. Të nesërmen u ula të kontrolloja pagesat e muajit dhe vura re se na mungonin para për këstin e banesës. I kërkova të më jepte pjesën e tij. Ai më tha se nuk kishte asgjë. Mendova se po bënte shaka. Kur e pyeta ku kishte shkuar rroga, m’u përgjigj se ia kishte dhënë të gjithën nënës së tij.

“Po ne çfarë do të bëjmë?”, e pyeta. Blerimi më tregoi se nëna kishte nevojë të rregullonte banjën e shtëpisë, sepse kishte probleme me tubat dhe lagështinë. I thashë se mund ta ndihmonim, por duhej të diskutonim sa para mund të jepnim. Ai u nervozua dhe më tha se nuk kishte nevojë të kërkonte leje për të ndihmuar nënën. Pastaj shtoi: “Ti ke rrogën tënde. Për një muaj mund t’i paguash vetë!”

Ato fjalë më lënduan shumë. Nuk ishte hera e parë që unë mbuloja ndonjë shpenzim shtesë, por tani po bëhej zakon. I thashë se nuk mund të paguaja vazhdimisht gjithçka vetëm sepse ai kishte vendosur të jepte të ardhurat e tij diku tjetër. Blerimi më akuzoi se nuk e kuptoja përgjegjësinë e tij ndaj nënës. Nuk desha ta vazhdoja debatin përpara fëmijëve dhe dola nga dhoma.

Atë natë mendova gjatë. Nuk doja t’i kërkoja burrit të zgjidhte mes meje dhe nënës së tij. Por as nuk mund të vazhdoja të përdorja kursimet e mia për shpenzime që duhej t’i ndanim. Të nesërmen vendosa të vizitoja vjehrrën. Nuk shkova për t’u ankuar për të birin, por për të kuptuar sa urgjente ishte puna në banjën e saj dhe nëse mund të gjenim një zgjidhje më të arsyeshme.

Kur mbërrita, vjehrra më priti me kafe. E pyeta për riparimet dhe më tregoi se mjeshtri kishte vlerësuar një shumë të konsiderueshme. Pastaj i shpjegova se Blerimi ia kishte dhënë gjithë rrogën dhe se ne kishim mbetur me fatura të papaguara. Ajo e la filxhanin mbi tavolinë dhe më shikoi e habitur. “Gjithë rrogën? Mua më tha se kishte lënë mënjanë para për këtë punë!”, u përgjigj.

Vjehrra më tregoi se nuk e kishte ditur që Blerimi po na vinte në vështirësi financiare. Një pjesë të parave ende nuk ia kishte paguar mjeshtrit. Më tha se nuk dëshironte që nipërit e saj të mbeteshin pa gjërat e nevojshme për shkak të riparimeve të saj. Pastaj më kërkoi t’i telefonoja Blerimit dhe të vinte aty. “Nëse do të më ndihmoni, dua ta bëni pa prishur shtëpinë tuaj”, më tha.

Blerimi erdhi pas një ore. Kur pa që po bisedonim për paratë, fillimisht u mërzit. Por nëna e tij nuk e la ta kthente bisedën në grindje. I tha se e vlerësonte ndihmën, por nuk kishte kërkuar kurrë që ai t’i jepte gjithë rrogën. Pastaj e pyeti pse nuk kishte biseduar më parë me mua. Blerimi u justifikua se nuk donte ta linte nënën të jetonte me banjë të dëmtuar. Unë i thashë se as unë nuk doja një gjë të tillë, por se duhej të gjenim mënyrën që të mos mbeteshim vetë pa para.

Në fund vendosëm t’i ndanim riparimet në dy faza. Mjeshtri do të rregullonte menjëherë tubat që rridhnin, ndërsa punimet e tjera do të bëheshin më vonë. Vjehrra na ktheu pjesën e parave që ende nuk ishte shpenzuar, që të mund të paguanim këstin dhe faturat. Blerimi më kërkoi falje që kishte marrë një vendim pa më pyetur dhe që më kishte folur sikur gjithë përgjegjësia e shtëpisë ishte vetëm e imja. I thashë se do ta ndihmoja të kujdesej për nënën, por se nuk doja të përsëritej e njëjta situatë.

Sot kemi vendosur të mbajmë një buxhet të përbashkët për shpenzimet e familjes. Fillimisht paguajmë kredinë, faturat dhe nevojat e fëmijëve. Pastaj diskutojmë sa mund të kursejmë dhe sa mund t’i ndihmojmë prindërit. Vjehrra vazhdon të marrë ndihmën tonë kur ka nevojë, por tani gjithçka bëhet me marrëveshje. Nuk jam penduar që e hapa atë bisedë. Nga kjo ngjarje kuptova se problemi nuk ishte dashuria e burrit për nënën e tij, por fakti që ai kishte harruar se edhe familja që kemi krijuar së bashku ka nevojë për përgjegjësi, respekt dhe vendime të përbashkëta.