Rritja e tensioneve globale ka rikthyer në vëmendje kapacitetet ushtarake të Iranit dhe ndikimin e tyre potencial në Evropë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Sipas raportimeve të fundit, Irani po zhvillon raketa me rreze veprimi shumë më të gjatë sesa është deklaruar më parë publikisht.

Këto raketa, sipas burimeve ushtarake, mund të arrijnë deri në rreth 4 mijë kilometra distancë, duke zgjeruar ndjeshëm zonën e rrezikut.

Një distancë e tillë teorikisht vendos në rreze goditjeje shumë qytete dhe shtete evropiane, përfshirë rajone të rëndësishme strategjike.

Ekspertët theksojnë se më parë Irani kishte deklaruar kufizim të programit të tij raketor deri në rreth 2 mijë kilometra.

Megjithatë, zhvillimet e fundit tregojnë se ky kufizim mund të mos jetë më i vlefshëm në praktikë.

Një provë e kësaj u pa në një incident të fundit, ku u raportua një tentativë për të goditur një bazë ushtarake në distancë shumë të madhe.

Megjithëse raketat nuk arritën objektivin, rasti ngriti shqetësime për kapacitetet reale që po zhvillon Teherani.

Analistët ushtarakë theksojnë se edhe nëse teknologjia ekziston, saktësia dhe efektiviteti në distanca të tilla mbeten sfidë.

Nga ana tjetër, vendet e NATO-s kanë ndërtuar sisteme të avancuara mbrojtjeje kundërraketore për të përballuar kërcënime të tilla.

Një nga komponentët kryesorë të këtij sistemi ndodhet në Rumani, ku janë vendosur sisteme interceptimi të raketave balistike.

Ky sistem është pjesë e një rrjeti më të gjerë që përfshin radarë, anije luftarake dhe baza të tjera në Evropë.

Qëllimi i tij është të zbulojë dhe neutralizojë raketat që mund të drejtohen drejt territorit të aleancës.

Ekspertët vlerësojnë se ky mburojë mbrojtëse mund të ofrojë mbrojtje edhe për rajonin e Ballkanit.

Kjo nënkupton se vende si Kosova potencialisht përfshihen në zonën e mbulimit të këtij sistemi.

Megjithatë, theksohet se çdo skenar sulmi do të përballej me disa shtresa mbrojtjeje përpara se të arrinte objektivin.

Ndërkohë, zyrtarët perëndimorë shpesh minimizojnë rrezikun e një sulmi të drejtpërdrejtë ndaj Evropës.

Ata argumentojnë se, edhe pse teknologjia po zhvillohet, probabiliteti i përdorimit të saj në një konflikt të tillë mbetet i ulët .

Po ashtu, disa analiza sugjerojnë se veprime të tilla mund të kenë më shumë karakter demonstrues sesa operacional .

Në këtë kontekst, zhvillimet e fundit shihen si një sinjal strategjik dhe politik më shumë sesa një kërcënim i menjëhershëm.

Situata mbetet dinamike dhe e ndërlikuar, me shumë faktorë që ndikojnë në balancën e sigurisë ndërkombëtare.