Në sy të dy fëmijëve të saj, ndodhi një ngjarje që do t’u mbetet përjetë në kujtesë. Liridona Ademaj u vra, ndërsa bashkëshorti i saj, Naim Murseli, i cili sot është i dyshuar si porositës i krimit, e mbante për dore duke u paraqitur sikur po e mbronte. Por, në të vërtetë, sipas akuzës, ai po ia lehtësonte vrasjen sulmuesit.

Të miturit, të cilët ishin prezent gjatë gjithë skenës makabre, janë tashmë në kujdes në Suedi, por traumat që ata përjetuan janë të thella. Një nga pyetjet që kanë tronditur opinionin publik ishte ajo që njëri prej fëmijëve i bëri dajës së tij: “Pse babi e la hajnin me ia bo mamit bam?” Kjo pyetje e pafajshme e një fëmije përmban gjithë tragjedinë dhe tmerrin e përjetuar.

Vëllai i Liridonës rrëfeu këtë bisedë me nipërit e tij, duke treguar për shkatërrimin emocional që ka kapluar familjen. Ai shtoi se nuk e kishte forcën të ua mohonte realitetin fëmijëve, pasi ata vetë ishin dëshmitarë të gjithçkaje.

Avokati i familjes, Leutrim Syla, theksoi se kjo pyetje duhet të merret seriozisht nga drejtësia dhe i bëri thirrje Naim Murselit që t’u përgjigjet fëmijëve të tij dhe të tregojë të vërtetën. Ai theksoi se pyetja e fëmijës duhet të jetë në qendër të procesit gjyqësor.

Gjykata dhe Prokuroria janë duke trajtuar çështjen, ndërsa kërkesa e familjes është që të mos anashkalohet dëmi psikologjik që u është shkaktuar fëmijëve. Ata kërkojnë drejtësi jo vetëm për viktimën, por edhe për dy jetët e vogla që tashmë janë përgjithmonë të shënuara nga kjo tragjedi.

Nëna e fëmijëve u vra në një mënyrë të planifikuar, sipas hetimeve, ndërsa babai i tyre dyshohet se e organizoi gjithë aktin në bashkëpunim me një person tjetër, i cili u paraqit si hajdut. Skema ishte e ftohtë, cinike dhe fatale.

Sipas rrëfimit të vëllait të viktimës, familja është e shkatërruar. Fotot e përbashkëta me Naimin janë grisur, dhe ai është zhdukur plotësisht nga çdo kujtim familjar. Nipërit e tij nuk e pranojnë më figurën e tij si prind.

Dëshmia e fëmijëve pritet të ketë peshë të madhe në procesin gjyqësor, ku përveç provave materiale, pritet të shqyrtohet edhe dëmi emocional dhe psikologjik që ka lënë kjo ngjarje.

Familja Ademaj ka kërkuar që të trajtohet edhe aspekti njerëzor e moral i kësaj ngjarjeje, jo vetëm juridik. Ata kërkojnë që drejtësia të jetë e plotë dhe të mos mjaftohet me ndëshkimin formal.

Ndërkohë që procesi është në vazhdim, e gjithë shoqëria është tronditur nga detajet e këtij krimi që ndodhi jo vetëm në sy të dy fëmijëve të vegjël, por edhe në zemrën e një familjeje që tani kërkon vetëm një gjë: të vërtetën dhe drejtësinë.

Një ngjarje tronditëse ka ndodhur në Tiranë, ku një djalë ka gjetur babanë e tij të pajetë brenda banesës së tyre.

Policia është vënë menjëherë në vendin e ngjarjes për të nisur hetimet dhe për të zbardhur shkaqet e vdekjes.

Në fillim dyshohet për një rast natyror, por autoritetet nuk përjashtojnë mundësinë e ndonjë rrethane tjetër që mund të ketë kontribuar në ngjarje.

Gruaja dhe familjarët e tjerë janë njoftuar dhe po marrin mbështetje nga profesionistët për t’u përballur me situatën.

Policia po vazhdon hetimet në mënyrë të kujdesshme, duke marrë në pyetje fqinjët dhe personat e afërt për të mbledhur informacione që mund të ndihmojnë në zbardhjen e ngjarjes.

Në vendngjarje janë mbledhur gjithashtu dëshmi të ndryshme dhe është kryer një ekspertizë mjeko-ligjore.

Banesa ku është gjetur trupi është vendi ku personi jetonte vetë, ndërsa autoritetet po verifikojnë edhe shenjat e mundshme të dhunës apo ndonjë gjurmë që do të çonte në një version tjetër të ngjarjes.

Familjarët janë në gjendje tronditjeje dhe komuniteti rreth vendit të ngjarjes po përpiqet të kuptojë më shumë rreth asaj që ka ndodhur.

Policia ka bërë apel për durim dhe mirëkuptim, ndërsa hetimet vazhdojnë.

Në fokus të hetimeve mbetet përcaktimi i shkakut të vdekjes dhe nëse ajo lidhet me ndonjë faktor të jashtëm apo natyror. Autoritetet theksojnë se nuk do të hezitojnë të zbardhin çdo pistë që mund të jetë relevante.

Ngjarja ka shkaktuar tronditje dhe jehonë në media dhe në rrjetet sociale, ku shumë persona kanë shprehur ngushëllimet dhe solidaritetin me familjen e prekur.

Ndërkohë, policia vijon punën intensive për të mbyllur këtë rast dhe për të dhënë përgjigje përfundimtare sa më shpejt të jetë e mundur.

Në këtë moment, familjarët presin me ankth rezultatet e ekspertizës mjeko-ligjore dhe shpresojnë për zgjidhje të qetë të situatës.

Lajmi do të ndiqet nga afër për çdo zhvillim të ri që do të dalë nga hetimet dhe autoritetet do të informojnë publikun për çdo të dhënë të re.

Në tërësi, ngjarja tregon rëndësinë e reagimit të shpejtë të institucioneve dhe bashkëpunimit të komunitetit në raste të tilla emergjente.

Kryeministri Rama ka prezantuar një plan të ri për zhvillimin e Thethit, me qëllim që zona të bëhet më e aksesueshme dhe e zhvilluar, duke ruajtur bukuritë natyrore që e karakterizojnë.

Ministri i Infrastrukturës dhe Energjisë, Belind Shehaj, ka dhënë detaje për këtë iniciativë, duke theksuar rëndësinë e përmirësimit të rrugëve dhe infrastrukturës pa dëmtuar mjedisin unik të zonës.

Projekti fokusohet në rregullimin e ndërtimeve ekzistuese dhe parandalimin e ndërhyrjeve që mund të dëmtojnë peizazhin tradicional të Thethit.

Shehaj sqaron se nuk ka plane për prishje masive, por për një proces të kujdesshëm miratimi dhe rregullimi të ndërtimeve në mënyrë të përshtatshme me ligjet dhe mjedisin.

Banorët dhe përfaqësuesit lokalë janë përfshirë në konsultime për të kontribuar me sugjerimet dhe shqetësimet e tyre në këtë proces.

Kryeministri Rama thekson nevojën për një qasje të balancuar që të kombinojë zhvillimin ekonomik me ruajtjen e ambientit, duke e bërë Thethin një model për turizmin e qëndrueshëm.

Ministria e Infrastrukturës po punon për zbatimin e projekteve që do të lehtësojnë qarkullimin dhe do të rrisin sigurinë për vizitorët dhe banorët.

Një fokus i veçantë është përmirësimi i rrugës që lidh Thethin me zonat përreth, e cila aktualisht paraqet vështirësi, sidomos gjatë dimrit.

Çdo ndërhyrje do të bëhet me kujdes për të shmangur dëmtimin e ekosistemit dhe për të mbrojtur biodiversitetin e zonës.

Shehaj thekson se investimet do të kryhen në koordinim me autoritetet lokale dhe institucionet mjedisore, duke garantuar transparencë dhe respekt për rregullat.

Synimi është të krijohet një ambient i përshtatshëm për zhvillimin e turizmit, që do të sjellë investime dhe vende pune për komunitetin lokal.

Ky plan përfaqëson një përpjekje të madhe për të harmonizuar zhvillimin ekonomik me ruajtjen e trashëgimisë natyrore në një nga zonat më të bukura të Shqipërisë.

Në këtë mënyrë, Thethi synohet të mbetet një destinacion i dëshiruar, duke ruajtur vlerat e tij të veçanta dhe duke përmirësuar jetën e banorëvE.

David Gergen, një prej këshilltarëve më të respektuar të Shtëpisë së Bardhë dhe figurave kyçe të politikës amerikane, ndërroi jetë më 10 korrik 2025 në moshën 83-vjeçare pas një beteje me demencën Lewy body. Vdekja e tij shënon përfundimin e një karriere të jashtëzakonshme, ku shërbeu në administratat e katër presidentëve amerikanë dhe la gjurmë të thella në median dhe edukimin e liderëve të rinj.

I lindur më 9 maj 1942 në Durham, Karolinën e Veriut, Gergen kreu studimet në Universitetin Yale dhe në Shkollën e Ligjit të Harvardit, dhe shërbeu në Ushtrinë Amerikane gjatë viteve 1960. Karriera e tij politike filloi në vitin 1971 si ndihmës-shkrues fjalimesh për Presidentin Richard Nixon. Më pas ai punoi si këshilltar komunikimi për presidentët Gerald Ford, Ronald Reagan dhe Bill Clinton, duke u njohur për aftësinë e tij të veçantë për të krijuar mesazhe të qarta dhe efektive për publikun.

Një nga momentet më të njohura të karrierës së tij ishte krijimi i pyetjes së famshme “A jeni më mirë tani se sa ishit katër vjet më parë?”, që përdorej nga Reagan në debatin presidencial të vitit 1980 dhe u bë slogan kyç i fushatave elektorale.

Pas periudhës së tij në Shtëpinë e Bardhë, Gergen kaloi në media si analist politik në CNN, PBS dhe NPR. Ai ishte edhe redaktor i lartë në revistën U.S. News & World Report dhe kontribuoi me shkrime për revistën Parade.

Në vitin 1999, Gergen u bë profesor në Shkollën e Administratës Publike të Harvardit dhe themeloi Qendrën për Liderizmin Publik, ku gjatë 20 viteve ndikoi në formimin e brezave të rinj të udhëheqësve, duke theksuar rëndësinë e etikës, komunikimit dhe shërbimit ndaj publikut.

I njohur për qasjen e tij të balancuar dhe të matur ndaj politikës, Gergen përpiqej të tejkalonte ndarjet partiake dhe promovonte bashkëpunimin dhe mirëkuptimin. Ai ishte kritik i polarizimit në politikën amerikane dhe mbështetës i qeverisjes së përgjegjshme dhe të ndershme.

Gjatë jetës, mori 27 diploma nderi nga institucione të ndryshme dhe shkroi dy libra të rëndësishëm: “Eyewitness to Power” dhe “Hearts Touched With Fire”, ku ndante përvojat dhe mendimet e tij mbi lidershipin dhe shërbimin publik.

I martuar me Anne Wilson nga viti 1967, ata patën dy fëmijë dhe pesë nipër e mbesa. Gergen njihej për thjeshtësinë, përulësinë, mirësinë dhe integritetin e tij, dhe shumë bashkëpunëtorë e kujtojnë si mentor të shquar dhe njeri të përkushtuar ndaj shërbimit publik.

Në nder të tij, është planifikuar një varrim privat në Varrezat Mount Auburn në Massachusetts dhe një ceremoni publike në Shkollën Kennedy të Harvardit, ku ndikimi i tij do të vazhdojë përmes Qendrës për Liderizmin Publik.

Vdekja e David Gergen përbën një humbje të madhe për politikën amerikane, median dhe edukimin publik.

David Gergen, një nga këshilltarët më të respektuar të Shtëpisë së Bardhë dhe një figurë kyçe në politikën amerikane, ndërroi jetë më 10 korrik 2025 në moshën 83-vjeçare pas një beteje me demencën Lewy body.

Vdekja e tij shënon fundin e një karriere të jashtëzakonshme që përfshinte shërbimin në administratat e katër presidentëve amerikanë, si dhe një ndikim të thellë në fushën e medias dhe edukimit të liderëve të rinj.

Gergen lindi më 9 maj 1942 në Durham, Karolinën e Veriut. Pas përfundimit të studimeve në Universitetin e Yale dhe në Shkollën e Ligjit të Harvardit, ai shërbeu në Ushtrinë e SHBA-së gjatë viteve 1960. Karriera e tij politike filloi në vitin 1971 si ndihmës-shkrues fjalimesh për Presidentin Richard Nixon. Më pas, ai shërbeu si këshilltar i komunikimit për presidentët Gerald Ford, Ronald Reagan dhe Bill Clinton, duke u njohur për aftësinë e tij të jashtëzakonshme për të formuluar mesazhe të qarta dhe të fuqishme për publikun.

Një nga momentet më të njohura të karrierës së tij ishte krijimi i pyetjes “A jeni më mirë tani se sa ishit katër vjet më parë?”, e përdorur nga Reagan në debatin presidencial të vitit 1980. Kjo pyetje u bë një nga slogane më të fuqishme në fushatat elektorale amerikane.

Pas shërbimit në administratën Clinton, Gergen kaloi në fushën e medias, duke shërbyer si analist politik në CNN, PBS dhe NPR. Ai gjithashtu ka qenë redaktor i lartë në revistën U.S. News & World Report dhe ka kontribuar në shkrime për revistën Parade.

Në vitin 1999, Gergen u bashkua me Shkollën e Administratës Publike të Harvardit si profesor i shërbimit publik dhe themeloi Qendrën për Liderizmin Publik. Gjatë 20 viteve të tij në krye të kësaj qendre, ai ndikoi në formimin e brezave të rinj të liderëve, duke i mësuar ata për rëndësinë e etikës, komunikimit dhe shërbimit ndaj publikut.

Gergen ishte i njohur për qasjen e tij të balancuar dhe të matur ndaj politikës, duke u përpjekur gjithmonë të kalonte përtej ndarjeve partiake dhe të promovonte bashkëpunimin dhe mirëkuptimin. Ai ishte një kritik i ashpër i polarizimit të politikës amerikane dhe një mbështetës i një qeverisjeje të përgjegjshme dhe të ndershme.

Gjatë karrierës së tij, ai ka marrë 27 diploma nderi nga institucione të ndryshme dhe ka shkruar dy libra të njohur: “Eyewitness to Power” dhe “Hearts Touched With Fire”, ku ndan përvojat e tij dhe mendimet mbi udhëheqjen dhe shërbimin publik.

Gergen ishte i martuar me Anne Wilson që nga viti 1967 dhe ata kishin dy fëmijë dhe pesë nipër e mbesa. Ai ishte një njeri i thjeshtë dhe i përulur, i njohur për mirësinë dhe integritetin e tij. Shumë kolegë dhe bashkëpunëtorë e kujtojnë atë si një mentor të shquar dhe një njeri të përkushtuar ndaj shërbimit publik!

Në nderim të tij, një varrim privat është planifikuar në Varrezat Mount Auburn në Massachusetts. Gjithashtu, një ceremoni publike do të mbahet në Shkollën Kennedy të Harvardit, ku Gergen kaloi pjesën më të madhe të karrierës së tij akademike dhe ku ndikimi i tij do të vazhdojë të jetojë përmes punës së Qendrës për Liderizmin Publik.

Vdekja e David Gergen është një humbje e madhe për politikën amerikane, median dhe edukimin publik. Ai do të kujtohet si një njeri që i shërbeu vendit të tij me përkushtim dhe integritet, duke lënë një trashëgimi të pasur për brezat që do të vijnë.

Raporti mes Egli Takos dhe Gjestit ka qenë një nga lidhjet më të përfolura të sezonit të katërt të Big Brother VIP Albania.

Ata tërhoqën vëmendjen që në javët e para për afërsinë që krijuan brenda shtëpisë, duke lënë pas çdo dinamikë tjetër që ndodhte në lojë.

Shikuesit e përjetuan si një lidhje të sinqertë, me momente emocionale që shpesh u bënë virale në rrjetet sociale.

Megjithëse pati dyshime mbi qëllimet e tyre, shumë fansa i mbështetën dhe shpresuan që lidhja të vazhdonte edhe jashtë.

Pas përfundimit të reality show-t, të dy u treguan të rezervuar në daljet publike dhe nuk janë parë më bashkë në aktivitete.

Së fundmi, një moment i papritur ka ndezur sërish vëmendjen ndaj çiftit të shumëpërfolur.

Egli është surprizuar me një dhuratë që për shumë vetë ka kuptim të madh emocional: një bluzë me fotografinë e Gjestit gjatë një koncerti.

Reagimi i saj ka qenë i menjëhershëm dhe i sinqertë, duke e puthur bluzën disa herë në mënyrë të natyrshme.
Ajo tha me të qeshur se është mësuar t’ia kthejë puthjet Gjestit në këtë formë, duke mos i fshehur emocionet.

Ky veprim ka rikthyer diskutimet në rrjet për mundësinë e një raporti që ende vazhdon mes tyre, pavarësisht distancës në publik.

Të shumtë janë ndjekësit që komentojnë se dashuria mes tyre nuk ka marrë fund me spektaklin, por është transferuar në jetën reale.
Edhe pse asnjëri nuk ka dhënë deklarata konkrete mbi statusin e lidhjes, kjo skenë ka lënë të kuptohet se ndjenjat janë ende të pranishme.

Slobodan Millosheviq lindi më 20 gusht 1941 në Pozharevc të Serbisë, në një periudhë kur vendi ishte pjesë e Mbretërisë së Jugosllavisë. Fëmijëria dhe rinia e tij u shënjuan nga rrethana të vështira familjare dhe një ambient i ngarkuar ideologjikisht, që do të ndikonin më vonë në formimin e karakterit dhe bindjeve të tij politike.

Ai vinte nga një familje me prapavijë të ndërlikuar. Babai i tij, Vlladan Millosheviq, ishte profesor i teologjisë ortodokse dhe kreu vetëvrasje kur Slobodani ishte ende i ri. Edhe nëna e tij, Stanislava Millosheviq, e cila ishte mësuese dhe e përfshirë në rrymat marksiste dhe Partinë Komuniste, përfundoi jetën në të njëjtën mënyrë disa vite më vonë. Këto ngjarje lanë gjurmë të thella psikologjike në jetën e tij personale.

Millosheviqi u arsimua në Universitetin e Beogradit, ku studioi drejtësi. Gjatë kësaj periudhe u njoh edhe me Mirjana Markoviqin, e cila më vonë u bë bashkëshortja e tij dhe një figurë me ndikim të madh në orientimin e tij ideologjik dhe politik.

Karrierën profesionale fillimisht e nisi në sektorin bankar shtetëror, përpara se të përfshihej drejtpërdrejt në strukturat e Partisë Komuniste të Jugosllavisë. Me kalimin e kohës, ai u ngjit në hierarkinë politike, duke përfituar nga ndryshimet e mëdha që po ndodhnin në fundin e viteve 1980.

Pas shpërbërjes së sistemit të vjetër jugosllav, Millosheviqi u bë kryetar i Partisë Socialiste të Serbisë dhe shpejt konsolidoi pushtetin e tij. Ai u shqua për përdorimin e fortë të retorikës nacionaliste dhe kontrollin e mediave shtetërore, duke ndikuar në rritjen e tensioneve etnike në rajon.

Gjatë viteve 1990, ai udhëhoqi Serbinë në një periudhë të mbushur me konflikte të armatosura në Kroaci, Bosnje dhe Kosovë. Regjimi i tij akuzohet se mbështeti forcat serbe në veprime që përfshinin spastrim etnik, krime lufte dhe shkelje të rënda të të drejtave të njeriut ndaj popullsive jo-serbe.

Në periudhën 1997–1999, refuzimi i tij për të pranuar marrëveshje ndërkombëtare për Kosovën çoi në përshkallëzimin e konfliktit dhe ndërhyrjen ushtarake të NATO-s, e cila përfundoi me bombardime ndaj Serbisë.

Pas humbjes së mbështetjes politike dhe ekonomike, në vitin 2000 Millosheviqi u rrëzua nga pushteti pas protestave masive popullore. Një vit më vonë, ai u arrestua dhe u ekstradua në Tribunalin Ndërkombëtar për Krime Lufte në Hagë.

Atje u përball me akuza për krime kundër njerëzimit dhe shkelje të rënda të ligjit ndërkombëtar humanitar. Megjithatë, procesi gjyqësor nuk arriti të përfundojë, pasi Slobodan Millosheviq vdiq në qelinë e tij në mars të vitit 2006.

Figura e tij mbetet një nga më kontraverset në historinë e Ballkanit modern, e lidhur ngushtë me luftërat, vuajtjet njerëzore dhe shpërbërjen e dhunshme të Jugosllavisë.

Hashim Thaçi ka lindur më 24 prill 1968 në fshatin Burojë, komuna e Skënderajt në rajonin e Drenicës, një zonë e njohur për rezistencë gjatë periudhave historike.

Ai vjen nga një familje bujqësore e thjeshtë, me tradita të forta patriotike dhe lidhje të thella me tokën dhe luftën për çlirim.

Që në moshë të re ishte i interesuar për historinë dhe politikën, duke u angazhuar në aktivitete studentore dhe patriotike.

Pas shkollës së mesme në Skënderaj, vazhdoi studimet në Universitetin e Prishtinës, në degën e historisë.

Gjatë viteve ’90, Thaçi u bë pjesë e lëvizjeve të fshehta që punonin për pavarësinë e Kosovës nga regjimi i Serbisë.

Në vitin 1993, shkoi në Zvicër për të studiuar dhe për të forcuar lidhjet me mërgatën shqiptare dhe rrjetet ndërkombëtare.

Në atë kohë, u përfshi në Lëvizjen Popullore të Kosovës dhe më pas ishte një nga themeluesit e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Gjatë luftës së viteve 1998–1999, ai u bë një nga drejtuesit kryesorë politikë të UÇK-së dhe përfaqësues në bisedimet ndërkombëtare.

Në Konferencën e Rambujesë në 1999, Thaçi përfaqësoi delegacionin e Kosovës dhe nënshkroi marrëveshjen në emër të UÇK-së.

Pas luftës, u kthye në Kosovë dhe themeloi Partinë Demokratike të Kosovës, duke u angazhuar në jetën politike të vendit.

Shërbeu si Kryeministër i Kosovës nga viti 2008 deri në vitin 2014, periudhë gjatë së cilës Kosova shpalli pavarësinë.

Në vitin 2016, u zgjodh President i Republikës së Kosovës, një detyrë që e mbajti deri në vitin 2020 kur dha dorëheqje për t’u përballur me drejtësinë ndërkombëtare në Hagë.

Albin Kurti lindi më 24 mars 1975 në Prishtinë, atëherë pjesë e Federatës Jugosllave.

Babai i tij, Zaim Kurti, ishte inxhinier dhe familja ka rrënjë në Sukobin të Ulqinit, sot në Mal të Zi.

Nëna e tij, Arife Kurti (Tahiraj), ishte mësuese në shkollën fillore në Prishtinë.
Albin ka dy vëllezër, Arianit dhe Taulant, të cilët gjithashtu jetojnë e veprojnë në Kosovë.

Ai kreu shkollën fillore dhe të mesme në Prishtinë dhe më pas vazhdoi studimet në Universitetin e Prishtinës.

Në vitin 2003, Kurti përfundoi studimet në dege të inxhinierisë së telekomunikacioneve dhe kompjuterave.

Gjatë kohës së studimeve, u aktivizua në të drejtat civile dhe udhëhoqi protesta studentore kundër pushtimit serb në universitet.

Në korrik të vitit 1998, iu bashkua zyrës politike të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, duke mbështetur përfaqësuesin Adem Demaçi.

Gjatë prillit 1999, u arrestua nga forcat jugosllave dhe u mbajt në burgun e Dubravës dhe më pas në Požarevac.

Ai u akuzua për minimin e territorit dhe përfundimisht u lirua për shkak të ndryhimeve pas rënies së regjimit më 2001.

Pas lirimit, themeloi lëvizjen Vetëvendosje, me fokus te autonomi, demokraci dhe drejtësi sociale.

Kurti mbart shtetësinë e Kosovës dhe ka edhe shtetësi shqiptare, flet anglisht dhe serbisht, dhe është i martuar me një norvegjeze me të cilën kanë një vajzë.

Në Theth u zhvillua një aksion për shembjen e ndërtimeve pa leje, ku mes tyre ishin edhe disa shtëpiza druri të ndërtuara nga banorë vendas për qëllime turistike. Njëri nga ta ishte Bekimi, një burrë me aftësi të kufizuara, i cili kundërshtoi me forcë ndërhyrjen, duke u shtrirë përpara fadromave për të ndalur shembjen e investimit të tij.

Bekimi kishte një histori të dhimbshme që nga fëmijëria, kur kishte mbijetuar një zjarr të rëndë që i mori këmbët, një dorë dhe i shkaktoi djegie në fytyrë. Megjithatë, ai nuk ishte dorëzuar kurrë, ishte bërë pjesë aktive e komunitetit dhe kishte punuar për të ndërtuar një jetë të ndershme.

Duke besuar në një premtim të kryeministrit Rama në vitin 2024, i cili kishte thënë publikisht se ndërtime të tilla do të legalizoheshin për banorët që nuk kishin mundësi dokumentacioni, Bekimi mori një kredi të madhe dhe ndërtoi pesë kabina në tokën e familjes së tij në Theth.

Aksioni i fundit për shembjen e këtyre objekteve i shkatërroi shpresat. Ai nuk i ndërtoi këto kabina në fshehtësi, por me besimin se po vepronte sipas ligjit dhe premtimeve shtetërore. Me zë të dridhur dhe zemër të thyer, ai deklaroi se më mirë të vdiste sesa të shihte kabinat e tij të rrëzoheshin përpara syve.

Reagimet politike nuk munguan. Opozita u shpreh e tronditur nga sjellja e qeverisë, duke e cilësuar këtë si dhunë shtetërore mbi njerëzit më të pambrojtur. Gazment Bardhi tha se kjo është fytyra e vërtetë e Edi Ramës: i fortë me të dobëtit dhe i dobët përballë oligarkëve.

Ai theksoi se në bregdet dhe në zonat urbane, ndërtime gjigante pa leje tolerohen, ndërsa në një fshat si Thethi, shteti vepron me brutalitet ndaj një qytetari të varfër që ka ndërtuar në tokën e tij. Sipas tij, kjo është padrejtësi e thellë dhe hipokrizi politike.

Ish-kryeministri Sali Berisha reagoi ashpër, duke e quajtur këtë aksion një terror shtetëror kundër banorëve, një dhunë e panevojshme në kulmin e sezonit turistik që dëmton imazhin e vendit dhe turizmin.

Prokuroria e Shkodrës, nga ana e saj, deklaroi se kabinat nuk përbënin ndërtim pa leje në kuptimin penal të fjalës, por ishin struktura të përkohshme dhe duhej të trajtoheshin si kundërvajtje administrative, jo me aksione force.

Ndërkohë, komuniteti lokal shpreh mbështetje për Bekimin dhe banorët e tjerë, duke thënë se ata nuk janë grabitqarë, por bij të tokës, që kërkojnë të mbijetojnë dhe të ndërtojnë një jetë më të mirë përmes punës së ndershme.

Prej vitesh, Thethi është kthyer në një destinacion të kërkuar turistik, dhe shumë banorë janë përpjekur të përshtaten me kërkesat e tregut duke ndërtuar akomodime për vizitorët. Ata nuk kanë kapacitete për hotele të mëdha, por vetëm struktura të vogla prej druri.

Shumë qytetarë dhe aktivistë e kanë quajtur këtë ndërhyrje një padrejtësi ndaj njerëzve që nuk kanë asnjë lidhje me oligarkinë dhe ndërtimin e paligjshëm për përfitime marramendëse.

Kjo ngjarje ngre edhe njëherë pyetjen se për kë funksionon shteti dhe ligji: për njerëzit e zakonshëm që luftojnë për mbijetesë, apo për ata që janë të lidhur me pushtetin?