Në Gjermani është raportuar një ngjarje e rëndë, ku një furgon që transportonte 10 shtetas shqiptarë është sulmuar dhe grabitur nga persona të armatosur.

Incidenti ka ndodhur në një rrugë ndërurbane, ku autorët kanë ndaluar furgonin dhe kanë kërkuar paratë e udhëtarëve, duke i kërcënuar me armë.

Sipas raportimeve, sulmi ka shkaktuar panik të madh te të pranishmit, por fatmirësisht nuk është raportuar asnjë i lënduar rëndë. Disa prej udhëtarëve kanë marrë lëndime të lehta gjatë përleshjes që ndodhi pas grabitjes.

Pas ngjarjes, autoritetet gjermane kanë nisur hetimet intensive për të identifikuar dhe kapur autorët, ndërsa kanë marrë në pyetje udhëtarët shqiptarë për detaje mbi ngjarjen.

Shqiptarët që ndodheshin në furgon po udhëtonin drejt një qyteti tjetër për punë sezonale. Sipas dëshmive të tyre, autorët kanë qenë të maskuar dhe kanë vepruar shumë shpejt, duke marrë çanta, telefona dhe para.

Policia ka ngritur postblloqe në zonat përreth dhe po përdor kamerat e sigurisë për të gjurmuar automjetin me të cilin autorët janë larguar.

Ngjarja ka shkaktuar shqetësim të madh në komunitetin shqiptar në Gjermani, ku shumë familjarë janë përpjekur të kontaktojnë me të afërmit për të mësuar nëse janë mirë.

Ambasada e Shqipërisë në Berlin është informuar për rastin dhe ka deklaruar se është në kontakt me autoritetet lokale për të ndjekur nga afër zhvillimet.

Ndërkohë, disa organizata të emigrantëve shqiptarë kanë bërë thirrje për kujdes të shtuar gjatë udhëtimeve, sidomos në zonat e izoluara dhe gjatë orëve të vona të natës.

Hetimet vazhdojnë dhe autoritetet kanë paralajmëruar se nuk do të ndalen derisa autorët të vihen para drejtësisë.

Ngjarja është cilësuar si një ndër sulmet më të rënda ndaj punëtorëve të huaj shqiptarë në muajt e fundit në Gjermani.

Egla Ceno është shpallur fajtore nga gjykata për veprën e shpifjes, lidhur me pretendime publike që ajo kishte bërë ndaj Saimir Kodra për ngaac’mim sek.s.ual.

Në vendimin e dhënë nga gjykata e Tiranës, u konstatua se Kodra ishte i pafajshëm për akuzat e ngritura nga Ceno, ndërsa ajo u dënua me detyrimin për të publikuar vendimin gjyqësor me shpenzimet e veta.

Gjykata urdhëroi që publikimi të bëhej brenda një afati prej 15 ditësh nga momenti kur vendimi të bëhej i formës së prerë.

Pas njoftimit të vendimit, Egla Ceno ka reaguar në publik duke deklaruar se nuk ndërpritet dhe se “do të shkonte deri në fund” në zgjidhjen e çështjes së saj, duke paralajmëruar veprime të tjera.

Ajo është shprehur se nuk e pranon dënimin si fundin e kauzës, por si një hap të ndërmjetëm në përpjekjet e saj për të kërkuar të vërtetën dhe për të mbrojtur dinjitetin e saj.

Ceno ka theksuar se është përballur me të vërteta të hidhura dhe se vendimi nuk i heq të drejtën për të shprehur mendimin dhe për të kërkuar drejtësi kur ndjen se është goditur padrejtësisht.

Nga ana tjetër, kritikët vënë në dukje se deklaratat e saj pas dënimit mund të nxisin debate dhe ndarje publike, duke e bërë situatën të ndërlikuar për të gjithë palët.

Roli i medias dhe reagimi i publikut kanë qenë të përziera: disa e shohin vendimin si drejtësi për të pafajshmin, të tjerë e shohin si një pengesë për të denoncuar sjellje të papranueshme dhe për të kërkuar reagime.

Egla Ceno shpreson që përmes veprimeve të saj të tërheqë vëmendjen ndaj çështjeve të ngritura nga ajo – të cilat ajo i konsideron të rëndësishme për shoqërinë – dhe të inkurajojë reflektim më të gjerë publik.

Në ndërkohë, vendimi gjyqësor krijon precedent në mënyrën se si trajtohen akuzat publike pa prova përfundimtare dhe rëndësinë e barazisë para ligjit.

Veprimi i publikuar nga gjykata për publikimin e vendimit për ankth të shpenzimeve shërben si masa detyruese me qëllim transparencën dhe përgjegjshmërinë.

Në fund, situata mbetet e hapur dhe në zhvillim: Egla Ceno ka paralajmëruar se nuk do të tërhiqet dhe se do të vazhdojë për të mbrojtur qëndrimet e saj, ndërsa shoqëria dhe sistemi i drejtësisë vëzhgojnë me kujdes për pasojat që mund të ketë procesi në perceptimin publik.

Ish-kryeministri i Shqipërisë, Fatos Nano, ndodhet prej më shumë se dy javësh në spital, pas një përkeqësimi të ndjeshëm të gjendjes së tij shëndetësore.

Burime pranë familjes bëjnë të ditur se Nano po trajtohet në një spital privat në Tiranë dhe ndodhet nën kujdes të veçantë mjekësor.

Raportohet se gjendja e tij ka qenë e rëndë në ditët e para të shtrimit, duke kërkuar mbikëqyrje të vazhdueshme nga mjekët specialistë.

Në një moment, ai ka përjetuar një arrest kardiak, por falë ndërhyrjes së menjëhershme të stafit mjekësor është stabilizuar.

Mjekët që po kujdesen për të janë shprehur se Nano vuan nga probleme të sistemit respirator, përfshirë vështirësi në frymëmarrje dhe dobësi fizike të përgjithshme.

Pas trajtimeve intensive, gjendja e tij është përmirësuar disi, megjithatë konsiderohet ende delikate dhe nën monitorim të vazhdueshëm.

Familjarët e tij po qëndrojnë pranë ish-kryeministrit dhe kanë kërkuar respektim të privatësisë në këto momente të vështira.

Burime të afërta me familjen kanë pohuar se Nano ka treguar shenja force dhe vullneti për t’u rikuperuar, pavarësisht vështirësive.

Mjekët po ndjekin një plan të kujdesshëm trajtimi që përfshin terapi respiratore dhe mbështetje kardiake, për të ndihmuar në përmirësimin e gjendjes.

Për momentin, vizitat janë të kufizuara vetëm për familjarët më të afërt, ndërsa spitali ka rritur masat e kujdesit rreth pacientit.

Gjendja e tij mbetet nën vëzhgim të vazhdueshëm dhe çdo ndryshim i mundshëm po monitorohet nga ekipi mjekësor.

Megjithëse situata është ende serioze, shpresat për një rikuperim të ngadaltë por të qëndrueshëm mbeten të hapura, ndërsa Fatos Nano po lufton për t’u rikthyer në gjendje më të mirë shëndetësore.

Një urdhër-arresti ndërkombëtar është lëshuar për kryeministrin izraelit Benjamin Netanyahu, sipas njoftimit të mediave, që vë në fjalë akuzat për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit. 

Qeveria izraelite ka reaguar me urgjencë duke i drejtuar një apel qeverisë së Kanadasë, përmes mesazhit zyrtar “Mirëpriteni kryeministrin tonë”, duke i kërkuar përkrahje dhe pritje të ngrohtë në rast vizite.

Sipas zëdhënëses izraelite Shosh Bedrosian, kjo lëvizje vjen si kundërpërgjigje ndaj deklaratës së kryeministrit kanadez Mark Carney, i cili shprehu gatishmërinë e Kanadasë për të respektuar urdhrin ndërkombëtar. 

Qeveria izraelite deklaron se e sheh këtë situatë si sulm ndaj vetë sovranitetit të shtetit izraelit dhe kundërshton ndërhyrjen e gjykatave ose trupave ndërkombëtare që sipas tyre nuk kanë juridiksion. 

Në qendër të akuzave qëndron veprimi i Izraelit gjatë ofensivës ushtarake në Rripi i Gazës, ku urdhrat e lëshuar nga Gjykata Penale Ndërkombëtare në Hagë thuhet se janë për krime lufte dhe kundër njerëzimit.

Izraeli ka refuzuar të pranojë juridiksionin e kësaj gjykate dhe ka mohuar çdo përgjegjësi për akuzat, duke bërë të qartë se nuk do të lejojë ta trajtojë veten si palë të detyruar. 
Në deklaratë për shtyp, zëdhënësja izraelite kritikoi së pari vendimin e Kanadasë për të njohur një shtet palestinez, dhe së dyti, qëndrimin e bërë publik rreth urdhrit të arrestit — që sipas Izraelit përfaqëson “shpërblim për terrorizmin” dhe përkeqësim të situatës së antisemitizmit. 

Ky zhvillim hap një krizë diplomatike ndërkombëtare për Izraelin, i cili tashmë gjendet përballë presionit të huaj lidhur me konfliktin në Gaza dhe raportimet për shkelje të të drejtave të njeriut.

Në këtë mes, Kanadaja shihet se vendoset në një pozitë të vështirë diplomatikisht, duke pasur parasysh aleancat dhe obligimet ndërkombëtare, si dhe kërkesat për të garantuar mbrojtje për përfaqësuesit e shteteve të huaja gjatë vizitave.

Urdhri ndërkombëtar për Netanyahu vjen në një kohë kur shtetet anëtare të gjykatave ndërkombëtare po rishikojnë rolin e tyre në raste të ngjashme, dhe po japin sinjale se nuk do të tolerojnë që udhëheqës shtetesh të ndodhen mbi ligjin.

Situata paraqet një test për politikën e jashtme izraelite, për marrëdhëniet me Kanada­-në dhe partnerët e tjerë, dhe për faktin nëse një kryeministër në detyrë mund të sjellë imunizim efektiv nga arresti ndërkombëtar.

Në fund, zhvillimet e ardhshme — nëse urdhri do të zbatohet, nëse Netanyahu do të përballet me jurisprudencën ndërkombëtare, apo nëse do të ketë përplasjesh diplomatike — priten të shohin ndikim të rëndësishëm në skenën ndërkombëtare dhe në politikën e Lindjes së Mesme.

Pas raporteve nga mediumi, bëhet e ditur se një zyrtar publik është arrestuar nën dyshimin për përfshirje në skemë të tenderëve.

Identiteti i të arrestuarit raportohet se është Lulzim Bajrami, i cili mbante pozicionin e udhëheqësit të divizionit të prokurimit. 

Burimet thonë se hetimet kanë nisur për një periudhë kohore ku janë shqyrtuar procedura të tenderëve publikë, me pretendime për favore të paligjshme dhe shkelje proceduriale. 

Zyrtari në fjalë dyshohet të ketë përdorur ndikimin e pozicionit të tij për të orientuar prokurime në mënyrë që përfituesit të ishin në avantazh ose të përfitonin në mënyrë jo të rregullt. 

Hetimet përfshijnë mbledhje të të dhënave nga dokumente të brendshme, analizë të kontratave dhe përfshirje të bashkëveprimtarëve që mund të kenë ndihmuar në manipulimin e procedurave të prokurimit. 

Aktualisht pala hetuese po verifikon nëse janë përdorur tenderë me vlerë të konsiderueshme ose nëse janë bërë ndarje të favorshme të kontratave në mënyrë sistematike. 

Edhe pse arrestimi është bërë dhe lajmi është bërë publik, detaje të hollësishme rreth sasisë së parave të përfshirë ose identitetit të të tjerëve të implikuar nuk janë ende zbuluar. 

Autoritetet e drejtësisë ende nuk kanë bërë të ditur nëse është caktuar masa e paraburgimit për personin në fjalë, apo nëse ka nisur ndonjë gjykim publik deri tani.

Ky rast nënvizon shqetësime të vazhdueshme lidhur me transparencën dhe integritetin në prokurimet publike, sidomos në mënyrën si shpenzohen paratë publike përmes kontratave dhe tenderëve.

Shumë prej organizatave të shoqërisë civile e shohin arrestimin si mundësi për rritjen e standardeve dhe për të dërguar mesazhin se keqpërdorimet nuk do të mbeten pa përgjegjësi.

Nga ana tjetër, disa zëra kritikë paralajmërojnë se rasti duhet të trajtohet me thellësi, pa ndjekje të njëanshme politike, dhe se institucionet e përfshira duhet të japin llogari për pse ka ndodhur kjo skemë dhe si do të parandalohet e ardhmja.

Në fund, zbatimi i ligjit dhe ndjekja penale në raste të tilla shihet si thelbësore për restaurimin e besimit publik dhe për përmirësimin e klimës së biznesit të drejtë në institucionet publike.

Përgatitjet për një samit të mundshëm mes presidentit amerikan dhe homologut të tij rus në kryeqytetin hungarez janë përkohësisht pezulluar. Lajmi vjen vetëm disa ditë pas deklaratës se takimi ndërmjet dy liderëve ishte parashikuar të mbahej në Budapest. 

Në njoftim thuhet se takimi i nivelit të lartë është vendosur “në pritje”, për shkak të mungesës së përgatitjeve të mjaftueshme dhe posaçërisht për shkak të ndryshimeve thelbësore në pritshmëritë e palëve rreth çështjes së luftës në Ukrainë. 

Sipas burimeve zyrtare amerikane, në këtë fazë nuk ka plane konkrete që presidentët të takohen “në të ardhmen e menjëhershme”, pavarësisht se një marrëveshje për takimin ishte bërë publik përmes një bisede telefonike mes tyre. 

Nga ana tjetër, pala ruse ka theksuar se çdo samit kërkon “përgatitje serioze” dhe se nuk është caktuar ende një afat i saktë për mbledhjen. Kjo e fundit tregon një ndryshim në ton nga optimizmi fillestar që kishte përshkruar mundësinë e takimit të shpejtë. 

Plani për samitin në Budapest ishte bërë publik pas një bisede telefonike ndërmjet të dy liderëve, e cila u komentua si hap drejt normalizimit të ndërlidhjeve diplomatike ndërmjet SHBA­së dhe Rusisë. Por vonesat dhe pezullimi i takimeve paraprake po vënë në pikëpyetje seriozitetin e zbatimit. 

Ndërkohë, takimi i ministrit të Jashtëm amerikan dhe homologut të tij rus, që do duhej të shërbente si përgatitor për samitin, është gjithashtu i pezulluar për momentin. 

Shtetet evropiane, veçanërisht Ukraina, kanë shprehur shqetësime për mënyrën dhe vendin e organizimit të një takimi të tillë, duke vënë në dukje se pa zbatimin e angazhimeve të mëparshme nuk mund të ndërtohet një dialog i besueshëm. 

Përzgjedhja e Budapestit si vendi pritës kishte ngritur debate për shkak të lidhjeve politike të Hungarisë me palët në fjalë, si dhe për faktin se nuk ishin përmbyllur çështjet teknike të sigurisë dhe logjistikës. 

Veçanërisht udhëtimi i presidentit rus drejt Hungarisë është problematik për shkak të izolimit ndërkombëtar dhe sanksioneve që e ndërlidhin me fluturimet në hapësirën ndërkombëtare. 

Në këtë situatë, përfaqësuesit amerikanë kanë bërë të ditur se do të rishikojnë agjendën dhe logjikën e takimit, përpara se të vendoset një datë e re. 

Ky pezullim i përgatitjeve shfaqet si tregues se edhe pse ka vullnet publik për një rifillim të dialogut, realiteti diplomatik dhe ushtarak në terren nuk është aspak i thjeshtë dhe kërkon negociata të hollësishme.

Zhvillimet e ardhshme në këtë front do të pasqyrojnë nëse samiti realisht do të jetë një hap përpara drejt paqes, apo thjesht një lajm tjetër diplomatik pa përmbajtje konkrete.io

Në mbledhjen e së premtes të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, përfaqësuesi i Francës theksoi se krijimi i një të ashtuquajturi “Asociacioni i komunave me shumicë serbe” në Kosovë duhet të konsiderohet si hap kyç drejt stabilitetit dhe dialogut të vazhdueshëm. Ai bëri të ditur se Franca pret nga autoritetet e Kosovës të ndërmarrin këtë masë sa më shpejt, duke vënë theksin në rëndësinë që ka për marrëdhëniet ndërkombëtare dhe për integrimin evropian të rajonit.

Në fjalën e tij, diplomati francez vuri në dukje se formimi i Asociacionit është pjesë përbërëse e marrëveshjeve të mëparshme midis Kosovës dhe Serbisë, të ndërmjetësuara nga Bashkimi Evropian dhe partnerë të tjerë ndërkombëtarë. Ai theksoi se përmbushja e këtij angazhimi tregon vullnet politik dhe përgatitje institucionale për të avancuar bashkëpunimin dhe mirëbesimin në zonat me popullsi serbe.

Ai shtoi se ky hap ka rëndësi për ruajtjen e të drejtave të komunitetit serb në Kosovë dhe për forcimin e autonomisë së komunave që prej kohësh kanë kërkuar një zgjidhje institucionale që do t’i përfaqesojë në mënyrë adekuate. Sipas tij, krijimi i Asociacionit është jo vetëm çështje teknike, por ka dimensione politike dhe sociale që kanë impakt në të gjithë rajonin.

Përfaqësuesi francez gjithashtu vuri në dukje se, ndërkohë që dialogu me Serbinë vazhdon, Kosova duhet të tregojë gatishmëri për të përmbushur detyrimet që ka marrë në marrëveshjet e mëparshme. Ai theksoi se hapja e një procesi të ri pa zbatimin e angazhimeve ekzistuese do të dëmtonte besueshmërinë e palëve ndërkombëtare.

Në këtë kontekst, u bë apel që institucionet e Kosovës të angazhohen menjëherë në përgatitjen e statutit të Asociacionit dhe të bashkëpunojnë me komunitetet serbe në mënyrë konstruktive. Franca nënvizoi se çdo vonesë apo përsëritje e pajtimit të vonuar mund të interpretohej si mungesë serioziteti dhe do të ndikonte negativisht në proces.

Diplomati shtoi se Franca është e gatshme të ofrojë mbështetje teknike dhe juridike për krijimin e Asociacionit, duke punuar me partnerët vendorë dhe ndërkombëtarë për të siguruar se ky institucion të funksionojë në mënyrë efektive dhe të jetë një urë ndërmjet komuniteteve. Ai e përshkroi këtë iniciativë si një shans për të ndërtuar besim dhe për të përmirësuar jetën e përditshme për banorët e këtyre komunave.

Gjithashtu, u theksua se një Asociacion funksional dhe autentik do të ishte një sinjal pozitiv për komunitetin ndërkombëtar dhe për investitorët që e shohin Kosovën si vend të qëndrueshëm. Përfaqësuesi francez vuri në dukje se stabiliteti lokal dhe përfshirja e komuniteteve janë faktorë kyç për zhvillim ekonomik dhe progres institucional.

Ai tha se Franca pret nga Kosova të tregojë lidership dhe ndërmarrje konkrete për të përmbyllur këtë çështje para se të kalojë në faza të mëtejshme të dialogut. Sipas tij, mosrealizimi i Asociacionit do të ishte një pengesë serioze në rrugën e Kosovës drejt anëtarësimit në organizata ndërkombëtare dhe drejt bashkëpunimit shtesë me partnerët evropianë.

Përfaqësuesi francez theksoi se bashkëpunimi me Serbinë nuk do të thotë përtëritje të status-quo­së, por përmbushje të marrëveshjeve që tashmë janë nënshkruar. Ai bëri të ditur se krijimi i Asociacionit është pajtim ndërmjet palëve dhe duhet të shërbejë si instrument për përmirësimin e marrëdhënieve ndërkomunale dhe jo si instrument për pavarësi ose përçarje.

Në fund, ai bëri apel për transparencë dhe përfshirje të komunitetit serb, përfshirë kryetarët e komunave dhe shoqërinë civile, në procesin e themelimit dhe funksionimit të Asociacionit. Ai beson se vetëm përmes angazhimit të përbashkët mund të arrihet qëllimi i përbashkët: një Kosovë pjesë e stabilitetit në Ballkan dhe një vend ku të drejtat e të gjithë komuniteteve respektohen.

Kjo deklaratë e Francës, sipas tij, shërben si paralajmërim dhe në të njëjtën kohë si mbështetje për institucionet e Kosovës, për të ndërmarrë veprime konkrete pa vonesa. Ai përfundoi me besimin se realizimi i Asociacionit do të përbënte një zhvillim të rëndësishëm për të ardhmen e Kosovës dhe për marrëdhëniet e saj me Serbinë dhe komunitetin ndërkombëtar.

Deklarata që “nuk ekziston ‘Kosova dhe Metohia’ dhe që përdorimi i këtij termi është ‘gjuhë e Miloševiqit dhe atyre që ndjekin atë’” nuk përputhet me realitetin diplomatik dhe juridik ndërkombëtar. Republika e Kosovës është një shtet i shpallur pavarur dhe i njohur nga shumë vende në botë, me përfshirje të vazhdueshme në institucione ndërkombëtare.

Termi “Metohia” si pjesë e emrit “Kosova e Metohija” ka rrënjë historike dhe përdorim të dokumentuar në periudha të ndryshme, përfshirë dokumente ndërkombëtare. Mohimi i tij i plotë mund të perceptohet si përjashtim i një pjese të historisë dhe i kontekstit juridik që ka ndikuar në zhvillimin e rajonit.

Të thuash se përdorimi i këtij termi është domosdoshmërisht “gjuhë e Miloševiqit” nënkupton një generalizim të tepruar. Jo çdo përdorim i termit vjen nga qëllime politike ose ideologjike, pasi ai ende gjendet në kontekste ligjore dhe administrative në disa vende.

Diplomatët duhet të përdorin terminologji që përputhet me dokumentet zyrtare dhe marrëveshjet ndërkombëtare. Një deklaratë që largohet nga këto standarde mund të krijojë keqkuptime ose tensione në arenën ndërkombëtare.

Në praktikë, termi “Kosova e Metohija” mbetet në përdorim në disa rezoluta dhe dokumente të mëhershme. Mohimi i plotë i ekzistencës së tij mund të krijojë boshllëqe në interpretimin ligjor dhe diplomatik, veçanërisht në bisedimet me palët që ende përdorin këtë terminologji.

Nga ana tjetër, përdorimi i emrit “Kosova” është plotësisht i kuptueshëm dhe i përhapur në diplomacinë bashkëkohore. Megjithatë, mënyra se si refuzohet versioni tjetër është thelbësore për të shmangur perceptimin e përballjes apo të gjuhës përjashtuese.

Deklarata e Gërvallës mund të interpretohet si qasje e ashpër politike ndaj atyre që ende përdorin termin “Kosova e Metohija”, gjë që mund të dëmtojë frymën e dialogut dhe bashkëpunimit që kërkohet në proceset ndërkombëtare.

Në diplomaci, është më efektive të pranohet ekzistenca e varianteve të ndryshme dhe të kërkohet harmonizim përmes komunikimit, sesa të bëhen deklarata përjashtuese që mund të mbyllin hapësirën për kompromis.

Gjithashtu, përfaqësuesit shtetërorë duhet të kenë kujdes që deklaratat e tyre të mos kufizohen në retorikë të brendshme, por të marrin parasysh ndikimin ndërkombëtar dhe pasojat në marrëdhëniet me shtete të tjera.

Deklarata “nuk ekziston Kosova dhe Metohia” mund të perceptohet si mohim i një pjese të historisë dhe i përpjekjeve ndërkombëtare për konsolidimin e shtetit të Kosovës, çka potencialisht mund të dëmtojë kredibilitetin diplomatik në disa qarqe.

Kuptimi i termit “ekziston” kërkon sqarim: nëse nënkuptohet ekzistenca ligjore, politike apo territoriale. Përdorimi apo refuzimi i një emri nuk përcakton ekzistencën faktike të një territori apo entiteti.

Nëse qëllimi është forcimi i imazhit të Kosovës dhe mbrojtja e emrit “Kosova”, atëherë më e dobishme është një qasje që kombinon respektin për kontekstin historik me diplomaci të kujdesshme, për të shmangur përplasjet verbale dhe për të ruajtur hapësirën e bashkëpunimit ndërkombëtar.

Për 48 orë të plota, presidenti i Francës, Emmanuel Macron, nuk u shfaq në asnjë aktivitet publik dhe nuk publikoi asnjë përditësim në rrjetet sociale, as nga llogaria e tij personale dhe as nga faqja zyrtare e Presidencës. Ky “zhdukje” e papritur ndezi diskutime në qarqet diplomatike dhe në media ndërkombëtare.

Mungesa e tij përkoi me disa zhvillime të ndjeshme në Evropën Lindore dhe me një takim urgjent të NATO-s në Bruksel që ndodhi pa praninë e Macronit – një fakt që habit zakonisht, pasi ai njihet si një nga zërat më të zëshëm të aleancës.

-Burime diplomatike për “Le Monde” raportuan se presidenti ishte “në konsultime të brendshme” dhe “nën mbikëqyrje mjekësore për shkak të lodhjes së tepërt”. Megjithatë, asnjë deklaratë zyrtare nuk u publikua në ato dy ditë.

-Në sfond, disa media franceze raportuan për një takim të mbyllur në Paris mes Macronit dhe përfaqësuesve të inteligjencës amerikane dhe britanike, që dyshohet se lidhet me tensione të reja në Ukrainë dhe destabilitetin në Sahel.

Në selinë e NATO-s, mungesa e tij shkaktoi një moment të pazakontë. Sekretari i Përgjithshëm, Jens Stoltenberg, shmangu komentet, por disa diplomatë u shprehën se mungesa kishte “shqetësuar” partnerët, për shkak të kohës kritike që po kalon aleanca.

Për 48 orë, shumë analistë i kthyen sytë nga Parisi, ndërsa spekulimet në mediat sociale shtoheshin për çdo orë që kalonte pa ndonjë shenjë nga Macroni.

Kur ai u rishfaq papritur në një vizitë të shkurtër në një bazë ushtarake pranë Marsejës, u shfaq i buzëqeshur, por pa dhënë asnjë koment mbi mungesën. I vetmi mesazh ishte: “Vazhdojmë punën për sigurinë e Evropës”.

Ekspertët politikë e interpretuan këtë zhdukje si një sinjal se Franca mund të jetë përfshirë në bisedime shumë të ndjeshme që kërkonin diskrecion absolut.

Disa zëra pranë ambasadës amerikane në Paris thanë se “SHBA ishte e informuar për situatën” dhe kishte “komunikim të vazhdueshëm” me palën franceze, por nuk komentuan më shumë.

Nuk është hera e parë që figura të rëndësishme botërore “zhduken” për pak kohë. Edhe Angela Merkel dhe Joe Biden kanë pasur pauza të heshtura në kalendar, që më pas janë lidhur me zhvillime të mëdha politike në prapaskenë.

Për publikun, zhdukja e një lideri në kohë tensionesh globale është gjithmonë arsye për panik, por për diplomatët, ndonjëherë heshtja është pjesë e strategjisë. Ajo që mbetet është pyetja: çfarë ndodhi vërtet në ato 48 orë?

Slobodan Millosheviq ka lindur më 20 gusht 1941 në Pozharevc të Serbisë, në kohën kur ajo ishte pjesë e Mbretërisë së Jugosllavisë.

Ai vinte nga një familje me sfond të komplikuar personal dhe politik.

-Babai i tij, Vlladan Millosheviq, ishte profesor i teologjisë ortodokse dhe vrau veten kur Slobodani ishte adoleshent.

-Nëna e tij, Stanislava, ishte mësuese marksiste dhe u përfshi në Partinë Komuniste, por edhe ajo kreu vetëvrasje më vonë, duke lënë pasoja të thella emocionale tek ai.

Millosheviqi u rrit në një mjedis të mbushur me ideologji dhe konflikt të brendshëm, që formuan një pjesë të personalitetit të tij autoritar më vonë.

Ai studioi drejtësi në Universitetin e Beogradit, ku u miqësua me bashkëshorten e tij të ardhshme, Mirjana Markoviq, një
figurë me ndikim në qarqet politike.

Karriera e tij politike filloi në bankat shtetërore dhe më pas në strukturat e Partisë Komuniste të Jugosllavisë.

Në fund të viteve 1980, ai u bë kryetar i Partisë Socialiste të Serbisë, pas rënies së sistemit të vjetër jugosllav.

Millosheviqi u bë i njohur për qëndrimet nacionaliste dhe përdorimin e medias për të ushqyer ndjenjat e urrejtjes etnike në Jugosllavinë që po shpërbëhej.

Ai udhëhoqi Serbinë gjatë luftërave të përgjakshme në Bosnje, Kroaci dhe Kosovë, ku mbështeti forcat serbe në spastrimet etnike dhe masakrat ndaj popullsive jo-serbe.

Gjatë viteve 1997–1999, ai refuzoi ndërhyrjet ndërkombëtare dhe përfundimisht u përball me bombardimet e NATO-s në Kosovë.

Pas humbjes së ndikimit në vitin 2000, ai u rrëzua nga pushteti pas protestave masive në Serbi dhe më pas u arrestua.

Në vitin 2001 u ekstradua në Tribunalin Ndërkombëtar të Hagës për krime lufte, ku vdiq në qelinë e tij në mars 2006 para se të përfundonte procesi gjyqësor.