Një lëkundje e fuqishme sizmike me madhësi 6.5 ballë ka ndodhur në Vanuatu gjatë pjesës së hershme të mëngjesit sipas kohës UTC.

Ky tërmet u regjistrua në orën 02:27:40 UTC, që përkon rreth mesditës lokale atje, duke shkaktuar shqetësim në zonat përreth epiqendrës.

Sipas të dhënave sizmologjike, dridhjet ndodhën në koordinatat gjeografike rreth -14.987 për latitudë dhe 166.528 për longitudë.

Thellësia e lëkundjeve ishte vetëm 10 kilometra nën sipërfaqen e tokës, që i bën lëkundjet më të forta dhe më të ndjeshme për njerëzit në sipërfaqe.

Ky nivel i lëkundjeve shpesh perceptohet shumë qartë nga banorët dhe mund të shkaktojë lëvizje të gjallë strukturore në ndërtesa.

Epiqendra e tërmetit ndodhej rreth 360 kilometra në veriperëndim të kryeqytetit Port-Vila, duke e bërë zonën kryesore të ndikimit më të largët.

Gjithashtu, distanca prej 59 kilometrash në perëndim të Port-Olry tregon se zona e qendrës së dridhjeve është relativisht e afërt me disa komunitete të vogla bregdetare.

Thellësia e ulët e lëkundjeve kontribuon në ndjeshmërinë e lëkundjeve në sipërfaqe, por deri më tani nuk është bërë e ditur dëme të mëdha apo shkatërrime të konfirmuara.

Autoritetet lokale dhe agjencitë sizmologjike vazhdojnë të monitorojnë situatën për të parë nëse ka paslëkundje të rëndësishme apo ndikime të tjera.

Ende nuk ka informacion zyrtar në lidhje me viktima apo persona të lënduar, pasi hetimet dhe vlerësimet në terren janë në vazhdim.

Shumë zona të ishujve të Vanuatu mund të përjetojnë pasojat e këtij tërmeti përmes dridhjeve të përsëritura apo shqetësimeve në infrastrukturë.

Autoritetet dhe banorët po mbajnë kontakt me ekspertë për të vlerësuar sigurinë dhe për të marrë masat e nevojshme përballë lëkundjeve sizmike.

Deputeti Fatos Geci ka reaguar lidhur me zhvillimet e fundit gjyqësore, duke dhënë një deklaratë të fortë politike.

Ai ka përshëndetur vendimin e gjykatës për dënimin me burgim të përjetshëm të Naim Murseli, duke e konsideruar atë si një hap drejt drejtësisë.

Sipas tij, ky vendim është një sinjal i rëndësishëm që ligji duhet të veprojë pa dallim për të gjithë.

Geci theksoi se askush nuk duhet të jetë mbi ligjin, pavarësisht pozitës apo ndikimit që mund të ketë.

Në deklaratën e tij, ai bëri një krahasim të drejtpërdrejtë me Hashim Thaçi.

Ai u shpreh se edhe Thaçi mund të përballet me një fat të ngjashëm si ai i Murselit.

Kjo deklaratë ka ngjallur reagime të shumta në opinionin publik dhe në skenën politike.

Disa e kanë parë këtë si një qëndrim të fortë kundër figurave të mëdha politike.

Të tjerë e kanë konsideruar si një deklaratë të ashpër dhe të diskutueshme.

Çështjet gjyqësore që lidhen me figura të njohura vazhdojnë të jenë në qendër të vëmendjes.

Geci argumenton se drejtësia duhet të jetë e barabartë dhe e paanshme.

Ai shtoi se vendimet e tilla duhet të shërbejnë si shembull për të gjithë.

Në këtë kontekst, ai bëri thirrje për respektim të institucioneve të drejtësisë.

Sipas tij, vetëm përmes sundimit të ligjit mund të ndërtohet një shoqëri më e drejtë.

Deklarata e tij u shpërnda gjerësisht në media dhe rrjete sociale.

Kjo ka nxitur diskutime mbi rolin e drejtësisë në rastet e profilit të lartë.

Ndërkohë, mbështetësit dhe kritikët kanë ndarë mendime të ndryshme mbi këtë çështje.

Disa kërkojnë më shumë përgjegjësi nga liderët politikë.

Të tjerë theksojnë nevojën për kujdes në deklarata të tilla publike.

Në fund, kjo situatë tregon edhe një herë se temat e drejtësisë dhe politikës mbeten ndër më të debatueshmet në vend.

Në kohën e diktaturës së Enver Hoxhës, shumë gjëra që sot i marrim si të zakonshme – si një pije e gazuar apo një palë xhinse – ishin të ndaluara dhe konsideroheshin “rrezik për rendin shoqëror”. Por pse pikërisht Coca-Cola dhe xhinset blu? Historia pas këtyre ndalimeve është më e thellë sesa mendoni.

Coca-Cola nuk ishte thjesht një pije për regjimin komunist – ajo simbolizonte kapitalizmin amerikan. Enver Hoxha e shihte atë si “helmin ideologjik” që do të ndotëte mendjen e rinisë shqiptare dhe do të sillte me vete dashurinë për Perëndimin. Prandaj, ndalimi i saj nuk ishte thjesht ekonomik, por një akt ideologjik.

Xhinset blu? Ato përfaqësonin rebelimin, kulturën e rinisë së lirë, ndikimin e muzikës rock, filmat e huaj dhe “degjenerimin moral” që sipas regjimit komunist vinte nga Perëndimi. Enveri nuk donte që rinia shqiptare të ndiqte modelet amerikane si James Dean apo Elvis Presley, të cilët ishin idhuj të të rinjve në gjithë botën.

Në Shqipëri, edhe flokët e gjatë për meshkujt ishin të ndaluar – përfytyro tani një djalë me xhinse, Coca-Cola në dorë dhe flokë të gjatë! Për regjimin, ai ishte rrezik publik. Njerëzit që kapeshin me veshje të tilla ndaloheshin nga Sigurimi i Shtetit, merreshin në pyetje dhe shpesh përfundonin në burg apo internim.

Në vitet ‘70-‘80, Shqipëria ishte një nga vendet më të izoluara në botë. Nuk kishte reklama, nuk kishte kompani të huaja dhe as produkte që nuk ishin “të aprovuara” nga Partia. Edhe një bluzë me mbishkrim në anglisht mund të quhej veprim armiqësor ndaj shtetit.

Për të ndaluar ndikimet perëndimore, Enver Hoxha filloi një fushatë të ashpër kundër çdo gjëje “të importuar nga kultura e huaj”. Kinematë u pastruan nga filmat amerikanë, librat e huaj u censuruan dhe ushtria e kontrollit ideologjik punonte çdo ditë për të gjetur “elementët e rrezikshëm”.

Në shkolla dhe institucione, mësuesit dhe edukatorët i mësonin fëmijët se Coca-Cola ishte simboli i shfrytëzimit kapitalist dhe se rinia e Perëndimit ishte e shthurur për shkak të modës dhe xhinseve. U krijua një brez i tërë që nuk kishte parë asnjëherë një kanaçe Coca-Cola me sy.

Kur ndonjë shqiptar kthehej nga jashtë, për shembull nga ndonjë punëtor emigrant në Jugosllavi apo ndonjë vizitë zyrtare jashtë shtetit, kontrollohej deri në fund për të mos futur ndonjë “objekt të huaj” që mund të influenconte kulturën shqiptare. Xhinset ishin ndër sendet më të kontrolluara në doganë.

Ky izolim ekstrem nuk ishte vetëm për të mbrojtur ekonominë, por për të mbrojtur ideologjinë. Enver Hoxha besonte se çdo detaj i vogël, që nga veshja e deri te pijet, ndikon te mendja e njeriut. Ai donte një shoqëri uniforme, pa ndikime të jashtme, ku çdo individ i nënshtrohej vijës së Partisë.

Pas vdekjes së Enverit dhe rënies së regjimit, kur shqiptarët u përballën për herë të parë me Coca-Cola dhe xhinse blu, shumë e panë atë si simbol të lirisë – jo për shijen apo pamjen, por sepse ishte diçka që u ishte mohuar për dekada me radhë.

Artikulli flet për një debat të madh që po zhvillohet në Gjermani lidhur me orarin tradicional të punës prej 8 orësh.

Prej dekadash, ky model ka qenë standardi kryesor i organizimit të punës, jo vetëm në Gjermani por në shumë vende të botës.

Megjithatë, zhvillimet e fundit ekonomike dhe sociale kanë shtyrë autoritetet dhe kompanitë të mendojnë për ndryshime të rëndësishme.

Ideja kryesore që po diskutohet është largimi gradual nga orari klasik ditor.

Në vend të tij, po shqyrtohen modele më fleksibile që fokusohen më shumë tek produktiviteti sesa tek koha e kaluar në punë.

Një nga alternativat është reduktimi i orëve ditore, duke ruajtur ose madje rritur efikasitetin.

Disa kompani kanë eksperimentuar me javë pune më të shkurtra dhe rezultatet kanë qenë inkurajuese.

Punonjësit raportojnë më pak stres dhe më shumë motivim në këto kushte.

Nga ana tjetër, bizneset kanë vënë re rritje të performancës dhe cilësisë së punës.

Megjithatë, jo të gjithë janë dakord me këtë ndryshim të mundshëm.

Ka shqetësime se ulja e orëve mund të ndikojë negativisht në ekonomi në disa sektorë.

Veçanërisht industritë që kërkojnë prezencë fizike mund të kenë vështirësi në zbatimin e këtij modeli.

Për këtë arsye, ndryshimet nuk pritet të jenë të menjëhershme apo të njëjta për të gjithë.

Diskutimet përfshijnë edhe mundësinë e orareve fleksibël, ku punonjësit zgjedhin vetë kohën e punës.

Kjo do të lejonte një balancë më të mirë mes jetës personale dhe asaj profesionale.

Një tjetër ide është fokusimi tek rezultatet konkrete dhe jo tek orët e qëndrimit në vendin e punës.

Kjo qasje shihet si më moderne dhe më e përshtatshme për kohët aktuale.

Në përgjithësi, qëllimi është krijimi i një sistemi më të drejtë dhe më efikas për punonjësit dhe punëdhënësit.

Gjermania duket se po lëviz drejt një epoke të re në organizimin e punës.

Megjithatë, mbetet për t’u parë se si dhe kur do të zbatohen konkretisht këto ndryshime në praktikë.

Aleksandar Vuçiq është një politikan serb, i lindur më 5 mars 1970 në Beograd, atëherë pjesë e Jugosllavisë. Ai është presidenti aktual i Serbisë që nga viti 2017.

Vuçiq studioi drejtësi në Universitetin e Beogradit dhe u përfshi herët në politikë, duke u bashkuar me Partinë Radikale Serbe (SRS), një parti nacionaliste.

Në vitin 1993, në moshën 23-vjeçare, ai u bë anëtari më i ri i Parlamentit të Serbisë. Në atë kohë, ai mbrojti qëndrime të ashpra nacionaliste.

Midis viteve 1998 dhe 2000, ai shërbeu si Ministër i Informimit në qeverinë e Sllobodan Millosheviçit, ku u kritikua për kufizimin e lirive të mediave.

Pas rënies së Millosheviçit, Vuçiq vazhdoi aktivitetin politik. Më vonë, në vitin 2008, ai u largua nga SRS dhe themeloi Partinë Përparimtare Serbe (SNS) së bashku me Tomislav Nikolić.

Partia e re, SNS, u distancua nga qëndrimet ekstremiste dhe u përpoq të ndërtojë një imazh më pro-evropian dhe modern. Kjo ndihmoi Vuçiqin të fitojë mbështetje të gjerë.

Vuçiq u emërua Zëvendëskryeministër i Serbisë në vitin 2012 dhe më pas Kryeministër në vitin 2014. Gjatë kësaj kohe, ai promovoi reforma ekonomike dhe luftë kundër korrupsionit.

Në vitin 2017, Vuçiq u zgjodh President i Serbisë, duke fituar në raundin e parë me mbi 55% të votave. Ai u pasua si kryeministër nga Ana Brnabić.

Si president, ai ka pasur ndikim të madh në të gjitha institucionet shtetërore, duke u kritikuar shpesh për përqendrim të pushtetit dhe kufizim të lirisë së mediave.

Vuçiq ka ruajtur marrëdhënie të ngushta me Rusinë dhe Kinën, ndërkohë që ka deklaruar synimin për integrim në Bashkimin Evropian.

Ai ka qenë i përfshirë në negociatat me Kosovën nën ndërmjetësimin e BE-së, por pa rezultate të qëndrueshme deri më tani.

Ish-zëvendëskryeministri Abdyl Xhaja, një nga figurat më të njohura të ekonomisë dhe politikës shqiptare në fund të shekullit të njëzetë, është ndarë nga jeta në moshën 82-vjeçare pas një sëmundjeje të gjatë dhe të pashërueshme. Gjatë karrierës së tij, ai la një gjurmë të fuqishme në zhvillimin industrial dhe sektorin energjetik të vendit, duke u shquar gjithashtu në skenën politike gjatë periudhës së tranzicionit.

I lindur në Elbasan më 13 mars të vitit 1943, Abdyl Xhaja kreu studimet në Fakultetin Ekonomik të Universitetit të Tiranës, ku u diplomua si ekonomist për industri. Fillimet e tij profesionale ishin të lidhura ngushtë me qytetin e lindjes, ku shërbeu si ekonomist në ndërmarrje industriale të ndryshme.

Në vijim, ai punoi për një periudhë të gjatë në Kombinatin Metalurgjik të Elbasanit, duke mbajtur pozicione të rëndësishme drejtuese. Po ashtu, Xhaja u përfshi në Komitetin Shtetëror të Statistikës dhe më pas u ngjit në nivelet qendrore të administrimit të sektorit industrial në Shqipëri.

Me fillimin e ndryshimeve politike në vitet ’90, ai u aktivizua në politikë, duke marrë poste të rëndësishme qeveritare. Abdyl Xhaja shërbeu si Zëvendësministër i Burimeve Minerare dhe Energjetikës, Zëvendëskryeministër dhe Ministër i Industrisë, Burimeve Minerare dhe Energjetikës gjatë disa qeverive të periudhës 1991–1997.

Si anëtar i Partisë Demokratike, ai u zgjodh deputet në vitin 1996 dhe ishte pjesë aktive e Këshillit Kombëtar të partisë. Pas vitit 1997, ai u tërhoq nga politika aktive, por vazhdoi të kontribuonte në fushën ekonomike si këshilltar pranë unionit të investitorëve të huaj dhe më vonë pranë Shërbimit Gjeologjik Shqiptar.

Kontributi i tij në promovimin e potencialeve ekonomike të Shqipërisë dhe në forcimin e marrëdhënieve ndërkombëtare u vlerësua edhe me titullin “Qytetar Nderi” i shtetit të Oklahomës në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, një nder i rrallë për një shqiptar.

Abdyl Xhaja konsiderohet si një ndër arkitektët kryesorë të zhvillimit industrial në Shqipëri dhe si një figurë kyçe që ndihmoi kalimin e vendit drejt ekonomisë së tregut në një periudhë sfiduese.

Gjatë gjithë jetës së tij profesionale, ai u dallua për profesionalizmin, përkushtimin dhe aftësinë për të menaxhuar sfidat e sektorit industrial dhe energjetik në kohë të vështira.

Karriera e tij politike dhe ekonomike është një dëshmi e angazhimit të thellë për zhvillimin dhe modernizimin e vendit, si dhe për konsolidimin e institucioneve demokratike.

Figura e Abdyl Xhajës mbetet frymëzuese për brezat e rinj që synojnë të japin kontribut në shërbim të vendit dhe zhvillimit të tij.

Humbja e tij lë një boshllëk të madh në fushën e ekonomisë dhe politikës shqiptare, por edhe një trashëgimi të çmuar që do të kujtohet gjatë.

Në rrugëtimin e tij muzikor, Luiz Ejlli është mësuar të ndajë me publikun çaste gëzimi e suksesi. Por këtë herë, këngëtari ka zgjedhur të bëjë publik një lajm të rëndë, i cili e ka prekur thellë në aspektin personal.

Përmes një postimi në Instagram, ai bëri të ditur ndarjen nga jeta të mikut të tij të afërt, kameramanit Ervin Hoti, duke e shoqëruar njoftimin me fjalë plot dhimbje.

Në reagimin e tij, Ejlli nuk e fshehu tronditjen, duke e cilësuar këtë humbje si një moment të vështirë dhe të rëndë për t’u përballuar.

“Lajmi për ndarjen nga jeta të Ervin Hotit më ka trishtuar pa masë,” shkroi ai, duke lënë të kuptohet qartë lidhjen e fortë që kishte me të.

Ky mesazh ka ngjallur emocione të mëdha tek ndjekësit e tij, të cilët menjëherë nisën të shprehnin ngushëllime dhe fjalë mbështetjeje në komentet e postimit.

Ervin Hoti kujtohet nga kolegët e tij si një profesionist i përkushtuar dhe një njeri i dashur, i cili ndërtoi marrëdhënie të sinqerta dhe të forta me artistë e bashkëpunëtorë.

Lajmi për vdekjen e tij është pritur me hidhërim jo vetëm nga miqtë dhe familjarët, por edhe nga gjithë ata që e njohën nga afër.

Për Ejllin, kjo humbje është e veçantë, pasi Hoti nuk ishte vetëm një koleg i ngushtë, por edhe një shok i rrallë që ai e vlerësonte shumë.

Humbja e një njeriu të afërt është gjithmonë e dhimbshme, e aq më tepër për artistët që shpesh e shfaqin hapur botën e tyre emocionale.

Në këtë rast, fjalët e Ejllit dëshmojnë lidhjen e veçantë miqësore që ai kishte ndërtuar, një lidhje që tani do të mbetet vetëm kujtim.

Kjo ngjarje e kujton edhe një herë se sa e brishtë është jeta dhe sa e rëndësishme është të kultivojmë marrëdhënie të vërteta e të forta njerëzore.

Ngushëllimet e shumta për familjen e Ervin Hotit janë shenjë e respektit dhe solidaritetit për një njeri që la gjurmë pozitive në jetën e shumëkujt.

Ministri i Punëve të Brendshme të Serbisë, Ivica Daçiq, është shtruar me urgjencë në spital për shkak të një përkeqësimi serioz të gjendjes së tij shëndetësore.

Sipas informacioneve të para që kanë qarkulluar në media, gjendja e tij konsiderohet e rëndë dhe jeta e tij ndodhet në rrezik.

Media serbe Kurir raportoi se Daçiq është diagnostikuar me pneumoni të rëndë, një ndezje serioze e mushkërive që ka ndikuar drejtpërdrejt në frymëmarrjen e tij.

Aktualisht, ai është i lidhur me respirator, pajisje që përdoret kur pacienti nuk arrin të marrë frymë në mënyrë të pavarur dhe ka nevojë për mbështetje mekanike.

Burime nga spitali bëjnë të ditur se ministri kishte disa ditë me temperaturë të lartë, por fillimisht ishte menduar se bëhej fjalë për një virus sezonal që kishte prekur edhe persona të tjerë në rrethin e tij.

Megjithatë, gjendja e tij u përkeqësua me shpejtësi brenda pak ditësh, duke bërë që situata të dalë jashtë kontrollit dhe të kërkojë ndërhyrje të menjëhershme mjekësore.

Momenti kritik thuhet se ndodhi gjatë komemoracionit për Vladislav Jovanoviq, ku Daçiq ishte i pranishëm pavarësisht gjendjes jo të mirë shëndetësore.

Sipas raportimeve, presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, ka vënë re vështirësitë e tij në frymëmarrje dhe ka ndërhyrë menjëherë.

Thuhet se Vuçiq, pasi ka shkëmbyer disa fjalë me të, i ka kërkuar që të largohej nga ceremonia dhe të dërgohej urgjentisht në spital për trajtim.

Fillimisht, Daçiq ka hezituar të largohej, por më pas ka pranuar këshillën dhe është transportuar për ndihmë mjekësore.

Përveç pneumonisë, ai prej vitesh përballet edhe me diabet dhe probleme të tjera shëndetësore shoqëruese, çka e bën situatën klinike më të ndërlikuar dhe më të rrezikshme.

Pas pranimit në Qendra Klinike e Serbisë, ai është vendosur në kujdes gjysmë-intensiv, ku po monitorohet vazhdimisht nga stafi mjekësor dhe pritet të vizitohet nga bashkëpunëtorët më të afërt dhe drejtuesit shtetërorë.

Recep Tayyip Erdogan është një nga figurat më të rëndësishme politike të Turqisë moderne. Ai ka shërbyer si kryeministër dhe aktualisht është president i vendit.

Erdogan lindi më 26 shkurt 1954 në Stamboll, në lagjen Kasımpaşa, e njohur për karakterin e saj popullor dhe të thjeshtë.

Familja e tij ka origjinë nga qyteti Rize, një krahinë në bregdetin e Detit të Zi, e njohur për kulturën tradicionale dhe lidhjen e fortë me Islamin.

Prindërit e tij ishin me prejardhje modeste. Babai, Ahmet Erdogan, ishte punonjës në shërbimin detar, ndërsa nëna, Tenzile Erdogan, ishte shtëpiake.

Gjatë fëmijërisë, Erdogan u rrit në një ambient me vlera të forta fetare dhe konservatore, gjë që e ndikoi shumë në formimin e tij personal.

Në moshë të re, ai shiste simite dhe ujë në rrugët e Stambollit për të ndihmuar familjen ekonomikisht.

Studimet fillestare i ndoqi në shkollat fetare “Imam Hatip”, të cilat përgatitnin të rinjtë në frymën islame.

Më pas, ai ndoqi studimet universitare në Akademinë e Ekonomisë dhe Biznesit në Marmara, ku u përfshi më shumë në aktivitetet politike.

Prejardhja e tij nga një familje e thjeshtë dhe lagje punëtore ka qenë shpesh një pikë force në fjalimet politike, duke e paraqitur veten si përfaqësues i popullit të zakonshëm.

Ai ka theksuar vazhdimisht lidhjen e tij me traditat e Detit të Zi dhe përkushtimin ndaj Islamit si pjesë e identitetit të tij.

Kjo prejardhje e ka ndihmuar të krijojë një imazh të liderit që vjen nga populli dhe që kupton hallet e tyre.

Nga rrugët e varfra të Kasımpaşës deri në postin më të lartë të Turqisë, historia e tij shihet si simbol i ngritjes së një njeriu të zakonshëm në majat e pushtetit.

Norman Tebbit u nda nga jeta në banesën e tij në Londër, i rrethuar nga familja. Vdekja e tij ndodhi në heshtje, pa paralajmërime dhe pa ndonjë deklaratë të detajuar nga autoritetet.

-Ai kishte kohë që ishte tërhequr nga jeta publike, por emri i tij mbeti gjithmonë i lidhur me epokën e Thatcheri-t dhe vendimet e forta politike që shkundën Britaninë.

Në ditët e fundit, nuk kishte asnjë raport zyrtar për ndonjë përkeqësim të shëndetit të tij. Ai nuk ishte parë në ndonjë dalje publike që nga viti i kaluar, dhe shumëkush mendonte se po jetonte i qetë në pension. Por disa gazetarë të specializuar në politikën britanike kishin aluduar për një “mbyllje të heshtur” të një epoke konservatore.

Tebbit njihej për qëndrime të ashpra, gjuhë të drejtëpërdrejtë dhe retorikë që nuk fshihte asgjë.

-Ishte nga figurat që nuk kishin frikë të thoshin gjëra që të tjerët mendonin por nuk i artikulonin. Shpesh përmendej si “krahu i hekurt i kabinetit”.

Ceremonia mortore u mbajt me dyer të mbyllura, me prani të kufizuar. Nuk pati transmetim televiziv dhe as fjalime publike. Kjo i befasoi shumë nga ndjekësit e tij, që prisnin një përshëndetje më të madhe për një figurë të rëndësishme të politikës britanike.

Në prapaskenë, flitet se vdekja e tij është diskutuar më shumë përmes heshtjes sesa përmes deklaratave. Një grup i vogël i zyrtarëve të vjetër është përpjekur ta kujtojë atë në mënyrë të rezervuar, duke shmangur temat politike që e shoqëruan gjatë gjithë jetës.

Ai ishte një ndër figurat e pakta që kishte kaluar përmes një atentati në vitet ’80 dhe kishte mbetur gjallë, duke vazhduar jetën me plagët që i lanë gjurmë të përhershme. Ky detaj e bëri figurën e tij të dukej e pathyeshme në sytë e shumë konservatorëve të asaj kohe.

Përkundër ashpërsisë së tij politike, shumë njerëz që e kishin njohur personalisht flasin për një njeri të disiplinuar, me kode të forta morali dhe përkushtim ndaj vendit. Ai ishte tipi i liderit që nuk tërhiqej lehtë dhe që nuk kishte frikë nga konfliktet.

Në vitet e fundit, kishte bërë disa komente në media kundër zhvillimeve moderne në politikën britanike, duke i quajtur “shkarje pa busull”. Ai e shihte botën me sy të ashpër, dhe nuk kishte frikë ta përmendte faktin se “politikanët e sotëm janë të butë”.

Asnjë nga liderët aktualë nuk bëri një homazh të madh. Më shumë u ndje si një humbje që po mbahej e heshtur. Ishte si një kapitull i mbyllur, që askush nuk kishte guximin ta diskutonte publikisht.

Në rrjetet sociale, një pjesë e popullit britanik ndau kujtime, citate dhe intervista të tij të vjetra, duke reflektuar mbi kohën kur zëri i Norman Tebbit kishte peshë të madhe në drejtimin e vendit. Dhe për disa, ajo kohë s’duket aq larg sa ç’duket.