Pushuesit nga Kosova kanë shprehur pakënaqësi për trajtimin që po marrin në disa zona turistike të Shqipërisë, veçanërisht në Durrës. Një rast i fundit ka nxitur reagime të forta pasi një pushues publikoi një video nga një restorant pranë plazhit.

Në pamjet e dërguara nga pushuesi, dallohet qartë flamuri i Serbisë i vendosur mes flamujve të tjerë në ambientet e lokalit. Ajo që e shqetësoi më shumë qytetarin ishte mungesa e flamurit të Kosovës.

Ai tha se u ndje i fyer dhe i zhgënjyer, pasi kishte shkuar në Shqipëri si pjesë e të njëjtit komb dhe nuk priste të përballej me një situatë të tillë. Sipas tij, vendosja e flamurit serb dhe injorimi i atij të Kosovës është një provokim.

Pushuesi u shpreh se në ato momente nuk e kuptonte nëse ndodhej në Shqipëri apo diku tjetër. Ndjenja e përjashtimit që kishte përjetuar ishte e thellë dhe e papritur.

Kjo ngjarje ka ngjallur reagime edhe në rrjete sociale, ku shumë qytetarë nga Kosova kanë ndarë përvoja të ngjashme. Ata kërkojnë më shumë kujdes dhe respekt nga bizneset vendase.

Disa prej tyre kanë thënë se nuk është hera e parë që përballen me gjeste të tilla nëpër bregdetin shqiptar. Për ta, një sjellje e tillë nuk është thjesht mungesë protokolli, por një shpërfillje e drejtpërdrejtë.

Në disa raste janë raportuar edhe shkrime të papërshtatshme nëpër mure ose ambiente të tjera publike në lidhje me Kosovën. Kjo ka shtuar ndjenjën e pakënaqësisë dhe ka hapur diskutime më të gjera.

Pushuesit theksojnë se vizita në Shqipëri nuk është vetëm çështje turizmi, por edhe emocioni dhe ndjenjë kombëtare. Prandaj, këto detaje simbolike kanë rëndësi të veçantë.

Ata kërkojnë që institucionet përgjegjëse dhe vetë bizneset të jenë më të ndjeshme ndaj përfaqësimit të drejtë të të gjitha trevave shqiptare. Mospërfshirja e Kosovës në simbole të tilla është e papranueshme për shumë qytetarë.

Ngjarja në Durrës është kthyer në temë diskutimi, jo vetëm për përfaqësimin simbolik por edhe për raportin midis vizitorëve kosovarë dhe mikpritjes që ata ndiejnë në Shqipëri. Një pjesë e pushuesve shpresojnë që raste të tilla të mos përsëriten.

Ky rast ka rikujtuar edhe njëherë se, përtej turizmit dhe argëtimit, respekti i ndërsjellë dhe kujdesi për ndjenjat kombëtare janë thelbësore. Flamujt, gjestet dhe sjellja e stafit janë pjesë e përvojës që merr një turist.

Reagimet e pushuesve janë një thirrje për reflektim dhe përmirësim në mënyrën se si bizneset komunikohet me klientët e tyre, veçanërisht kur bëhet fjalë për bashkëkombës që ndihen të përjashtuar.

Artikulli flet për një debat të madh që po zhvillohet në Gjermani lidhur me orarin tradicional të punës prej 8 orësh.

Prej dekadash, ky model ka qenë standardi kryesor i organizimit të punës, jo vetëm në Gjermani por në shumë vende të botës.

Megjithatë, zhvillimet e fundit ekonomike dhe sociale kanë shtyrë autoritetet dhe kompanitë të mendojnë për ndryshime të rëndësishme.

Ideja kryesore që po diskutohet është largimi gradual nga orari klasik ditor.

Në vend të tij, po shqyrtohen modele më fleksibile që fokusohen më shumë tek produktiviteti sesa tek koha e kaluar në punë.

Një nga alternativat është reduktimi i orëve ditore, duke ruajtur ose madje rritur efikasitetin.

Disa kompani kanë eksperimentuar me javë pune më të shkurtra dhe rezultatet kanë qenë inkurajuese.

Punonjësit raportojnë më pak stres dhe më shumë motivim në këto kushte.

Nga ana tjetër, bizneset kanë vënë re rritje të performancës dhe cilësisë së punës.

Megjithatë, jo të gjithë janë dakord me këtë ndryshim të mundshëm.

Ka shqetësime se ulja e orëve mund të ndikojë negativisht në ekonomi në disa sektorë.

Veçanërisht industritë që kërkojnë prezencë fizike mund të kenë vështirësi në zbatimin e këtij modeli.

Për këtë arsye, ndryshimet nuk pritet të jenë të menjëhershme apo të njëjta për të gjithë.

Diskutimet përfshijnë edhe mundësinë e orareve fleksibël, ku punonjësit zgjedhin vetë kohën e punës.

Kjo do të lejonte një balancë më të mirë mes jetës personale dhe asaj profesionale.

Një tjetër ide është fokusimi tek rezultatet konkrete dhe jo tek orët e qëndrimit në vendin e punës.

Kjo qasje shihet si më moderne dhe më e përshtatshme për kohët aktuale.

Në përgjithësi, qëllimi është krijimi i një sistemi më të drejtë dhe më efikas për punonjësit dhe punëdhënësit.

Gjermania duket se po lëviz drejt një epoke të re në organizimin e punës.

Megjithatë, mbetet për t’u parë se si dhe kur do të zbatohen konkretisht këto ndryshime në praktikë.

Albin Kurti lindi më 24 mars 1975 në Prishtinë, atëherë pjesë e Federatës Jugosllave.

Babai i tij, Zaim Kurti, ishte inxhinier dhe familja ka rrënjë në Sukobin të Ulqinit, sot në Mal të Zi.

Nëna e tij, Arife Kurti (Tahiraj), ishte mësuese në shkollën fillore në Prishtinë.
Albin ka dy vëllezër, Arianit dhe Taulant, të cilët gjithashtu jetojnë e veprojnë në Kosovë.

Ai kreu shkollën fillore dhe të mesme në Prishtinë dhe më pas vazhdoi studimet në Universitetin e Prishtinës.

Në vitin 2003, Kurti përfundoi studimet në dege të inxhinierisë së telekomunikacioneve dhe kompjuterave.

Gjatë kohës së studimeve, u aktivizua në të drejtat civile dhe udhëhoqi protesta studentore kundër pushtimit serb në universitet.

Në korrik të vitit 1998, iu bashkua zyrës politike të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, duke mbështetur përfaqësuesin Adem Demaçi.

Gjatë prillit 1999, u arrestua nga forcat jugosllave dhe u mbajt në burgun e Dubravës dhe më pas në Požarevac.

Ai u akuzua për minimin e territorit dhe përfundimisht u lirua për shkak të ndryhimeve pas rënies së regjimit më 2001.

Pas lirimit, themeloi lëvizjen Vetëvendosje, me fokus te autonomi, demokraci dhe drejtësi sociale.

Kurti mbart shtetësinë e Kosovës dhe ka edhe shtetësi shqiptare, flet anglisht dhe serbisht, dhe është i martuar me një norvegjeze me të cilën kanë një vajzë.

Recep Tayyip Erdogan është një nga figurat më të rëndësishme politike të Turqisë moderne. Ai ka shërbyer si kryeministër dhe aktualisht është president i vendit.

Erdogan lindi më 26 shkurt 1954 në Stamboll, në lagjen Kasımpaşa, e njohur për karakterin e saj popullor dhe të thjeshtë.

Familja e tij ka origjinë nga qyteti Rize, një krahinë në bregdetin e Detit të Zi, e njohur për kulturën tradicionale dhe lidhjen e fortë me Islamin.

Prindërit e tij ishin me prejardhje modeste. Babai, Ahmet Erdogan, ishte punonjës në shërbimin detar, ndërsa nëna, Tenzile Erdogan, ishte shtëpiake.

Gjatë fëmijërisë, Erdogan u rrit në një ambient me vlera të forta fetare dhe konservatore, gjë që e ndikoi shumë në formimin e tij personal.

Në moshë të re, ai shiste simite dhe ujë në rrugët e Stambollit për të ndihmuar familjen ekonomikisht.

Studimet fillestare i ndoqi në shkollat fetare “Imam Hatip”, të cilat përgatitnin të rinjtë në frymën islame.

Më pas, ai ndoqi studimet universitare në Akademinë e Ekonomisë dhe Biznesit në Marmara, ku u përfshi më shumë në aktivitetet politike.

Prejardhja e tij nga një familje e thjeshtë dhe lagje punëtore ka qenë shpesh një pikë force në fjalimet politike, duke e paraqitur veten si përfaqësues i popullit të zakonshëm.

Ai ka theksuar vazhdimisht lidhjen e tij me traditat e Detit të Zi dhe përkushtimin ndaj Islamit si pjesë e identitetit të tij.

Kjo prejardhje e ka ndihmuar të krijojë një imazh të liderit që vjen nga populli dhe që kupton hallet e tyre.

Nga rrugët e varfra të Kasımpaşës deri në postin më të lartë të Turqisë, historia e tij shihet si simbol i ngritjes së një njeriu të zakonshëm në majat e pushtetit.

Plani për ndryshimin e kufijve mes Kosovës dhe Serbisë ka qenë një prej temave më të diskutuara në politikën ballkanike gjatë viteve të fundit.

Shpesh ky projekt iu atribua Hashim Thaçit dhe Aleksandar Vuçiqit, duke u paraqitur si një marrëveshje e fshehtë mes tyre.

Megjithatë, burime të shumta diplomatike tregojnë se ideja nuk lindi në Beograd apo në Prishtinë, por jashtë kufijve të Ballkanit.

Ish-këshilltari për siguri kombëtare i Shtëpisë së Bardhë, John Bolton, ka qenë një nga mbështetësit më të mëdhenj të kësaj ideje.

Ai e konsideronte korrigjimin e kufijve si një mënyrë të shpejtë për ta mbyllur konfliktin e gjatë mes Kosovës dhe Serbisë.

Në atë kohë, disa qarqe të administratës amerikane dhe një pjesë e BE-së e shihnin si zgjidhje të pranueshme.

Mirëpo, reagimi i fuqishëm i Gjermanisë dhe disa shteteve tjera europiane e ndaloi këtë projekt.

Argumenti kryesor ishte se ndryshimi i kufijve do të hapte kutinë e Pandorës në gjithë Ballkanin.

Shumë analistë paralajmëronin se një precedent i tillë mund të çonte në kërkesa të ngjashme edhe në Bosnje, Maqedoni apo Mal të Zi.

Në Kosovë pati kundërshtim të madh shoqëror dhe politik, pasi shihej si rrezik për integritetin territorial.

Vuçiq dhe Thaçi në publik nuk e pranuan kurrë hapur se po punonin mbi këtë plan, por bisedimet e tyre shpesh e ushqyen këtë dyshim.

Sot, ideja e korrigjimit të kufijve shihet si një faqe e mbyllur, por debati për origjinën e saj tregon qartë ndikimin e fuqive të mëdha në rajon.

Së fundmi, rrjetet sociale janë përfshirë nga emocione të forta pas publikimit të disa pamjeve të papublikuara më parë që shfaqin Xhensila Myrtezajn dhe Bes Kallakun së bashku në një moment të veçantë. Këto video, të cilat po qarkullojnë në platformën TikTok, tregojnë çiftin duke festuar ditëlindjen e Xhensilës, duke ndarë buzëqeshje dhe përqafime, çka ka ngjallur një valë nostalgjie dhe komentesh nga fansat e tyre. 

Edhe pse ka kaluar më shumë se një vit nga ndarja e tyre, Xhensila dhe Besi vazhdojnë të jenë në qendër të vëmendjes së publikut dhe mediave. Pamjet e fundit kanë rikthyer në kujtesë momentet e bukura që ata kanë ndarë së bashku, duke nxitur diskutime mbi marrëdhënien e tyre të kaluar dhe mundësinë e një afrimi të ri.

Në paraqitjet e tyre të mëparshme publike, të dy kanë folur me respekt dhe mirënjohje për njëri-tjetrin. Ata kanë theksuar rëndësinë e kujdesit ndaj fëmijëve të tyre dhe kanë vlerësuar kujtimet e bukura që kanë ndarë në të kaluarën. Kjo qasje e matur dhe pozitive ka bërë që ata të ruajnë një imazh të mirë në sytë e publikut, pavarësisht ndarjes së tyre.

Në shtator të vitit 2024, Xhensila dhe Besi u paraqitën në Gjykatën e Tiranës për të zgjidhur martesën e tyre disavjeçare. Sipas dokumenteve të depozituara në gjykatë, martesa e tyre kishte kaluar në një fazë ku marrëdhëniet ishin acaruar dhe bashkëjetesa kishte pushuar prej më shumë se një viti. Në padi thuhet se martesa kishte mbetur formale dhe kishte humbur kuptimin e saj për të cilin ishte lidhur. 

Pavarësisht ndarjes, Xhensila dhe Besi kanë vazhduar të jenë të pranishëm në jetën e fëmijëve të tyre. Në shtator të vitit 2024, Xhensila ndau një moment të veçantë me ndjekësit e saj në rrjetet sociale, duke postuar një foto të vajzës së tyre Ajka në ditën e parë të shkollës. Ajo shprehu emocionet dhe krenarinë e saj për këtë hap të rëndësishëm në jetën e vajzës.

Në shkurt të vitit 2025, Xhensila publikoi një baladë të ndjerë me titull “Ah kjo jeta ime”, e cila u interpretua nga shumë si një reflektim mbi ndarjen dhe fillimet e reja në jetë. Teksti i këngës, i shkruar nga Pirro Çako, përshkruan emocionet e një ndarjeje dhe shpresën për një të ardhme më të mirë. 

Ndërkohë, Besi ka vazhduar aktivitetin e tij në fushën e humorit dhe aktrimit, duke marrë pjesë në projekte të ndryshme televizive dhe duke ruajtur lidhjen me publikun e tij. Ai ka treguar një qasje pozitive dhe ka shmangur komentet negative në lidhje me ndarjen, duke u fokusuar në karrierën dhe familjen.

Pamjet e fundit që kanë qarkulluar në rrjetet sociale kanë rikthyer në vëmendje historinë e tyre të dashurisë dhe kanë nxitur diskutime mbi mundësinë e një afrimi të ri. Megjithatë, asnjëri prej tyre nuk ka bërë ndonjë deklaratë zyrtare në lidhje me këtë çështje, duke lënë gjithçka në nivelin e spekulimeve dhe dëshirave të fansave.

Norman Tebbit u nda nga jeta në banesën e tij në Londër, i rrethuar nga familja. Vdekja e tij ndodhi në heshtje, pa paralajmërime dhe pa ndonjë deklaratë të detajuar nga autoritetet.

-Ai kishte kohë që ishte tërhequr nga jeta publike, por emri i tij mbeti gjithmonë i lidhur me epokën e Thatcheri-t dhe vendimet e forta politike që shkundën Britaninë.

Në ditët e fundit, nuk kishte asnjë raport zyrtar për ndonjë përkeqësim të shëndetit të tij. Ai nuk ishte parë në ndonjë dalje publike që nga viti i kaluar, dhe shumëkush mendonte se po jetonte i qetë në pension. Por disa gazetarë të specializuar në politikën britanike kishin aluduar për një “mbyllje të heshtur” të një epoke konservatore.

Tebbit njihej për qëndrime të ashpra, gjuhë të drejtëpërdrejtë dhe retorikë që nuk fshihte asgjë.

-Ishte nga figurat që nuk kishin frikë të thoshin gjëra që të tjerët mendonin por nuk i artikulonin. Shpesh përmendej si “krahu i hekurt i kabinetit”.

Ceremonia mortore u mbajt me dyer të mbyllura, me prani të kufizuar. Nuk pati transmetim televiziv dhe as fjalime publike. Kjo i befasoi shumë nga ndjekësit e tij, që prisnin një përshëndetje më të madhe për një figurë të rëndësishme të politikës britanike.

Në prapaskenë, flitet se vdekja e tij është diskutuar më shumë përmes heshtjes sesa përmes deklaratave. Një grup i vogël i zyrtarëve të vjetër është përpjekur ta kujtojë atë në mënyrë të rezervuar, duke shmangur temat politike që e shoqëruan gjatë gjithë jetës.

Ai ishte një ndër figurat e pakta që kishte kaluar përmes një atentati në vitet ’80 dhe kishte mbetur gjallë, duke vazhduar jetën me plagët që i lanë gjurmë të përhershme. Ky detaj e bëri figurën e tij të dukej e pathyeshme në sytë e shumë konservatorëve të asaj kohe.

Përkundër ashpërsisë së tij politike, shumë njerëz që e kishin njohur personalisht flasin për një njeri të disiplinuar, me kode të forta morali dhe përkushtim ndaj vendit. Ai ishte tipi i liderit që nuk tërhiqej lehtë dhe që nuk kishte frikë nga konfliktet.

Në vitet e fundit, kishte bërë disa komente në media kundër zhvillimeve moderne në politikën britanike, duke i quajtur “shkarje pa busull”. Ai e shihte botën me sy të ashpër, dhe nuk kishte frikë ta përmendte faktin se “politikanët e sotëm janë të butë”.

Asnjë nga liderët aktualë nuk bëri një homazh të madh. Më shumë u ndje si një humbje që po mbahej e heshtur. Ishte si një kapitull i mbyllur, që askush nuk kishte guximin ta diskutonte publikisht.

Në rrjetet sociale, një pjesë e popullit britanik ndau kujtime, citate dhe intervista të tij të vjetra, duke reflektuar mbi kohën kur zëri i Norman Tebbit kishte peshë të madhe në drejtimin e vendit. Dhe për disa, ajo kohë s’duket aq larg sa ç’duket.

Aleksandar Vuçiq është një politikan serb, i lindur më 5 mars 1970 në Beograd, atëherë pjesë e Jugosllavisë. Ai është presidenti aktual i Serbisë që nga viti 2017.

Vuçiq studioi drejtësi në Universitetin e Beogradit dhe u përfshi herët në politikë, duke u bashkuar me Partinë Radikale Serbe (SRS), një parti nacionaliste.

Në vitin 1993, në moshën 23-vjeçare, ai u bë anëtari më i ri i Parlamentit të Serbisë. Në atë kohë, ai mbrojti qëndrime të ashpra nacionaliste.

Midis viteve 1998 dhe 2000, ai shërbeu si Ministër i Informimit në qeverinë e Sllobodan Millosheviçit, ku u kritikua për kufizimin e lirive të mediave.

Pas rënies së Millosheviçit, Vuçiq vazhdoi aktivitetin politik. Më vonë, në vitin 2008, ai u largua nga SRS dhe themeloi Partinë Përparimtare Serbe (SNS) së bashku me Tomislav Nikolić.

Partia e re, SNS, u distancua nga qëndrimet ekstremiste dhe u përpoq të ndërtojë një imazh më pro-evropian dhe modern. Kjo ndihmoi Vuçiqin të fitojë mbështetje të gjerë.

Vuçiq u emërua Zëvendëskryeministër i Serbisë në vitin 2012 dhe më pas Kryeministër në vitin 2014. Gjatë kësaj kohe, ai promovoi reforma ekonomike dhe luftë kundër korrupsionit.

Në vitin 2017, Vuçiq u zgjodh President i Serbisë, duke fituar në raundin e parë me mbi 55% të votave. Ai u pasua si kryeministër nga Ana Brnabić.

Si president, ai ka pasur ndikim të madh në të gjitha institucionet shtetërore, duke u kritikuar shpesh për përqendrim të pushtetit dhe kufizim të lirisë së mediave.

Vuçiq ka ruajtur marrëdhënie të ngushta me Rusinë dhe Kinën, ndërkohë që ka deklaruar synimin për integrim në Bashkimin Evropian.

Ai ka qenë i përfshirë në negociatat me Kosovën nën ndërmjetësimin e BE-së, por pa rezultate të qëndrueshme deri më tani.

Kërkesa është bërë që ish-presidenti amerikan, Donald Trump, të ndërhyjë për të mundësuar njohjen e Kosovës nga Serbia dhe të vizitojë të dyja vendet – Prishtinën dhe Beogradin – si një gjest simbolik e politik.

Apeli vjen në vazhdën e rolit që Trump pati në vitin 2020 kur ndërmjetësoi Marrëveshjen e Uashingtonit mes Kosovës dhe Serbisë, një dokument që kishte në qendër normalizimin ekonomik mes dy vendeve.

Gjatë ceremonisë së nënshkrimit në Shtëpinë e Bardhë, Trump e quajti marrëveshjen një hap historik drejt paqes dhe bashkëpunimit në Ballkan.

Marrëveshja përfshinte bashkëpunim për infrastrukturën, lehtësim të lëvizjes dhe elementë diplomatikë, si zotimi i Serbisë për të zhvendosur ambasadën në Jerusalem dhe njohja e Izraelit nga Kosova.

Megjithatë, dokumenti nuk përmbante asnjë angazhim të drejtpërdrejtë të Serbisë për të njohur pavarësinë e Kosovës.

Kritikët e marrëveshjes theksojnë se ajo kishte më shumë simbolikë sesa përmbajtje konkrete dhe nuk i adresonte realisht mosmarrëveshjet politike mes dy vendeve.

Pikërisht për këtë arsye, disa zëra po kërkojnë që Trump të shkojë përtej asaj që u arrit më 2020, duke përdorur ndikimin e tij për ta shtyrë Serbinë drejt njohjes formale të Kosovës.

Në këtë kontekst, është propozuar që Trump të vizitojë Kosovën dhe Serbinë, për të përforcuar imazhin e tij si ndërmjetës dhe për të dhënë një mesazh të fortë për paqen.

Në marrëveshjen e Uashingtonit kishte rol kyç edhe i dërguari i posaçëm i Trump, Richard Grenell, i cili ndihmoi në finalizimin e tekstit mes palëve.

Megjithatë, që nga ajo kohë, Serbia ka mbajtur qëndrimin e saj se nuk do të njohë pavarësinë e Kosovës, ndërsa qeveria aktuale në Prishtinë ka treguar rezervë ndaj disa pikave të marrëveshjes.

Sipas analistëve, Trump e fokusoi marrëveshjen më shumë në aspektin ekonomik, duke lënë çështjen e njohjes politike të pazgjidhur.

Mbështetësit e nismës së re besojnë se vetëm përfshirja e drejtpërdrejtë e Trump mund të zhbllokojë situatën, duke ofruar një mundësi të re për zgjidhje përfundimtare dhe përmirësim të marrëdhënieve mes dy shteteve.

Ndarja nga jeta e Milorad Mirçiç: Humbje për politikën nacionaliste në Serbi

Milorad Mirčić, një nga figurat më të njohura të politikës nacionaliste në Serbi, ka ndërruar jetë më 9 maj 2025, në moshën 69-vjeçare. Ai la pas një karrierë të gjatë politike dhe një ndikim të ndarë në opinionin publik.

Mirčić ishte një anëtar i vjetër dhe zëdhënës i Partisë Radikale Serbe (SRS), e udhëhequr për dekada nga Vojislav Sheshelj, një nga politikanët më kontroversë të Ballkanit. Ai shërbeu si deputet për disa mandate në Kuvendin e Serbisë dhe për një kohë të shkurtër si ministër për Diasporën në qeverinë federale të ish-Jugosllavisë.

Në karrierën e tij, Mirčić njihej si një zë i fuqishëm i krahut të djathtë nacionalist, shpesh duke përfaqësuar qëndrime të ashpra ndaj Perëndimit, Kosovës dhe fqinjëve të tjerë të rajonit. Gjatë viteve ’90, gjatë shpërbërjes së Jugosllavisë, ai mbrojti publikisht pozicione të ashpra që lidhnin me vizionin e “Serbisë së Madhe”.

Megjithëse shpesh u kritikua për retorikën nacionaliste, Mirčiç ruajti përkrahje të konsiderueshme, veçanërisht në krahinat veriore si Vojvodina. Ai shërbeu gjithashtu si kryetar i Kuvendit të qytetit të Novi Sadit dhe si këshilltar komunal, duke u angazhuar në politika lokale dhe çështje kulturore.

Pavarësisht ndryshimeve në skenën politike serbe dhe zvogëlimit të ndikimit të Partisë Radikale, Mirčić mbeti besnik ndaj saj dhe nuk iu bashkua fraksioneve të reja që dolën nga kjo parti, duke mbajtur pozicionin e tij tradicional dhe konservator.

Figura e tij shkaktoi ndarje të opinionit publik: për disa ishte një patriot që mbrojti idetë nacionaliste serbe, ndërsa për të tjerë ishte një politikan që shpesh promovonte përçarje dhe retorikë të ashpër ndëretnike. Emri i tij përmendet shpesh në kontekste të debatueshme gjatë luftërave në Bosnje dhe Kroaci, megjithëse ai nuk u përball kurrë me drejtësinë ndërkombëtare.

Pas vdekjes së tij, Partia Radikale Serbe publikoi një komunikatë duke theksuar se “kombit serb i mungon një njeri i madh dhe një luftëtar i vërtetë për të vërtetën serbe”.

Ceremonia e varrimit u mbajt në Novi Sad dhe u ndoq nga figura politike, mbështetës të partisë, veteranë të luftës dhe përfaqësues të qarqeve konservatore të Serbisë, duke shprehur respekt dhe nderim për karrierën dhe ndikimin e Mirçiçit.