Author: admin

Përgatitjet për një samit të mundshëm mes presidentit amerikan dhe homologut të tij rus në kryeqytetin hungarez janë përkohësisht pezulluar. Lajmi vjen vetëm disa ditë pas deklaratës se takimi ndërmjet dy liderëve ishte parashikuar të mbahej në Budapest. 

Në njoftim thuhet se takimi i nivelit të lartë është vendosur “në pritje”, për shkak të mungesës së përgatitjeve të mjaftueshme dhe posaçërisht për shkak të ndryshimeve thelbësore në pritshmëritë e palëve rreth çështjes së luftës në Ukrainë. 

Sipas burimeve zyrtare amerikane, në këtë fazë nuk ka plane konkrete që presidentët të takohen “në të ardhmen e menjëhershme”, pavarësisht se një marrëveshje për takimin ishte bërë publik përmes një bisede telefonike mes tyre. 

Nga ana tjetër, pala ruse ka theksuar se çdo samit kërkon “përgatitje serioze” dhe se nuk është caktuar ende një afat i saktë për mbledhjen. Kjo e fundit tregon një ndryshim në ton nga optimizmi fillestar që kishte përshkruar mundësinë e takimit të shpejtë. 

Plani për samitin në Budapest ishte bërë publik pas një bisede telefonike ndërmjet të dy liderëve, e cila u komentua si hap drejt normalizimit të ndërlidhjeve diplomatike ndërmjet SHBA­së dhe Rusisë. Por vonesat dhe pezullimi i takimeve paraprake po vënë në pikëpyetje seriozitetin e zbatimit. 

Ndërkohë, takimi i ministrit të Jashtëm amerikan dhe homologut të tij rus, që do duhej të shërbente si përgatitor për samitin, është gjithashtu i pezulluar për momentin. 

Shtetet evropiane, veçanërisht Ukraina, kanë shprehur shqetësime për mënyrën dhe vendin e organizimit të një takimi të tillë, duke vënë në dukje se pa zbatimin e angazhimeve të mëparshme nuk mund të ndërtohet një dialog i besueshëm. 

Përzgjedhja e Budapestit si vendi pritës kishte ngritur debate për shkak të lidhjeve politike të Hungarisë me palët në fjalë, si dhe për faktin se nuk ishin përmbyllur çështjet teknike të sigurisë dhe logjistikës. 

Veçanërisht udhëtimi i presidentit rus drejt Hungarisë është problematik për shkak të izolimit ndërkombëtar dhe sanksioneve që e ndërlidhin me fluturimet në hapësirën ndërkombëtare. 

Në këtë situatë, përfaqësuesit amerikanë kanë bërë të ditur se do të rishikojnë agjendën dhe logjikën e takimit, përpara se të vendoset një datë e re. 

Ky pezullim i përgatitjeve shfaqet si tregues se edhe pse ka vullnet publik për një rifillim të dialogut, realiteti diplomatik dhe ushtarak në terren nuk është aspak i thjeshtë dhe kërkon negociata të hollësishme.

Zhvillimet e ardhshme në këtë front do të pasqyrojnë nëse samiti realisht do të jetë një hap përpara drejt paqes, apo thjesht një lajm tjetër diplomatik pa përmbajtje konkrete.io

Në mbledhjen e së premtes të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, përfaqësuesi i Francës theksoi se krijimi i një të ashtuquajturi “Asociacioni i komunave me shumicë serbe” në Kosovë duhet të konsiderohet si hap kyç drejt stabilitetit dhe dialogut të vazhdueshëm. Ai bëri të ditur se Franca pret nga autoritetet e Kosovës të ndërmarrin këtë masë sa më shpejt, duke vënë theksin në rëndësinë që ka për marrëdhëniet ndërkombëtare dhe për integrimin evropian të rajonit.

Në fjalën e tij, diplomati francez vuri në dukje se formimi i Asociacionit është pjesë përbërëse e marrëveshjeve të mëparshme midis Kosovës dhe Serbisë, të ndërmjetësuara nga Bashkimi Evropian dhe partnerë të tjerë ndërkombëtarë. Ai theksoi se përmbushja e këtij angazhimi tregon vullnet politik dhe përgatitje institucionale për të avancuar bashkëpunimin dhe mirëbesimin në zonat me popullsi serbe.

Ai shtoi se ky hap ka rëndësi për ruajtjen e të drejtave të komunitetit serb në Kosovë dhe për forcimin e autonomisë së komunave që prej kohësh kanë kërkuar një zgjidhje institucionale që do t’i përfaqesojë në mënyrë adekuate. Sipas tij, krijimi i Asociacionit është jo vetëm çështje teknike, por ka dimensione politike dhe sociale që kanë impakt në të gjithë rajonin.

Përfaqësuesi francez gjithashtu vuri në dukje se, ndërkohë që dialogu me Serbinë vazhdon, Kosova duhet të tregojë gatishmëri për të përmbushur detyrimet që ka marrë në marrëveshjet e mëparshme. Ai theksoi se hapja e një procesi të ri pa zbatimin e angazhimeve ekzistuese do të dëmtonte besueshmërinë e palëve ndërkombëtare.

Në këtë kontekst, u bë apel që institucionet e Kosovës të angazhohen menjëherë në përgatitjen e statutit të Asociacionit dhe të bashkëpunojnë me komunitetet serbe në mënyrë konstruktive. Franca nënvizoi se çdo vonesë apo përsëritje e pajtimit të vonuar mund të interpretohej si mungesë serioziteti dhe do të ndikonte negativisht në proces.

Diplomati shtoi se Franca është e gatshme të ofrojë mbështetje teknike dhe juridike për krijimin e Asociacionit, duke punuar me partnerët vendorë dhe ndërkombëtarë për të siguruar se ky institucion të funksionojë në mënyrë efektive dhe të jetë një urë ndërmjet komuniteteve. Ai e përshkroi këtë iniciativë si një shans për të ndërtuar besim dhe për të përmirësuar jetën e përditshme për banorët e këtyre komunave.

Gjithashtu, u theksua se një Asociacion funksional dhe autentik do të ishte një sinjal pozitiv për komunitetin ndërkombëtar dhe për investitorët që e shohin Kosovën si vend të qëndrueshëm. Përfaqësuesi francez vuri në dukje se stabiliteti lokal dhe përfshirja e komuniteteve janë faktorë kyç për zhvillim ekonomik dhe progres institucional.

Ai tha se Franca pret nga Kosova të tregojë lidership dhe ndërmarrje konkrete për të përmbyllur këtë çështje para se të kalojë në faza të mëtejshme të dialogut. Sipas tij, mosrealizimi i Asociacionit do të ishte një pengesë serioze në rrugën e Kosovës drejt anëtarësimit në organizata ndërkombëtare dhe drejt bashkëpunimit shtesë me partnerët evropianë.

Përfaqësuesi francez theksoi se bashkëpunimi me Serbinë nuk do të thotë përtëritje të status-quo­së, por përmbushje të marrëveshjeve që tashmë janë nënshkruar. Ai bëri të ditur se krijimi i Asociacionit është pajtim ndërmjet palëve dhe duhet të shërbejë si instrument për përmirësimin e marrëdhënieve ndërkomunale dhe jo si instrument për pavarësi ose përçarje.

Në fund, ai bëri apel për transparencë dhe përfshirje të komunitetit serb, përfshirë kryetarët e komunave dhe shoqërinë civile, në procesin e themelimit dhe funksionimit të Asociacionit. Ai beson se vetëm përmes angazhimit të përbashkët mund të arrihet qëllimi i përbashkët: një Kosovë pjesë e stabilitetit në Ballkan dhe një vend ku të drejtat e të gjithë komuniteteve respektohen.

Kjo deklaratë e Francës, sipas tij, shërben si paralajmërim dhe në të njëjtën kohë si mbështetje për institucionet e Kosovës, për të ndërmarrë veprime konkrete pa vonesa. Ai përfundoi me besimin se realizimi i Asociacionit do të përbënte një zhvillim të rëndësishëm për të ardhmen e Kosovës dhe për marrëdhëniet e saj me Serbinë dhe komunitetin ndërkombëtar.

Deklarata që “nuk ekziston ‘Kosova dhe Metohia’ dhe që përdorimi i këtij termi është ‘gjuhë e Miloševiqit dhe atyre që ndjekin atë’” nuk përputhet me realitetin diplomatik dhe juridik ndërkombëtar. Republika e Kosovës është një shtet i shpallur pavarur dhe i njohur nga shumë vende në botë, me përfshirje të vazhdueshme në institucione ndërkombëtare.

Termi “Metohia” si pjesë e emrit “Kosova e Metohija” ka rrënjë historike dhe përdorim të dokumentuar në periudha të ndryshme, përfshirë dokumente ndërkombëtare. Mohimi i tij i plotë mund të perceptohet si përjashtim i një pjese të historisë dhe i kontekstit juridik që ka ndikuar në zhvillimin e rajonit.

Të thuash se përdorimi i këtij termi është domosdoshmërisht “gjuhë e Miloševiqit” nënkupton një generalizim të tepruar. Jo çdo përdorim i termit vjen nga qëllime politike ose ideologjike, pasi ai ende gjendet në kontekste ligjore dhe administrative në disa vende.

Diplomatët duhet të përdorin terminologji që përputhet me dokumentet zyrtare dhe marrëveshjet ndërkombëtare. Një deklaratë që largohet nga këto standarde mund të krijojë keqkuptime ose tensione në arenën ndërkombëtare.

Në praktikë, termi “Kosova e Metohija” mbetet në përdorim në disa rezoluta dhe dokumente të mëhershme. Mohimi i plotë i ekzistencës së tij mund të krijojë boshllëqe në interpretimin ligjor dhe diplomatik, veçanërisht në bisedimet me palët që ende përdorin këtë terminologji.

Nga ana tjetër, përdorimi i emrit “Kosova” është plotësisht i kuptueshëm dhe i përhapur në diplomacinë bashkëkohore. Megjithatë, mënyra se si refuzohet versioni tjetër është thelbësore për të shmangur perceptimin e përballjes apo të gjuhës përjashtuese.

Deklarata e Gërvallës mund të interpretohet si qasje e ashpër politike ndaj atyre që ende përdorin termin “Kosova e Metohija”, gjë që mund të dëmtojë frymën e dialogut dhe bashkëpunimit që kërkohet në proceset ndërkombëtare.

Në diplomaci, është më efektive të pranohet ekzistenca e varianteve të ndryshme dhe të kërkohet harmonizim përmes komunikimit, sesa të bëhen deklarata përjashtuese që mund të mbyllin hapësirën për kompromis.

Gjithashtu, përfaqësuesit shtetërorë duhet të kenë kujdes që deklaratat e tyre të mos kufizohen në retorikë të brendshme, por të marrin parasysh ndikimin ndërkombëtar dhe pasojat në marrëdhëniet me shtete të tjera.

Deklarata “nuk ekziston Kosova dhe Metohia” mund të perceptohet si mohim i një pjese të historisë dhe i përpjekjeve ndërkombëtare për konsolidimin e shtetit të Kosovës, çka potencialisht mund të dëmtojë kredibilitetin diplomatik në disa qarqe.

Kuptimi i termit “ekziston” kërkon sqarim: nëse nënkuptohet ekzistenca ligjore, politike apo territoriale. Përdorimi apo refuzimi i një emri nuk përcakton ekzistencën faktike të një territori apo entiteti.

Nëse qëllimi është forcimi i imazhit të Kosovës dhe mbrojtja e emrit “Kosova”, atëherë më e dobishme është një qasje që kombinon respektin për kontekstin historik me diplomaci të kujdesshme, për të shmangur përplasjet verbale dhe për të ruajtur hapësirën e bashkëpunimit ndërkombëtar.

Për 48 orë të plota, presidenti i Francës, Emmanuel Macron, nuk u shfaq në asnjë aktivitet publik dhe nuk publikoi asnjë përditësim në rrjetet sociale, as nga llogaria e tij personale dhe as nga faqja zyrtare e Presidencës. Ky “zhdukje” e papritur ndezi diskutime në qarqet diplomatike dhe në media ndërkombëtare.

Mungesa e tij përkoi me disa zhvillime të ndjeshme në Evropën Lindore dhe me një takim urgjent të NATO-s në Bruksel që ndodhi pa praninë e Macronit – një fakt që habit zakonisht, pasi ai njihet si një nga zërat më të zëshëm të aleancës.

-Burime diplomatike për “Le Monde” raportuan se presidenti ishte “në konsultime të brendshme” dhe “nën mbikëqyrje mjekësore për shkak të lodhjes së tepërt”. Megjithatë, asnjë deklaratë zyrtare nuk u publikua në ato dy ditë.

-Në sfond, disa media franceze raportuan për një takim të mbyllur në Paris mes Macronit dhe përfaqësuesve të inteligjencës amerikane dhe britanike, që dyshohet se lidhet me tensione të reja në Ukrainë dhe destabilitetin në Sahel.

Në selinë e NATO-s, mungesa e tij shkaktoi një moment të pazakontë. Sekretari i Përgjithshëm, Jens Stoltenberg, shmangu komentet, por disa diplomatë u shprehën se mungesa kishte “shqetësuar” partnerët, për shkak të kohës kritike që po kalon aleanca.

Për 48 orë, shumë analistë i kthyen sytë nga Parisi, ndërsa spekulimet në mediat sociale shtoheshin për çdo orë që kalonte pa ndonjë shenjë nga Macroni.

Kur ai u rishfaq papritur në një vizitë të shkurtër në një bazë ushtarake pranë Marsejës, u shfaq i buzëqeshur, por pa dhënë asnjë koment mbi mungesën. I vetmi mesazh ishte: “Vazhdojmë punën për sigurinë e Evropës”.

Ekspertët politikë e interpretuan këtë zhdukje si një sinjal se Franca mund të jetë përfshirë në bisedime shumë të ndjeshme që kërkonin diskrecion absolut.

Disa zëra pranë ambasadës amerikane në Paris thanë se “SHBA ishte e informuar për situatën” dhe kishte “komunikim të vazhdueshëm” me palën franceze, por nuk komentuan më shumë.

Nuk është hera e parë që figura të rëndësishme botërore “zhduken” për pak kohë. Edhe Angela Merkel dhe Joe Biden kanë pasur pauza të heshtura në kalendar, që më pas janë lidhur me zhvillime të mëdha politike në prapaskenë.

Për publikun, zhdukja e një lideri në kohë tensionesh globale është gjithmonë arsye për panik, por për diplomatët, ndonjëherë heshtja është pjesë e strategjisë. Ajo që mbetet është pyetja: çfarë ndodhi vërtet në ato 48 orë?

Slobodan Millosheviq ka lindur më 20 gusht 1941 në Pozharevc të Serbisë, në kohën kur ajo ishte pjesë e Mbretërisë së Jugosllavisë.

Ai vinte nga një familje me sfond të komplikuar personal dhe politik.

-Babai i tij, Vlladan Millosheviq, ishte profesor i teologjisë ortodokse dhe vrau veten kur Slobodani ishte adoleshent.

-Nëna e tij, Stanislava, ishte mësuese marksiste dhe u përfshi në Partinë Komuniste, por edhe ajo kreu vetëvrasje më vonë, duke lënë pasoja të thella emocionale tek ai.

Millosheviqi u rrit në një mjedis të mbushur me ideologji dhe konflikt të brendshëm, që formuan një pjesë të personalitetit të tij autoritar më vonë.

Ai studioi drejtësi në Universitetin e Beogradit, ku u miqësua me bashkëshorten e tij të ardhshme, Mirjana Markoviq, një
figurë me ndikim në qarqet politike.

Karriera e tij politike filloi në bankat shtetërore dhe më pas në strukturat e Partisë Komuniste të Jugosllavisë.

Në fund të viteve 1980, ai u bë kryetar i Partisë Socialiste të Serbisë, pas rënies së sistemit të vjetër jugosllav.

Millosheviqi u bë i njohur për qëndrimet nacionaliste dhe përdorimin e medias për të ushqyer ndjenjat e urrejtjes etnike në Jugosllavinë që po shpërbëhej.

Ai udhëhoqi Serbinë gjatë luftërave të përgjakshme në Bosnje, Kroaci dhe Kosovë, ku mbështeti forcat serbe në spastrimet etnike dhe masakrat ndaj popullsive jo-serbe.

Gjatë viteve 1997–1999, ai refuzoi ndërhyrjet ndërkombëtare dhe përfundimisht u përball me bombardimet e NATO-s në Kosovë.

Pas humbjes së ndikimit në vitin 2000, ai u rrëzua nga pushteti pas protestave masive në Serbi dhe më pas u arrestua.

Në vitin 2001 u ekstradua në Tribunalin Ndërkombëtar të Hagës për krime lufte, ku vdiq në qelinë e tij në mars 2006 para se të përfundonte procesi gjyqësor.

Albin Kurti lindi më 24 mars 1975 në Prishtinë, atëherë pjesë e Federatës Jugosllave.

Babai i tij, Zaim Kurti, ishte inxhinier dhe familja ka rrënjë në Sukobin të Ulqinit, sot në Mal të Zi.

Nëna e tij, Arife Kurti (Tahiraj), ishte mësuese në shkollën fillore në Prishtinë.
Albin ka dy vëllezër, Arianit dhe Taulant, të cilët gjithashtu jetojnë e veprojnë në Kosovë.

Ai kreu shkollën fillore dhe të mesme në Prishtinë dhe më pas vazhdoi studimet në Universitetin e Prishtinës.

Në vitin 2003, Kurti përfundoi studimet në dege të inxhinierisë së telekomunikacioneve dhe kompjuterave.

Gjatë kohës së studimeve, u aktivizua në të drejtat civile dhe udhëhoqi protesta studentore kundër pushtimit serb në universitet.

Në korrik të vitit 1998, iu bashkua zyrës politike të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, duke mbështetur përfaqësuesin Adem Demaçi.

Gjatë prillit 1999, u arrestua nga forcat jugosllave dhe u mbajt në burgun e Dubravës dhe më pas në Požarevac.

-Ai u akuzua për minimin e territorit dhe përfundimisht u lirua për shkak të ndryhimeve pas rënies së regjimit më 2001.

-Pas lirimit, themeloi lëvizjen Vetëvendosje, me fokus te autonomi, demokraci dhe drejtësi sociale.

Kurti mbart shtetësinë e Kosovës dhe ka edhe shtetësi shqiptare, flet anglisht dhe serbisht, dhe është i martuar me një norvegjeze me të cilën kanë një vajzë.

-Ish-i dërguari i posaçëm i presidentit amerikan për dialogun Kosovë–Serbi, Richard Grenell, ka reaguar ashpër ndaj presidentes së Kosovës, Vjosa Osmani, pas komenteve të saj në lidhje me marrëveshjen e Uashingtonit.

-Grenell e akuzoi Osmanin për mungesë të ideve konkrete gjatë kohës kur ai ndërmjetësonte bisedimet dhe i kërkoi të ndalojë së kritikuari pa ofruar zgjidhje.

Ai tha se marrëveshja e vitit 2020, e nënshkruar në prani të presidentit Donald Trump, kishte për qëllim zhvillimin ekonomik dhe krijimin e vendeve të punës, jo simbolikën politike.

Sipas tij, kritikat e Osmanit janë të pabazuara dhe vijnë nga një qasje politike që s’ka ndihmuar në procesin e paqes apo bashkëpunimit ekonomik në Ballkanin Perëndimor.

Grenell theksoi se administrata Trump u përpoq të ofrojë një zgjidhje pragmatike për rajonin, e cila përfshinte projekte të mëdha infrastrukturore dhe energjetike.

Ai kritikoi faktin që Osmani nuk kishte dhënë asnjë alternativë konkrete gjatë kohës së dialogut, duke lënë të nënkuptohet se kritikat e saj janë të vonuara dhe jo produktive.

Në reagimin e tij, Grenell shprehu zhgënjimin ndaj udhëheqësve që, sipas tij, merren më shumë me propagandë politike sesa me përmirësimin e jetës së qytetarëve.

Ai e konsideroi të papranueshme që marrëveshja të nënvlerësohet, duke rikujtuar përfitimet e saj të drejtpërdrejta për Kosovën dhe Serbinë.

Sipas Grenell, diplomacia amerikane e asaj kohe ishte e përqendruar në ekonomi, për të shmangur përplasjet politike që kishin bllokuar dialogun për vite me radhë.

Ai paralajmëroi se mungesa e lidershipit vizionar në rajon mund të shkatërrojë shanset për paqe afatgjate dhe rritje të qëndrueshme.

Grenell përfundoi reagimin e tij me thirrjen që liderët të veprojnë në mënyrë konstruktive, duke ofruar alternativa dhe duke punuar për rezultate konkrete.

Përmendja e Donald Trump nuk u shoqërua me citime të manipuluara nga ana e Osmanit, siç pretendohet në disa media, por me një mbrojtje të asaj çfarë administrata e tij përfaqësonte në raport me Kosovën.

Një gazetar i njohur komentoi dorëheqjet dhe shkarkimet e drejtorëve në disa bashki të vendit.

Ai tha se shumë nga këta drejtorë janë në pozita prej kohësh, që nga koha kur Partia Socialiste ishte në opozitë.

Sipas tij, këta drejtorë janë “kalcifikuar” në poste të ndryshme dhe ka ardhur koha për ndryshime.

Gazetari sugjeroi se kryeministri Edi Rama mund të jetë duke paralajmëruar një bashkëqeverisje lokale.

Kjo bashkëqeverisje mund të përfshijë figura nga e djathta në zona si Durrësi dhe Vlora.

Ai hodhi poshtë idenë se drejtuesit e larguar janë përfaqësues të grupeve kriminale.

Sipas tij, nëse ata do të ishin të tillë, Rama nuk do të kishte mundur t’i largonte nga pozitat.

Komentet e tij janë një reagim ndaj situatës së tensionuar në administratën lokale.

Ai nënvizoi nevojën për ndryshime të thella në strukturat vendore.

-Gazetari vuri në dukje se ndryshimet janë të domosdoshme për përmirësimin e funksionimit të bashkive.

Sipas tij, kjo është një periudhë reflektimi dhe përgatitjeje për reformën që pritet të vijë.

-Në fund, ai paralajmëroi se ndryshimet do të vazhdojnë dhe se do të ketë zhvillime të reja në administratën lokale.

Kryeministri në detyrë i Kosovës, Albin Kurti, ka reaguar lidhur me marrëveshjen e fundit mes Izraelit dhe Hamasit.

-Në një postim publik, ai ka shprehur mirënjohje ndaj ish-presidentit amerikan Donald Trump për kontributin në arritjen e kësaj marrëveshjeje.

Kurti e ka cilësuar këtë zhvillim si fundin e një periudhe të gjatë vuajtjesh dhe dhimbjesh në Lindjen e Mesme.

-Sipas tij, marrëveshja është një hap i madh drejt paqes dhe stabilitetit në rajon.

Ai ka theksuar se kjo ndihmon jo vetëm popujt e përfshirë, por edhe gjithë botën që ka ndjekur konfliktin me shqetësim.

Marrëveshja parashikon armëpushim të menjëhershëm mes palëve të përfshira.

Ajo përfshin gjithashtu edhe lirimin e pengjeve, një kërkesë e kahershme e shumë organizatave ndërkombëtare.

Kurti u shpreh se dialogu dhe diplomacia janë rruga e vetme për zgjidhjen e konflikteve.

Ai nënvizoi se përpjekjet për paqe duhet të mbështeten gjithmonë nga aktorët kryesorë ndërkombëtarë.

Ky reagim i tij u pa si një mbështetje e qartë për rolin e SHBA në zgjidhjen e krizës.

Në fund të reagimit, ai ka bërë thirrje për përkushtim të vazhdueshëm ndaj paqes dhe stabilitetit.

Kurti shprehu shpresën se kjo marrëveshje do të jetë pikënisja e një epoke të re të qetësisë në rajon.

Zyrtarët izraelitë njoftuan se kanë rifilluar zbatimin e marrëveshjes së armëpushimit në Rripi i Gazës, duke theksuar se veprimi vinte pas një sërë shkeljesh të pretenduara nga krahu i Hamas. 

Sipas deklaratës së forcave izraelite, dy ushtarë të tyre u vranë në një incident në zonën e Rafah, të cilin ata e konsideruan si një shkelje të marrëveshjes së armëpushimit, dhe si rezultat nisi vala e goditjeve ushtarake. 

Pas këtyre goditjeve, ushtria izraelite tha se po ndërmerrte masa për t’u siguruar që armëpushimi të shpërthente sërish si normë operacionale, duke paralajmëruar reagime të menjëhershme për çdo shkelje të ardhshme. 

Gjithashtu u bë publike edhe masa e pezullimit të përkohshëm të dhënies së ndihmave humanitare për Gazën, derisa situata u vlerësua dhe siguria u rigrupua. 

Grupi Hamas nga ana e tij mohoi se kishte qëlluar në ushtarët izraelitë ose se kishte ndërmarrë veprime që e përbënin shkelje të vetë armëpushimit, duke e cilësuar njoftimin izraelit si një pretekst për të vazhduar ofensivën. 

Kjo fazë shënon testin e parë serioz për armëpushimin relativisht të fundit, pasi përleshjet dhe shkeljet e përsëritura rrezikojnë besueshmërinë e marrëveshjes. 

Zyrtarët izraelitë përsëritën se rifillimi i armëpushimit nuk do të thotë heqje e vigilencës, përkundrazi, çdo zgjedhje për të mos u përgjigjur ndaj shkeljeve mund të interpretohet si dobësi. 

Nga përfaqësuesit ndërkombëtarë dhe humanitarë u shpreh shprehje shqetësimi, pasi përmirësimi i menjëhershëm në zbatimin e armëpushimit është i nevojshëm për të parandaluar një rikthim të konflikteve të mëdha. 

Në praktikë, rifillimi i armëpushimit përfshinte detyrimin që rrugëtificët e dorëzimit të trupave të të rënëve dhe më shumë transporti humanitar të zbatoheshin si pjesë e progresit operacional. 

Sidoqoftë, disa burime raportojnë se në terren vijojnë përleshje sporadike dhe se zbatimi i armëpushimit nuk ka përkohësisht stabilitetin që prisnin ndërmjetësit. 

Në përmbledhje, megjithë njoftimin zyrtar për rifillim të armëpushimit nga pala izraelite, shumë variabla mbetin të hapura: përfshirja e të gjitha palëve, koordinimi në terren, dhe kontrolli i vërtetë i aktivitetit ushtarak për të shmangur rikthimin e përshkallëzimit.