Këngëtarja e njohur me origjinë nga Maqedonia e Veriut, e njohur si Tuna, riktheu përvëmendjen tek kohët e vjetra gjatë një homazhi për artistin e ndjerë Shpat Kasapi. Ajo foli me emocione për fillimet e tyre si fëmijë, për ëndrrat që i bashkonte muzika, dhe për rrugët që kaluan për të arritur deri këtu. Në fjalën e saj përmendi se ishin “shokë klase”, fëmijë të bekuar me prindër që i mbështetën në dëshirën e tyre për muzikë, dhe që së bashku u hodhën në aventurën drejt suksesit.
Tuna theksoi se adoleshenca për ta u shoqërua me barrën e popullaritetit — një barrë që u ndie para se të kuptonin plotësisht se çfarë nënkuptonte fama. Megjithatë thanë “po”, për të ndjekur ëndrrat e tyre — për të kaluar nga rrugët e qytetit të lindjes në skenat më të mëdha, si nga Shkupi drejt Prishtinës, Tiranës, dhe më gjerë — duke iu drejtuar çdo vendi ku flitej shqip. Tuna kujtoi me mall ato rrugë të vështira, por të rëndësishme, që i çuan në realitetin që kishin ëndërruar.
Ajo përmendi me krenari se sot muzika e Shpatit jehon në shumë qytete, në shumë shtëpi, dhe në shumë zemra ku flitet shqip — duke bërë që emri i tij të mbijetojë përherë. Sipas saj, Shpati la pas jo vetëm këngë, por edhe buzëqeshjen e tij — një buzëqeshje që sipas saj nuk u largua kurrë nga fytyra e tij. Përveç asaj, ai la një porosi të rëndësishme: se të jesh i mirë, i pastër, i qetë, i dashur — janë vlera elementare të njerëzimit.
Në këtë kontekst, Tuna bëri një premtim të veçantë për familjen e Shpatit, dhe më saktë për djalin e tij të vogël, i cili tani është vetëm tre vjeç. Ajo tha se, megjithëse muzika do të sjellë fytyra të reja dhe zëra të rinj, vendi dhe drita që la Shpati nuk do të zëvendësohen kurrë. Vlera që ai solli — si arti, sjellja, humanizmi — janë të papërsëritshme, sipas saj.
Por Tuna nuk ndali këtu. Ajo deklaroi se nëse një ditë djali i Shpatit, Roeli Kasapi, vendos të ngjitet në skenë, ajo do të jetë aty për ta mbështetur — ashtu si dikur mbështetën njëri-tjetrin vetë. Ky është premtimi i saj për të — një zotim publik që tregon solidaritet dhe përkrahje për familjen, për trashëgiminë artistike dhe për atë që do të vijë.
Në fjalimin e saj, Tuna nuk u fokusua vetëm në muzikë. Ajo rikujtoi nga rrëfimi i përbashkët fëmijërinë, përfundimin e adoleshencës — përpjekjet, sfidat, dhe besimin që ata kishin për ëndrrat e tyre. Por gjithashtu folën për miqësinë e tyre, për rrugët e përbashkëta, për mbështetjen pa kushte nga familjet — aspekte që formojnë njerëz, jo vetëm artistë.
Me fjalë të qarta dhe të ndjera, Tuna bëri një apel për ruajtjen e vlerave: mirësinë, pastërtinë, dashurinë — si themele themelore që nuk humbin me famën, as me kohën. Ajo e cilësoi ndjenjën e përbashkët, vlerat familjare dhe respektin si pjesë të rëndësishme të identitetit që e bëjnë artin më të vërtetë.
Në përfundim, mes emocioneve dhe dhimbjes për humbjen e Shpatit, shfaqet dhe një mesazh shprese: se arti, dashuria, dhe përkrahja mund të jetojnë përtej humbjes. Se muzika mund të mbajë gjallë jo vetëm një emër, por edhe vlera që ai përfaqësoi.
Premtimi i Tunës për Roelin nuk është vetëm një premtim publik — është një premtim moral, një premtim për trashëgiminë, për mbështetjen e fëmijës së dikujt që la gjurmë. Nëse ai zgjedh të ndjekë udhën e babait, ai nuk do të jetë vetëm: ajo do të jetë aty.
Kjo rrëfim — për kohët e vjetra, për miqësinë, për humbjen, por edhe për besimin — ndihmon të kujtojmë se pas secilit artist, ka një jetë, ka njerëz, ka familje — dhe se arti nuk ka të bëjë vetëm me muzikë, por me njerëzi.
Në fund, mes lotëve dhe përkujtimit, mbetet premtimi — premtimi për mbështetje, për trashëgimi dhe për vazhdimësi — për të siguruar që drita e Shpatit të mos shuhet kurrë.
