Sipas një raporti të organizatës CRCA, në Shqipëri 1 në 10 fëmijë ka përjetuar ndonjë formë dhune apo ngacmimi seksual gjatë jetës së tyre—këtu përfshihen të paktën 60 000 fëmijë dhe adoleshentë që janë ekspozuar ndaj dhunës seksuale, online ose në ambientet fizike .
VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!
Ky fenomen përfshin edhe nivele të larta të dhunës seksuale në grup: rreth 41 % të abuzuesve e kanë kryer aktin në grup me më shumë se 4 persona, dhe grupmosha më e prekur rezulton të jetë 10–14 vjeç (44 %), ndjekur nga 15–18 vjeç (36 %) .
Raporti i parë i nivelit kombëtar mbi abuzimin seksual ndaj fëmijëve nga Barnahus Shqipëri (bazuar në 36 raste për vitet 2019–2020) tregon se 55 % e viktimave vijnë nga familje me kushte shumë të vështira ekonomike, ndërsa **42 % prej tyre jetojnë në kushte të papërshtatshme strehimi .
Sidoqoftë, statistikat zyrtare janë të paplota. Shqipëria humb të dhëna të detajuara për abuzimin seksual ndaj fëmijëve dhe mungon sistematikisht kategorizimi i veprave nga institucionet shtetërore .
Po ashtu, ky raport i Economist Intelligence Unit thekson se, sipas studimeve ndërkombëtare, gati 12 % e fëmijëve dhe adoleshentëve në Shqipëri janë viktima të ngacmimit seksual, ndërsa 5 % janë abuzuar domosdoshmërisht seksualisht ().
Mungesa e denoncimeve mbetet shqetësuese: shumë ngacmime ndodhin në vendet e punës, në shkolla apo në transport publik, por rreth 80 % e të prekurve nuk dëshirojnë të denoncojnë, për shkak të frikës, turpit dhe paragjykimit .
Raportimet sugjerojnë gjithashtu se sistemi ligjor dhe mbrojtës në vend është i mangët—jo vetëm për mbledhjen e statistika më të detajuara, por edhe për mbrojtjen e viktimës, trajtimin e autorëve dhe edukimin përkatës në shkolla .
Në kontekst ndërkombëtar, shifrat e Shqipërisë përfshihen brenda mesatares së Evropës: rreth 1 në 10 fëmijë është përballur me dhunë ose ngacmim seksual, duke e vënë vendin përparë nga vendet që nuk raportojnë qysh duhet këtë fenomen .
Sociologët dhe ekspertët e organizatave joqeveritare këmbëngulin për ndërhyrje urgjente: ligjore – si kriminalizim i ngacmimit në të gjitha format, institucionale – trajnime për policinë dhe sistemin gjyqësor, dhe edukative – njohja e fëmijëve me të drejtat e tyre dhe formimin e mjediseve të sigurta në shkolla ().
Për shembull, marrëveshjet HusHBSC dhe HBSC tregojnë rëndësinë e edukimit seksual për fëmijët dhe identifikimin e rasteve të abuzimit, veçanërisht për djemtë, të cilët shpesh janë të neglizhuar në nisma të tilla .
Në përfundim, statistikat alarmuese tregojnë një realitet mjaft të dhimbshëm: 60 000 fëmijë janë prekur nga dhuna ose ngacmimi seksual, por mungesa e të dhënave, paragjykimi shoqëror dhe sistemet e dobëta mbrojtëse janë pengesë kryesore në ndalimin e këtij fenomeni.
Nëse doni, mund të analizojmë më tej si krahasohen këto të dhëna me vendet fqinje, si ndikojnë kushtet socio-ekonomike, dhe cilat masa janë efektive për parandalimin dhe ndërgjegjësimin në një kontekst shqiptar.