Jam 52 vjeçe dhe vajza ime 26-vjeçare po përgatitej për dasmën e saj. Prej muajsh kishim organizuar gjithçka. Familjet ishin njohur, restoranti ishte paguar dhe vajza ime dukej shumë e lumtur me të fejuarin. Kishin mbetur vetëm katër ditë deri në martesë dhe atë mbrëmje po festonim kanagjegjin.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Shtëpia ishte mbushur me familjare dhe shoqe. Po merresha me mysafiret kur një grua që nuk e njihja më kërkoi të flisnim jashtë. Ishte rreth tridhjetë e pesë vjeçe dhe dukej shumë e shqetësuar. Më tha se nuk donte të krijonte skandal, por se kishte diçka të rëndësishme që duhej ta dija para dasmës.

Fillimisht mendova se kishte ngatërruar shtëpinë. Por ajo nxori telefonin dhe më tregoi disa fotografi të dhëndrit tonë të ardhshëm. Në njërën ishte i ulur pranë një gruaje, ndërsa në tjetrën po hynte në një ndërtesë bashkë me të. E pyeta kush ishte ajo grua dhe pse po m’i tregonte këto fotografi.

E panjohura më tha se ishte motra e gruas në fotografi. Pastaj hapi një dokument në telefon. Ishte një certifikatë martese civile ku shënoheshin emri i dhëndrit dhe emri i motrës së saj. Data ishte dy vite më parë. Mbeta pa fjalë, sepse vajza ime kishte qenë e fejuar me atë burrë prej tetë muajsh.

E pyeta nëse martesa ishte përfunduar me divorc. Gruaja më tregoi se motra e saj kishte nisur procedurat e ndarjes, por ato nuk ishin përfunduar ende. Sipas saj, burri kishte ndërprerë komunikimin për disa çështje të dokumentacionit dhe familja e saj vetëm së fundmi kishte mësuar se ai po përgatitej për një dasmë tjetër.

Nuk doja të besoja menjëherë një person të panjohur, prandaj kërkova të shihja dokumentet dhe t’i verifikonim. E thirra vajzën jashtë dhe i tregova çfarë kisha dëgjuar. Ajo fillimisht mendoi se dikush po përpiqej t’ia prishte martesën nga xhelozia. Pastaj e telefonoi të fejuarin dhe i kërkoi t’i përgjigjej një pyetjeje të thjeshtë: a kishte qenë ndonjëherë i martuar?

Ai heshti gjatë. Pastaj pranoi se kishte bërë një martesë civile disa vite më parë. Tha se marrëdhënia kishte përfunduar dhe se nuk kishte më asgjë me atë grua. Kur vajza e pyeti nëse divorci ishte përfunduar, ai iu përgjigj se kishte mbetur vetëm një çështje formale dhe se do të zgjidhej së shpejti.

Vajza ime filloi të qante. Nuk ishte vetëm çështja e dokumenteve. Ai nuk i kishte treguar kurrë se kishte qenë i martuar. Gjatë fejesës, sa herë kishin folur për lidhjet e mëparshme, ai kishte thënë se nuk kishte pasur asgjë serioze. Tani kuptonim se kishte fshehur një pjesë të madhe të jetës së tij.

Të nesërmen kërkuam sqarim të plotë dhe verifikim të gjendjes së tij martesore përmes dokumenteve zyrtare. U konfirmua se divorci nuk ishte përfunduar. Burri u përpoq të na bindte se martesa kishte marrë fund prej kohësh dhe se kishte planifikuar t’i rregullonte dokumentet para ceremonisë. Por kjo nuk shpjegonte pse kishte zgjedhur të gënjente.

Vajza vendosi ta anulonte dasmën. Ishte një vendim shumë i dhimbshëm. Disa të afërm na këshilluan ta shtynim vetëm pak, që të shmangnim thashethemet. Por ajo tha se nuk dëshironte të martohej me dikë që kishte pasur kaq shumë mundësi t’i tregonte të vërtetën dhe nuk e kishte bërë.

Gjatë javëve të ardhshme dëgjuam shumë komente. Disa njerëz fajësonin gruan që kishte ardhur në kanagjegj, ndërsa të tjerë thoshin se vajza ime kishte reaguar tepër ashpër. Unë e dija vetëm një gjë: ajo grua nuk kishte krijuar martesën e fshehur dhe as gënjeshtrat. Ajo thjesht na kishte dhënë mundësinë të mësonim diçka përpara se të merrnim një vendim të pakthyeshëm.

Sot vajza ime po e vazhdon jetën dhe gradualisht po e merr veten nga ajo përvojë. Ndonjëherë thotë se ajo ishte nata më e keqe e jetës së saj, por edhe nata që e shpëtoi nga një martesë e ndërtuar mbi fshehje. Unë kuptova se një dasmë e anuluar mund të bëhet temë thashethemesh për disa javë, por një vendim i marrë pa e ditur të vërtetën mund të ndikojë gjithë jetën.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.