Jam 35 vjeçe dhe kam një vajzë njëmbëdhjetëvjeçare që quhet Elira. Ajo është fëmijë e ndjeshme dhe gjithmonë ka qenë pak e turpshme. Në fund të vitit shkollor, klasa e saj organizoi një ceremoni për nxënësit dhe prindërit. Elira më kërkoi t’i blija një buqetë të vogël me lule, sepse dëshironte të falënderonte dikë shumë të veçantë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Mendova menjëherë se e kishte fjalën për mësuesen e saj. Zgjodhëm bashkë një buqetë me lule të bardha dhe rozë. Gjatë rrugës për në shkollë, Elira ishte shumë e emocionuar. E pyeta nëse kishte përgatitur ndonjë fjalim, por ajo vetëm buzëqeshi dhe më tha se do të shihja vetë.

Salla ishte mbushur me prindër dhe nxënës. Mësuesit qëndronin pranë skenës, ndërsa drejtori përshëndeste familjet. Pas disa këngëve dhe recitimeve, erdhi momenti kur fëmijët mund të falënderonin mësuesit e tyre. Disa nxënës u afruan me lule dhe kartolina.

Elira u ngrit me buqetën në dorë. Por në vend që të shkonte drejt mësueses, kaloi mes rreshtave të karrigeve dhe iu afrua një gruaje që qëndronte pranë derës. Ishte pastruesja e shkollës, zonja Afërdita, rreth gjashtëdhjetë vjeçe. Vajza ime ia dha lulet dhe e përqafoi fort. Gruaja u habit aq shumë, sa për disa çaste nuk dinte çfarë të thoshte.

Disa prindër filluan të pëshpëritnin. Edhe unë isha e habitur, sepse nuk e dija se Elira kishte një lidhje të veçantë me atë grua. Drejtori e pa skenën dhe kërkoi mikrofonin. Ai tha se dëshironte të tregonte diçka për zonjën Afërdita dhe për mënyrën si një gjest i vogël mund ta ndryshonte ditën e një fëmije.

Disa muaj më parë, Elira kishte filluar të kishte frikë të shkonte në shkollë. Disa nxënës e tallnin kur lexonte me zë, sepse nganjëherë ngatërrohej nga emocioni. Ajo nuk ma kishte treguar të gjithë historinë. Unë kisha menduar se po kalonte një periudhë të zakonshme pasigurie, sepse shpesh thoshte se nuk i pëlqente të dilte para klasës.

Një mëngjes, para fillimit të mësimit, zonja Afërdita e kishte gjetur Elirën duke qarë në një stol pranë korridorit. E kishte pyetur çfarë kishte ndodhur dhe vajza i kishte treguar se kishte frikë nga talljet. Afërdita nuk e kishte qortuar dhe as i kishte thënë thjesht të bëhej më e fortë. Ishte ulur pranë saj dhe e kishte dëgjuar me durim.

Pastaj e kishte shoqëruar te mësuesja dhe i kishte ndihmuar të shpjegonte problemin. Shkolla kishte filluar të merrej me ngacmimet dhe mësuesja kishte organizuar ushtrime leximi në grupe të vogla, pa e vënë Elirën në siklet. Por zonja Afërdita kishte vazhduar ta përshëndeste çdo mëngjes dhe ta pyeste nëse ndihej mirë.

Elira kishte krijuar një zakon të vogël. Para se të hynte në klasë, ndalej pranë zonjës Afërdita dhe i tregonte një fjali që kishte mësuar ta lexonte pa u ngatërruar. Gruaja e përgëzonte dhe i thoshte se çdo hap përpara ishte i rëndësishëm. Gradualisht vajza ime kishte fituar më shumë guxim.

Drejtori tregoi se, disa javë më parë, Elira kishte lexuar për herë të parë një tregim të plotë para klasës pa u tërhequr nga frika. Në përgatitjen e saj kishin ndihmuar mësuesja, familja dhe këshilltarja e shkollës, por vajza nuk e kishte harruar gruan që e kishte dëgjuar ditën kur ndihej më e vetmuar. Prandaj kishte vendosur t’ia dhuronte asaj lulet.

Kur dëgjova historinë, m’u mbushën sytë me lot. Nuk e kisha ditur se Elira kishte kaluar momente aq të vështira. Shkova pranë saj dhe e përqafova. Pastaj falënderova zonjën Afërdita dhe mësuesen për kujdesin e treguar. Pastruesja tha se kishte bërë vetëm atë që do të dëshironte dikush të bënte për mbesën e saj.

Sot Elira është më e sigurt dhe më flet hapur për gjërat që e shqetësojnë në shkollë. Ajo vazhdon ta përshëndesë zonjën Afërdita sa herë e takon. Unë kuptova se edukimi i një fëmije nuk ndodh vetëm brenda klasës dhe nuk vjen vetëm nga librat. Ndonjëherë një fjalë e mirë në korridor, nga një njeri që nuk kërkon asnjë shpërblim, mund të mbetet në zemrën e një fëmije për gjithë jetën.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.