Jam 45 vjeç dhe babai im 81-vjeçar jeton me ne prej dy vitesh. Ai është ende i kthjellët dhe dëshiron të bëjë sa më shumë gjëra vetë. Megjithatë, duart i dridhen dhe ndonjëherë e ka të vështirë të mbajë gotën ose lugën. Për këtë arsye i duhet pak më shumë kohë gjatë ngrënies.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Një mbrëmje kishim ftuar disa miq për darkë. Gruaja ime kishte përgatitur ushqim dhe ne ishim ulur rreth tavolinës. Babai erdhi nga dhoma e tij dhe u ul pranë nesh. Në fillim gjithçka shkonte mirë. Bisedonim për punën dhe fëmijët, ndërsa babai dëgjonte dhe herë pas here tregonte ndonjë histori.

Kur filluam të hanim supën, babait i rrëshqiti pak luga nga dora. Një pjesë e ushqimit ra mbi mbulesën e tavolinës. Ai u përpoq ta pastronte me pecetë, por i dridheshin duart dhe u nervozua. Disa mysafirë kthyen kokën. Unë u ndjeva në siklet dhe reagova pa menduar.

I thashë babait se do të ishte më rehat të hante në kuzhinë. Fjalët i shqiptova para të gjithëve dhe me një ton që nuk ishte aspak i sjellshëm. Babai më shikoi për një çast dhe pastaj uli sytë. Nuk më kundërshtoi. Mori pjatën dhe u ngrit ngadalë për të shkuar në kuzhinë.

Gruaja ime më shikoi me habi, por nuk tha asgjë. Unë vazhdova bisedën, duke u përpjekur të sillesha sikur nuk kishte ndodhur gjë. Megjithatë, e ndieja se atmosfera kishte ndryshuar. Djali im tetëvjeçar, Dioni, ishte bërë shumë i heshtur. Ai e kishte parë gjyshin duke u larguar.

Pas disa minutash Dioni mori pjatën e vet dhe u ngrit nga karrigia. E pyeta ku po shkonte. Ai më tha se do të hante me gjyshin. I thashë se nuk kishte nevojë të largohej nga tavolina dhe se të gjithë po hanim së bashku. Por ai u kthye nga unë dhe më bëri një pyetje që nuk do ta harroj kurrë.

“Babë, nëse gjyshi nuk mund të hajë me ne sepse i dridhen duart, ku do të hash ti kur të plakesh?” Nuk dija çfarë t’i përgjigjesha. Dioni nuk e tha me zemërim. Ishte një pyetje e thjeshtë, e bërë nga një fëmijë që nuk e kuptonte pse gjyshi duhej të hante vetëm.

Mysafirët heshtën. Unë shikova karrigen bosh të babait dhe u ndjeva tmerrësisht keq. U ngrita dhe shkova në kuzhinë. Babai po hante ngadalë, i vetëm, pranë dritares. Kur më pa, u përpoq të buzëqeshte dhe më tha se nuk kishte problem, sepse aty ndihej mirë. Kjo më lëndoi edhe më shumë.

U ula pranë tij dhe i kërkova falje. I thashë se kisha gabuar dhe se nuk kishte asnjë arsye pse të largohej nga tavolina. Ai më tha se nuk dëshironte të më turpëronte para miqve. Ia mora dorën dhe iu përgjigja se nuk kishte qenë ai që më kishte turpëruar. Unë e kisha turpëruar veten me sjelljen time.

U kthyem bashkë në dhomën e ngrënies. Gruaja ime solli një pecetë tjetër dhe një pjatë më të përshtatshme për babanë. Njëri nga mysafirët filloi ta pyeste për punën që kishte bërë në rini. Pas pak biseda u kthye në normalitet. Dioni u ul pranë gjyshit dhe i tregoi për një ndeshje futbolli.

Ditën tjetër u interesuam për disa mjete të thjeshta që mund ta ndihmonin babanë gjatë ushqimit. Gjetëm enë më të qëndrueshme dhe takëme me doreza që i mbante më lehtë. Por ndryshimi më i rëndësishëm nuk ishte te pjatat. Ishte te mënyra si e shihja unë babanë, që kishte nevojë për pak më shumë durim dhe jo për t’u larguar nga të tjerët.

Sot babai ha çdo darkë me ne. Ndonjëherë ende i derdhet pak ushqim, por askush nuk e bën të ndihet keq. Kur e shoh Dionin duke i afruar gotën gjyshit, kujtoj atë pyetje që më ndryshoi mendimin. E kuptova se fëmijët mësojnë si t’i trajtojnë prindërit e tyre duke parë si sillemi ne me prindërit tanë. Dhe atë mbrëmje, mësuesi im më i mirë ishte djali tetëvjeçar.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.