Jam 48 vjeç dhe nëna ime, Liria, është 79 vjeçe. Që kur babai ndërroi jetë, ajo jeton vetëm në apartamentin e saj. Unë e vizitoj çdo ditë dhe përpiqem të sigurohem se nuk i mungon asgjë. Kohët e fundit fillova të vëreja një ndryshim të çuditshëm në sjelljen e saj.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Çdo mëngjes merrte një çantë të madhe dhe dilte nga shtëpia. Kur e pyesja ku po shkonte, më thoshte se kishte disa punë personale. Kthehej pas dy orësh dhe dukej e lodhur, por e lumtur. Në fillim nuk i kushtova rëndësi, derisa vura re se po ndodhte pothuajse çdo ditë.

Një pasdite e pyeta nëse kishte ndonjë problem me paratë apo nëse dikush po i kërkonte ndihmë. Ajo qeshi dhe më tha të mos shqetësohesha. Nuk më dha shpjegime të tjera. Duke qenë se ishte në moshë të madhe, fillova të frikësohesha se mos dikush po e shfrytëzonte mirësinë e saj.

Një mëngjes vendosa ta ndiqja nga larg. Nuk ishte vendim për të cilin ndihem krenar, por atë ditë shqetësimi më kishte pushtuar. Nëna eci ngadalë nëpër lagje dhe hyri në një park të vogël. U ul në një stol, nxori një shishe ujë dhe vendosi çantën pranë vetes.

Pas disa minutash, disa fëmijë filluan të vinin drejt saj. Ishin tetë, të moshave të ndryshme. Njëri bërtiti me gëzim se kishte ardhur gjyshe Liria. Fëmijët e përshëndetën, u ulën rreth saj dhe pritën ndërsa ajo hapte çantën. U afrova pak më shumë, duke mos kuptuar çfarë po ndodhte.

Nga çanta nëna nxori libra për fëmijë, fletore dhe lapsa. Pastaj filloi të lexonte një tregim me zë. Disa fëmijë e ndiqnin me gishta mbi faqe, ndërsa të tjerët përpiqeshin të lexonin vetë. Nëna i ndihmonte me durim dhe i përgëzonte për çdo fjali që arrinin ta shqiptonin.

Unë e kisha harruar pothuajse se nëna ime kishte punuar si mësuese për më shumë se tridhjetë vite. Pas pensionimit shpesh ankohej se i mungonin nxënësit. Para disa muajsh kishte takuar në park dy fëmijë që po mundoheshin të lexonin një libër. U kishte ofruar ndihmë dhe prindërit e tyre kishin qenë mirënjohës.

Lajmi ishte përhapur mes familjeve të lagjes. Gradualisht ishin bashkuar edhe fëmijë të tjerë që kishin nevojë për pak ushtrime shtesë në lexim. Prindërit e dinin ku ishin fëmijët dhe shpesh qëndronin afër. Nëna nuk merrte para. Për të, ato takime ishin bërë pjesa më e bukur e ditës.

Kur më pa, nëna u habit. Më pyeti pse isha aty dhe unë pranova se e kisha ndjekur sepse isha shqetësuar. Ajo buzëqeshi dhe më tha se kishte dashur të më tregonte, por kishte frikë se do t’i kërkoja ta ndërpriste për shkak të moshës. Pastaj shtoi se këto dy orë e bënin të ndihej përsëri e dobishme.

U ula pranë saj dhe dëgjova fëmijët duke lexuar. Një vajzë e vogël i tregoi nënës se kishte marrë një notë të mirë në lexim. Nëna ime e përqafoi dhe e përgëzoi. Në atë çast kuptova pse ajo kthehej në shtëpi aq e lumtur. Nuk po fshihte ndonjë problem. Thjesht kishte gjetur përsëri një arsye për t’u zgjuar me dëshirë çdo mëngjes.

Biseduam dhe ramë dakord që takimet të vazhdonin, por me më shumë kujdes për shëndetin e saj. Kontaktova bibliotekën e lagjes dhe pyeta nëse mund të përdornin një hapësirë të vogël në ditët me shi ose vapë. Punonjësit u treguan shumë të gatshëm. Pas pak javësh, nëna filloi të zhvillonte atje takime leximi dy herë në javë.

Sot e shoh nënën ndryshe. Për një kohë të gjatë kisha menduar vetëm si ta mbroja nga lodhja dhe vetmia, pa e pyetur çfarë e bënte të lumtur. Ajo më mësoi se mosha nuk ia heq njeriut dëshirën për të dhënë diçka nga vetja. Ndonjëherë një plak nuk ka nevojë vetëm për kujdes. Ka nevojë edhe të ndiejë se përvoja dhe mirësia e tij vlejnë ende për dikë.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.