Jam 39 vjeçe dhe prej katërmbëdhjetë vitesh jam e martuar me burrin tim, Ilirin. Kemi dy fëmijë dhe deri para disa muajsh mendoja se kishim një familje të lumtur. Iliri ishte gjithmonë i sjellshëm me mua, sidomos në mëngjes. Zgjohej para meje, përgatiste kafen dhe ma sillte në dhomë. Shoqet më thoshin shpesh se isha me fat që kisha një burrë kaq të kujdesshëm. Edhe unë besoja se ato gjeste të vogla ishin dëshmi e dashurisë së tij.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Por rreth gjashtë muaj më parë fillova të kisha probleme të çuditshme. Pas mëngjesit më merrej mendja dhe më zinte një përgjumje që nuk e kisha përjetuar kurrë më parë. Ndonjëherë më duhej të shtrihesha për disa orë. Punoj nga shtëpia si rrobaqepëse dhe fillova të vonoja porositë, sepse nuk arrija të përqendrohesha. Iliri më thoshte se po lodhesha shumë dhe se duhet të pushoja. Madje më sugjeronte të hiqja dorë përkohësisht nga puna.

Shkova disa herë te mjeku dhe bëra kontrolle, por shkaku i gjendjes sime nuk ishte i qartë. Iliri më shoqëronte në vizita dhe dukej shumë i shqetësuar. Kur ktheheshim në shtëpi, më përgatiste ushqim dhe më këshillonte të flija. Nuk kisha arsye të mendoja se ai kishte lidhje me atë që po më ndodhte. Përkundrazi, ndihesha fajtore që po e lodhja me problemet e mia.

Një mëngjes, ndërsa po zbrisja shkallët për të blerë bukë, më ndaloi fqinja jonë, zonja Hyrije. Ajo ishte 62 vjeçe dhe jetonte në apartamentin ngjitur. Më pyeti nëse ndihesha mirë, pastaj më tha të mos e pija më kafen që ma përgatiste burri. U habita dhe mendova se kishte ndonjë keqkuptim. Por ajo më shpjegoi se një ditë më parë kishte ardhur të na kthente një enë dhe kishte parë diçka të pazakontë në kuzhinën tonë.

Hyrija më tregoi se dera e apartamentit kishte qenë gjysmë e hapur. Ndërsa po afrohej, kishte parë Ilirin duke shtuar diçka nga një paketim i vogël në filxhanin tim. Ai nuk e kishte vënë re menjëherë, por kur e kishte parë fqinjën, ishte shqetësuar dhe e kishte larguar me nxitim. Ajo nuk e dinte çfarë kishte hedhur në kafe, por duke qenë se e kishte dëgjuar disa herë se unë nuk ndihesha mirë, kishte vendosur të më paralajmëronte.

Atë natë nuk fjeta pothuajse fare. Nuk doja të besoja se burri im mund të më bënte diçka të keqe. Të nesërmen, kur Iliri ma solli kafen si zakonisht, e falënderova, por nuk e piva. E lashë filxhanin mënjanë dhe u shtira sikur isha e lodhur. Ai hyri pas pak dhe më pyeti pse nuk isha shtrirë ende. I thashë se atë ditë ndihesha më mirë. Për herë të parë vura re se përgjigjja ime nuk e gëzoi aspak.

Më vonë, Iliri mendoi se isha shtrirë në dhomën e gjumit. E dëgjova duke folur në telefon nga ballkoni. Nuk dëgjova gjithçka, por ai tha se atë ditë nuk mund të dilte si zakonisht dhe se do të gjente një mënyrë tjetër. Kur mbylli telefonin, më tha se duhej të shkonte të takonte një klient. U shtira sikur po pushoja dhe prita të largohej. Pas pak telefonova motrën time dhe i tregova çfarë kishte ndodhur. Ajo erdhi menjëherë dhe më këshilloi të mos e prekja më kafen, ta ruaja filxhanin dhe të kërkoja ndihmë mjekësore.

Me motrën shkuam për kontroll dhe shpjegova dyshimet e mia. Mjeku e mori seriozisht situatën dhe na udhëzoi për analizat dhe mënyrën e duhur të raportimit. Ndërkohë, motra më tregoi se e kishte parë Ilirin disa herë gjatë ditës në shoqërinë e një gruaje që nuk e njihja. E pyeta ku dhe më tha se i kishte parë pranë një apartamenti të marrë me qira. Nuk e kisha imagjinuar kurrë se gjendja ime shëndetësore dhe mungesat e burrit mund të kishin lidhje mes tyre.

Pas disa ditësh u konfirmua se në mostrën e kafes kishte gjurmë të një medikamenti qetësues që mua nuk ma kishte përshkruar askush. Autoritetet u njoftuan dhe rasti filloi të hetohej. Nuk mund ta përshkruaj tmerrin që ndjeva kur kuptova se dyshimi i fqinjës kishte qenë i bazuar. Për muaj të tërë kisha menduar se po sëmuresha, ndërsa dikush mund të kishte ndikuar qëllimisht në gjendjen time. U zhvendosa përkohësisht me fëmijët te motra, sepse nuk ndihesha më e sigurt në shtëpi.

Gjatë hetimit dolën në dritë edhe gjëra të tjera. Iliri kishte krijuar një lidhje me një grua të quajtur Sara, të cilën e takonte rregullisht gjatë orëve kur unë qëndroja në shtëpi. Nga komunikimet dhe dëshmitë që u shqyrtuan, doli se ai kishte dashur të ishte i sigurt që nuk do ta telefonoja ose kërkoja gjatë atyre orëve. Gruaja tjetër nuk ishte në dijeni të asaj që dyshohej se më kishte bërë mua. Ajo kishte besuar se unë isha shumë e sëmurë dhe se martesa jonë praktikisht kishte përfunduar.

Kur Iliri u përball me provat, fillimisht mohoi gjithçka. Më vonë pranoi se kishte pasur një lidhje jashtëmartesore, por dha shpjegime kontradiktore për kafen. Nuk pranova të takohem vetëm me të. Kërkova këshillë ligjore dhe vendosa që çështja të ndiqej në mënyrë të rregullt. Fëmijëve u shpjegova vetëm aq sa mund të kuptonin, pa i përfshirë në hollësitë e konfliktit. Ishte periudha më e vështirë e jetës sime, sepse njeriu të cilit i besoja më shumë ishte bërë personi nga i cili kisha frikë.

Sot jam më mirë dhe kam filluar të punoj përsëri. Hetimi ende nuk ka përfunduar dhe nuk dua të nxjerr përfundime përtej asaj që është vërtetuar. Por një gjë e di me siguri: nuk do ta injoroj më kurrë shëndetin tim vetëm sepse dikush më thotë se gjithçka është nga lodhja. Zonja Hyrije vazhdon të më vizitojë herë pas here dhe unë e falënderoj për guximin që pati të më fliste. Sa herë përgatis kafen e mëngjesit, më kujtohet sa lehtë mund ta ngatërrojmë kujdesin e vërtetë me një sjellje që vetëm duket si dashuri.