Jam 34 vjeçe dhe prej njëmbëdhjetë vitesh isha e martuar me Albanin. Kishim një vajzë tetëvjeçare dhe jetonim në një apartament të vogël, por të rehatshëm. Albani punonte në një kompani private, ndërsa unë isha shitëse në një dyqan. Për shumë vite kishim pasur një martesë të qetë. Por gjashtë muajt e fundit ai kishte ndryshuar aq shumë, sa ndonjëherë më dukej sikur jetoja me një njeri tjetër.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Gjithçka filloi me pyetje të zakonshme. Më pyeste pse vonohesha dhjetë minuta nga puna, kush më kishte telefonuar dhe përse i buzëqeshja dikujt në rrugë. Më vonë nisi të më kërkonte telefonin. Nëse nuk ia jepja menjëherë, më akuzonte se po fshihja mesazhe. Një natë më zgjoi nga gjumi dhe më kërkoi të hapja bisedat në telefon. Nuk gjeti asgjë, por as atëherë nuk më kërkoi falje.

Në fillim mendoja se ishte xhelozi ose stres nga puna. Përpiqesha të flisja me të, por çdo bisedë përfundonte me grindje. Ai më thoshte se gratë që sillen mirë para burrave janë pikërisht ato që dinë të fshehin më shumë. Fjalët e tij më lëndonin. Kisha filluar të shmangja edhe takimet me shoqet, vetëm që të mos krijoheshin dyshime të reja. Nuk e kuptoja çfarë kisha bërë për ta humbur besimin e tij.

Një të mërkurë pasdite, ndërsa po përgatisja drekën, më telefonoi një numër që nuk e njihja. Një grua më pyeti nëse isha bashkëshortja e Albanit. Kur iu përgjigja, ajo heshti dhe pastaj më tha se kishte diçka të rëndësishme për të më treguar. Nuk pranonte të fliste gjatë në telefon. Më kërkoi të takoheshim të nesërmen në një kafene dhe të mos e lajmëroja burrin tim. Nuk e dija nëse duhej t’i besoja, por kur përmendi emrin e plotë të Albanit, pranova.

Të nesërmen shkova në kafene menjëherë pas punës. Në një tavolinë pranë dritares ishte ulur një grua rreth të tridhjetave. Quhej Jona. Kishte një çantë të zezë përpara dhe dukej jashtëzakonisht e shqetësuar. Më kërkoi falje për mënyrën si më kishte kontaktuar. Pastaj më pyeti sa vite kisha e martuar. Kur i thashë njëmbëdhjetë, ajo uli sytë dhe filloi të qante. Nuk po kuptoja asgjë.

Jona nxori nga çanta disa fotografi të printuara. Në njërën prej tyre ishte Albani, duke mbajtur në krahë një djalë të vogël. Në një tjetër qëndronte pranë Jonës, përpara një torte ditëlindjeje. Ajo më tregoi se djali quhej Leart dhe ishte katër vjeç. Pastaj më tha fjalinë që më tronditi: “Albani është babai i djalit tim. Learti e thërret baba dhe e pret çdo fundjavë.” Për disa çaste nuk arrita të flisja.

Mendova se mund të ishte një histori e vjetër, ndoshta një lidhje që kishte ndodhur përpara martesës sonë. Por Jona më tregoi se ishte njohur me Albanin pesë vite më parë. Ai i kishte thënë se ishte i divorcuar dhe se kishte një vajzë nga martesa e parë. Për vite me radhë kishte mbajtur një lidhje me të, duke e vizituar disa herë në javë. Kur Learti kishte lindur, Albani kishte qenë pranë saj dhe kishte marrë pjesë në rritjen e tij. Jona nuk kishte ditur se martesa jonë vazhdonte.

E pyeta si e kishte zbuluar të vërtetën. Ajo më tregoi se kohët e fundit Albani ishte bërë i ftohtë edhe me të. Shpesh nuk i përgjigjej telefonit dhe refuzonte të vinte në ditëlindjen e djalit. Një ditë Jona kishte kërkuar emrin e tij në rrjetet sociale dhe kishte gjetur një fotografi familjare të publikuar nga motra ime. Në fotografi ishim unë, Albani dhe vajza jonë, duke festuar përvjetorin e martesës. Kështu e kishte kuptuar se ai nuk ishte divorcuar kurrë.

Ajo më tha se kishte kaluar disa ditë duke menduar nëse duhej të më kontaktonte. Nuk dëshironte të shkatërronte familjen time, por nuk pranonte më të ishte pjesë e një mashtrimi. E pyeta nëse e donte ende Albanin. Më tha se kishte menduar të ndërtonte një jetë me të, por tani nuk e njihte më njeriun që kishte përpara. Ajo që më dhembi më shumë ishte kur më tregoi se Albani i kishte thënë se unë isha një grua që e kishte tradhtuar dhe se kjo ishte arsyeja pse martesa jonë kishte përfunduar.

Atë mbrëmje u ktheva në shtëpi dhe e prita Albanin të vinte. E pyeta nëse kishte ndonjë gjë që dëshironte të më tregonte. Ai fillimisht më pyeti ku kisha qenë pas punës. Pastaj filloi sërish me akuzat e zakonshme. Nuk durova më. Ia tregova fotografitë. Fytyra iu zbeh dhe për disa çaste nuk tha asgjë. Kur e pyeta nëse Learti ishte djali i tij, më në fund pranoi gjithçka. Më tha se kishte dashur ta mbyllte lidhjen me Jonën disa herë, por nuk e kishte bërë.

E pyeta përse më kishte akuzuar mua për tradhti, kur vetë kishte një jetë tjetër. Nuk më dha një përgjigje të qartë. Më vonë pranoi se sa herë unë vonohesha ose flisja me dikë, i shkonte mendja se mund të bëja të njëjtën gjë që bënte ai. E kuptova se akuzat e tij nuk kishin lindur nga sjellja ime, por nga gënjeshtrat e veta. Për muaj të tërë më kishte bërë të ndihesha fajtore, vetëm që unë të mos vija në dyshim lëvizjet dhe mungesat e tij.

Sot kanë kaluar pesë muaj nga ajo telefonatë. Unë dhe Albani jetojmë të ndarë dhe po trajtojmë çështjet e martesës me ndihmë ligjore. Përpiqem ta mbroj vajzën tonë nga konfliktet e të rriturve, ndërsa e di se diku është edhe një djalë i vogël që nuk ka asnjë faj. Me Jonën kam folur vetëm disa herë, por nuk e fajësoj për atë që ndodhi, sepse edhe ajo ishte gënjyer. Gjëja që nuk do ta harroj kurrë është se burri që më kërkonte çdo ditë të provoja besnikërinë time, kishte pesë vite që fshihte një familje tjetër.