Jam 64 vjeçe dhe prej gjashtë vitesh jam e ve. Kam vetëm një djalë, Arlindin, i cili është i martuar me Edonën dhe ka një djalë shtatëvjeçar, Dionin. Që kur lindi nipi, ai është bërë gëzimi më i madh i jetës sime. Kam qenë pranë tij që në ditët e para, e kam mbajtur kur ishte foshnjë dhe shpesh jam kujdesur për të kur prindërit punonin. Gjithmonë mendoja se kishim një lidhje të veçantë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Çdo vit e prisja me padurim ditëlindjen e Dionit. I blija një dhuratë disa ditë përpara dhe zakonisht ndihmoja Edonën me përgatitjet. Nuk isha gjithmonë dakord me mënyrën si i organizonin festat, por kurrë nuk më kishte shkuar ndër mend se mund të mos isha e pranishme. Këtë vit, disa ditë para ditëlindjes, e telefonova Arlindin për ta pyetur çfarë dhurate dëshironte nipi. Ai më tha se Dioni kishte shumë lodra dhe se do të flisnim më vonë.

Dita e ditëlindjes erdhi dhe askush nuk më telefonoi. Mendova se ndoshta do ta festonin gjatë fundjavës. Të shtunën në mbrëmje hapa Facebook-un dhe pashë disa fotografi të publikuara nga motra e Edonës. Ishin fotografi nga një festë me tortë, tullumbace dhe shumë të ftuar. Në mes qëndronte Dioni, duke buzëqeshur pranë prindërve. I pashë të gjithë familjarët e nuses, por unë nuk isha askund.

Më mbushën sytë me lot. Nuk mund ta kuptoja pse djali im kishte organizuar një festë pa më ftuar. E telefonova menjëherë dhe e pyeta drejtpërdrejt. Ai u përpoq të më shpjegonte se situata ishte më e ndërlikuar nga sa dukej. U zemërova dhe i thashë se nuk kishte asnjë arsye për ta përjashtuar nënën e vet. Pas disa sekondash heshtjeje, më tha: “Nënë, Dioni vetë kërkoi që këtë herë të mos vije.”

Në fillim mendova se nuk e kisha dëgjuar mirë. E pyeta si ishte e mundur që një fëmijë shtatëvjeçar të mos donte gjyshen në ditëlindje. Arlindi më tha se Dioni kishte mbetur shumë i lënduar nga një vizitë që kishim bërë disa javë më parë. Nuk po e kuptoja për çfarë fliste. Pastaj më kujtoi një drekë familjare ku kisha folur për rezultatet e nipit në shkollë dhe e kisha krahasuar me kushëririn e tij.

Atë ditë kishim qenë në shtëpinë e djalit. Dioni më kishte treguar një vizatim dhe më pas një detyrë ku mësuesja i kishte shkruar se duhej të ushtronte më shumë. Unë, pa menduar gjatë, i kisha thënë se djali i motrës së Edonës lexonte shumë më mirë dhe se duhej të merrte shembull prej tij. Madje, kur Dioni kishte filluar të mërzitej, i kisha thënë të mos sillej si foshnjë. Në atë moment më ishte dukur si një këshillë e zakonshme.

Arlindi më tregoi se pas asaj dreke Dioni kishte qarë në dhomën e tij. I kishte thënë nënës se gjyshja e konsideronte më pak të zgjuar se kushëririn. Për disa ditë nuk kishte dashur t’i tregonte askujt detyrat e shkollës. Kur prindërit kishin filluar të përgatisnin listën e të ftuarve, ai kishte kërkuar që unë të mos isha aty. Kishte thënë se nuk donte të dëgjonte përsëri para shokëve se dikush tjetër ishte më i mirë se ai.

Mbeta pa fjalë. E dija se kisha bërë atë krahasim, por nuk e kisha kuptuar sa shumë e kishte lënduar. Në familjen ku isha rritur unë, të rriturit na krahasonin vazhdimisht me fëmijët e tjerë. Mendoja se kjo ishte një mënyrë për të na nxitur të përmirësoheshim. Por tani po dëgjoja se nipi im e kishte përjetuar krejt ndryshe. I thashë Arlindit se do të doja të ma kishte treguar më herët, në vend që të më linte ta mësoja nga fotografitë.

Djali pranoi se kishte gabuar që nuk më kishte folur përpara festës. Më tha se ai dhe Edona kishin provuar ta bindnin Dionin të më ftonte, por fëmija kishte filluar të shqetësohej. Në fund kishin vendosur të respektonin dëshirën e tij, sepse nuk donin ta kthenin ditëlindjen në një ditë frike dhe tensioni. Arlindi më tha se nuk dëshironte të më largonte nga jeta e nipit, por se duhej të kuptoja pse fjalët e mia kishin pasur aq shumë peshë për të.

Dy ditë më vonë i kërkova djalit nëse mund ta takoja Dionin për pak minuta. Nuk doja t’i çoja menjëherë një dhuratë të madhe apo ta detyroja të më përqafonte. Kur shkova, nipi qëndroi pranë nënës dhe nuk më afrohej si zakonisht. U ula pranë tij dhe i thashë se kisha menduar për fjalët e mia. I kërkova falje që e kisha krahasuar me kushëririn dhe që e kisha bërë të ndihej sikur nuk ishte mjaftueshëm i mirë. I thashë se e doja për atë që ishte, jo për notat apo rezultatet në shkollë.

Dioni më dëgjoi në heshtje. Pastaj më pyeti nëse vërtet mendoja se kushëriri ishte më i zgjuar se ai. Ia shpjegova se çdo fëmijë mëson ndryshe dhe se kisha gabuar që i kisha krahasuar. Nuk më përqafoi menjëherë, por pas pak më tregoi një libër me figura që po lexonte. U ulëm së bashku dhe lexuam disa faqe. Kur u largova, më përshëndeti nga dera. Ishte një gjest i vogël, por për mua kishte shumë rëndësi.

Sot kanë kaluar disa muaj dhe marrëdhënia jonë po përmirësohet gradualisht. Dioni më telefonon përsëri dhe ndonjëherë më kërkon t’i lexoj përralla. Unë jam bërë më e kujdesshme me mënyrën si flas, sidomos kur dua t’i jap ndonjë këshillë. Ende më dhemb që nuk isha në ditëlindjen e tij, por tani e kuptoj se lëndimi i tij nuk ishte diçka që mund ta shpërfillja vetëm sepse jam gjyshja. Ajo festë më mësoi se dashuria për një fëmijë nuk mjafton gjithmonë. Duhet edhe ta bësh të ndihet i respektuar dhe i pranuar, pikërisht ashtu siç është.