Jam 42 vjeçe dhe prej 18 vitesh jam e martuar me burrin tim, Mentorin. Kemi dy fëmijë dhe jetojmë në një banesë modeste. Mentori punon në një kompani transporti, ndërsa unë në një dyqan veshjesh. Gjithmonë kemi pasur një marrëdhënie të mirë, megjithëse burri im nuk ka qenë njeri që flet shumë për shqetësimet e veta. Por muajt e fundit fillova të vë re disa ndryshime në sjelljen e tij.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Çdo të enjte, rreth orës shtatë të mbrëmjes, Mentori vishej dhe dilte nga shtëpia. Më thoshte se kishte takime me njerëz nga puna dhe se do të kthehej pas dy orësh. Në fillim nuk më dukej e çuditshme. Por me kalimin e kohës fillova të pyesja veten pse takimet zhvilloheshin gjithmonë në të njëjtën ditë dhe në të njëjtën orë.

Një ditë takova rastësisht një koleg të tij në supermarket. Gjatë bisedës e pyeta nëse kishin shumë punë edhe pas orarit. Ai më tha se kompania nuk organizonte takime në mbrëmje. Madje, më shpjegoi se shumica e punonjësve largoheshin rreth orës pesë. U ndjeva në siklet dhe nuk vazhdova me pyetje. Por gjatë gjithë rrugës për në shtëpi nuk më hiqeshin nga mendja fjalët e tij.

Të enjten tjetër vendosa ta ndiqja Mentorinin. Ai doli nga shtëpia si zakonisht dhe u nis me makinë. Unë mora makinën e motrës sime, që të mos më njihte menjëherë. Pas rreth pesëmbëdhjetë minutash, ai ndaloi përpara një ndërtese të vjetër. Ishte një shkollë ku dikur zhvilloheshin kurse për të rritur. E pashë duke hyrë brenda me një çantë të vogël në dorë. Nuk po kuptoja çfarë kërkonte aty.

Prita disa minuta dhe pastaj hyra në ndërtesë. Në korridor kishte disa njerëz të moshave të ndryshme. Nga një klasë dëgjova zërin e një gruaje që po shpjegonte diçka. U afrova te dera gjysmë e hapur dhe pashë Mentorinin të ulur në bankën e parë. Përpara kishte një fletore dhe disa libra. Ai po përpiqej të zgjidhte një ushtrim në tabelë, ndërsa mësuesja e inkurajonte të provonte përsëri. Kur më pa te dera, mbeti i ngrirë.

Doli menjëherë në korridor dhe më pyeti çfarë po bëja aty. I thashë se e kisha ndjekur sepse kisha zbuluar që nuk kishte takime pune. Ai uli kokën dhe për disa çaste nuk foli. Pastaj më tregoi se prej tre muajsh po ndiqte një program mësimi për të rritur, për të përfunduar arsimin e mesëm. Nuk mund ta besoja. E dija se kishte lënë shkollën në moshë të re për të ndihmuar familjen, por nuk e dija se kishte vendosur të kthehej përsëri në bankat e shkollës.

Mentori më shpjegoi se në kompaninë ku punonte ishte hapur një mundësi për një pozicion më të mirë. Ai kishte përvojën e nevojshme, por kërkohej edhe diploma e shkollës së mesme. Për shumë vite kishte menduar se ishte tepër vonë për ta përfunduar shkollimin. Kur një koleg i tregoi për programin e të rriturve, vendosi të regjistrohej. Por nuk kishte pasur guxim të ma thoshte. Kishte frikë se nuk do t’ia dilte dhe se do të ndihej i turpëruar nëse dështonte.

E pyeta pse mendonte se unë do ta gjykoja. Ai më tha se nuk kishte dashur të më jepte shpresa dhe pastaj të më zhgënjente. Më tregoi se në orët e para ishte ndier shumë në siklet, sepse kishte harruar pjesën më të madhe të matematikës dhe gramatikës. Disa herë kishte menduar të hiqte dorë. Por çdo të enjte kthehej përsëri, sepse dëshironte t’u tregonte fëmijëve tanë se njeriu mund të mësojë në çdo moshë.

M’u mbushën sytë me lot. Për disa javë kisha menduar gjëra të këqija për burrin tim. Kisha dyshuar se po më fshihte ndonjë marrëdhënie tjetër apo problem në punë. Ndërkohë ai po përpiqej të realizonte një dëshirë që e kishte lënë pas dore për shumë vite. E përqafova në korridor dhe i thashë se nuk kishte asgjë për t’u turpëruar. Por i shpjegova edhe sa shumë më kishte shqetësuar gënjeshtra e tij.

Atë mbrëmje, kur u kthyem në shtëpi, biseduam gjatë. Mentori më tregoi fletoret dhe ushtrimet që kishte bërë. Më tha se matematika ishte lënda që e kishte më të vështirë. I propozova që djali ynë i madh, i cili ishte shumë i mirë në matematikë, ta ndihmonte me disa ushtrime. Fillimisht ngurroi, por më pas pranoi. Kur ua treguam fëmijëve, ata nuk qeshën me të. Përkundrazi, u gëzuan dhe filluan ta pyesnin për mësimet.

Muajt e ardhshëm ndryshuan shumë në familjen tonë. Të enjteve Mentori vazhdonte të shkonte në kurs, por tani nuk kishte nevojë të shpikte justifikime. Disa mbrëmje uleshim së bashku në tavolinën e kuzhinës dhe e ndihmonim të përsëriste mësimet. Kishte ditë kur lodhej pas punës dhe mendonte të mos shkonte. Por ne e inkurajonim. Nuk i kërkonim të merrte nota të shkëlqyera. Donim vetëm të mos hiqte dorë nga diçka që kishte rëndësi për të.

Pas disa muajsh Mentori përfundoi me sukses pjesën e parë të programit dhe vazhdoi drejt përfundimit të shkollimit. Ende nuk e kishte marrë diplomën dhe as nuk ishte e sigurt nëse do ta fitonte pozicionin e ri në punë. Por për mua kishte arritur diçka shumë të rëndësishme: kishte kapërcyer frikën se ishte tepër vonë për të mësuar. Sot jam krenare për përpjekjen e tij, por edhe ai e ka kuptuar se nuk kishte nevojë të më gënjente. Nga kjo ngjarje mësuam se në martesë nuk duhet t’i fshehim as pasiguritë tona. Ndonjëherë njeriu që kemi pranë mund të na japë pikërisht mbështetjen që na mungon.