Kur u martova me Besnikun, besoja se kishim ndërtuar një jetë që as largësia nuk mund ta shkatërronte. Kishim nëntë vite martesë dhe për gjashtë prej tyre ai kishte punuar në Gjermani. Në fillim largimi ishte planifikuar vetëm për një vit, por më pas erdhën kontratat e reja, shpenzimet dhe premtimet se së shpejti do të jetonim përsëri bashkë. Unë qëndrova në vendlindje, duke u kujdesur për shtëpinë dhe duke pritur ditën kur ai do të kthehej përfundimisht. Flisnim pothuajse çdo mbrëmje dhe unë nuk e vija në dyshim besnikërinë e tij. Por natën kur u kthye papritur nga Gjermania, solli me vete një valixhe të zezë që nuk më lejoi ta prekja. Ajo valixhe do të më tregonte se martesa ime nuk ishte ajo që kisha besuar.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Ishte pak pas mesnatës kur dëgjova makinën të ndalonte përpara shtëpisë. Dola menjëherë te dera dhe e përqafova Besnikun me gjithë forcën. Kishin kaluar pothuajse katër muaj nga vizita e tij e fundit. Dukej i lodhur dhe më i heshtur se zakonisht, por mendova se udhëtimi i gjatë e kishte rraskapitur. Nga makina nxori dy valixhe: një gri, të cilën ma dha mua, dhe një të zezë, të cilën e mbajti vetë. Teksa po përpiqesha ta ndihmoja, zgjata dorën drejt valixhes së zezë. Ai u kthye menjëherë dhe më kapi për krahu. “MOS E HAP ATË VALIXHE! JANË GJËRAT E MIA!”, më bërtiti. U tërhoqa e habitur. Në gjithë vitet e martesës sonë, nuk më kishte folur kurrë me atë ton.

E pyeta pse po sillej ashtu, por ai më tha se kishte dokumente të punës dhe sende që nuk donte t’i ngatërronte. Pastaj e mori valixhen dhe e vendosi në një cep të dhomës së gjumit. Gjatë darkës hëngri shumë pak. Telefoni i tij binte vazhdimisht, por ai i refuzonte thirrjet dhe e kthente ekranin përmbys. Kur e pyeta kush po e kërkonte në atë orë, më tha se ishte një koleg nga Gjermania. Atë natë mezi fjetëm. Besniku u zgjua disa herë për të kontrolluar telefonin, ndërsa unë mbeta duke menduar për mënyrën si më kishte bërtitur. Nuk më shqetësonte vetëm valixhja. Më shqetësonte fakti që burri im po sillej si një i huaj në shtëpinë tonë.

Të nesërmen në mëngjes, ai më tha se duhej të dilte për të takuar një person lidhur me disa dokumente. U vesh me nxitim, mori telefonin dhe u largua pa më treguar kur do të kthehej. Ndërsa po pastroja dhomën, vura re valixhen e zezë pranë garderobës. Ishte e mbyllur me zinxhir, por jo me dry. Për disa minuta qëndrova duke e parë. Nuk isha krenare që po mendoja të kontrolloja sendet e tij, por reagimi i një nate më parë dhe gjithë ato telefonata të fshehta më kishin mbushur me dyshime. Më në fund u ula pranë saj dhe hapa zinxhirin. Brenda kishte disa këmisha të burrit, një triko gruaje dhe një fustan të vogël që dukej se i përkiste një vajze të vogël. Nën rrobat e palosura gjeta një zarf të bardhë, disa fotografi dhe një dokument në gjuhën gjermane ku ishte shkruar emri i plotë i Besnikut.

Fotografinë e parë e mora me duar që më dridheshin. Në të shfaqej Besniku duke buzëqeshur pranë një gruaje bionde dhe një vajze të vogël. Ata qëndronin përpara një peme të zbukuruar për Krishtlindje, brenda një apartamenti që nuk e kisha parë kurrë. Në fotografinë e dytë, ai po mbante vajzën në krahë, ndërsa gruaja e përqafonte nga pas. Më pas gjeta një kartolinë me një vizatim fëmije dhe disa fjalë në gjermanisht. I përktheva me telefon dhe ndjeva sikur zemra më ndaloi: “Për babin tim të dashur. Kthehu shpejt në shtëpi.” Nuk mund ta besoja atë që po shihja. Burri im, të cilin e prisja prej gjashtë vitesh të kthehej nga emigrimi, po quhej baba nga një fëmijë që unë nuk e njihja.

Hapa dokumentin dhe përdora telefonin për të kuptuar përmbajtjen. Ishte një kopje e certifikatës së lindjes së një vajze dyvjeçare, ku Besniku shënohej si babai i saj. Emri i nënës ishte Jana. Në zarf ndodhej edhe një kontratë qiraje me të njëjtën adresë në Gjermani dhe me emrat e Besnikut dhe Janës. U ula në dysheme, e paaftë të lëvizja. Për vite me radhë ai më kishte thënë se jetonte në një apartament të përbashkët me dy kolegë shqiptarë për të kursyer para. Më kishte treguar se punonte orë shtesë, se ishte shumë i lodhur dhe se nuk mund të vinte më shpesh për pushime. Tani kisha përpara prova që tregonin se ai kishte ndërtuar një jetë tjetër, me një grua tjetër dhe me një vajzë që mbante mbiemrin e tij.

Kur Besniku u kthye pasdite, më gjeti të ulur në tavolinën e kuzhinës. Përpara meje kisha vendosur fotografinë, certifikatën dhe kartolinën. Ai ndaloi te dera dhe fytyra iu zbeh. Për disa sekonda nuk foli fare. Pastaj më pyeti pse ia kisha kontrolluar valixhen. E pashë drejt në sy dhe e pyeta: “Kush është Jana? Dhe kush është kjo vajzë që të quan baba?” Ai u ul në karrige, mbuloi fytyrën me duar dhe filloi të përsëriste se gjithçka ishte e komplikuar. Nuk pranova asnjë justifikim. I kërkova vetëm të më tregonte të vërtetën. Më në fund pranoi se prej më shumë se tre vitesh kishte një lidhje me Janën në Gjermani dhe se vajza në fotografi ishte fëmija i tij.

Më tregoi se e kishte njohur Janën në një restorant ku shkonte pas punës. Fillimisht kishin qenë miq, por më vonë kishin filluar një lidhje. Ajo kishte mbetur shtatzënë dhe ai kishte vendosur të qëndronte pranë saj. E pyeta nëse Jana e dinte se ishte i martuar. Besniku heshti dhe më tha se asaj i kishte treguar se ishte ndarë nga gruaja në vendlindje. Kur e dëgjova këtë, ndjeva një dhimbje edhe më të madhe. Nuk më kishte mashtruar vetëm mua. Kishte mashtruar edhe një grua tjetër, me të cilën kishte krijuar familje. “Pra, kur më thoshe se po punoje natën, mund të ishe në shtëpi me ta? Kur më premtoje se do të ktheheshe përfundimisht, e dije se kishe një fëmijë atje?”, e pyeta. Ai uli kokën dhe nuk më dha përgjigje.

Atë mbrëmje dola nga shtëpia dhe shkova te motra ime. Nuk doja të qëndroja pranë tij, sepse çdo send në shtëpinë tonë më kujtonte vitet që kisha kaluar duke pritur. Isha tridhjetë e shtatë vjeçe dhe kisha refuzuar disa mundësi pune jashtë vendit, sepse Besniku më thoshte se do të bashkoheshim së shpejti. Kishim planifikuar të krijonim familje kur ai të kthehej, por çdo vit gjente një arsye për ta shtyrë. Tani e kuptoja pse nuk dëshironte të fliste më për fëmijë dhe pse vizitat e tij ishin bërë gjithnjë e më të shkurtra. Nuk ishte vetëm tradhtia që më shkatërroi. Ishte mendimi se unë kisha ndërtuar gjithë planet e jetës sime mbi premtime që ai e dinte se nuk po i mbante.

Disa ditë më vonë vendosa të kontaktoja Janën. Numri i saj ishte shënuar në një nga letrat që ndodheshin brenda zarfit. I shkrova një mesazh të shkurtër në anglisht, duke i shpjeguar kush isha dhe duke i kërkuar të flisnim. Në fillim ajo mendoi se bëhej fjalë për një keqkuptim. Më pas i dërgova një fotografi nga dasma jonë dhe një kopje të certifikatës sonë të martesës. Pas disa orësh më telefonoi. Ajo po qante. Besniku i kishte thënë se kishte qenë i martuar shumë vite më parë, por se martesa kishte përfunduar përpara se ata të njiheshin. Madje i kishte shpjeguar udhëtimet në vendlindje si vizita te prindërit dhe zgjidhje çështjesh familjare. “Unë nuk e dija që ti ekzistoje ende në jetën e tij si bashkëshorte”, më tha. Për herë të parë kuptova se të dyja ishim mashtruar nga i njëjti njeri.

Kur Besniku më kërkoi të kthehesha në shtëpi, i thashë se duhej të flisnim vetëm për mënyrën si do t’i zgjidhnim çështjet tona. Ai më kërkoi falje, më premtoi se do ta mbyllte lidhjen me Janën dhe se do të kthehej përgjithmonë në vendlindje. Por unë nuk mund ta pranoja që një vajzë e vogël të trajtohej si një gabim që mund të fshihej. Ajo nuk mbante asnjë përgjegjësi për gënjeshtrat e babait të saj. I thashë Besnikut se duhej të merrte përgjegjësi për fëmijën, pavarësisht çfarë do të ndodhte mes nesh. Me ndihmën e një avokati fillova procedurat për zgjidhjen e martesës dhe për sqarimin e çështjeve tona të përbashkëta. “Nuk po largohem sepse ke një vajzë”, i thashë. “Po largohem sepse për vite me radhë më ke mohuar të drejtën ta di me kë isha martuar.”

Sot kanë kaluar disa muaj nga dita kur hapa atë valixhe. Jetoj në një apartament të vogël dhe kam filluar të rindërtoj jetën time. Kam rifilluar punën me orar të plotë, takohem më shpesh me familjen dhe po mësohem të bëj plane pa pritur dikë që vazhdimisht i shtyn premtimet. Ndonjëherë më merr malli për njeriun që besoja se ishte Besniku, por pastaj kujtoj fotografinë që gjeta atë mëngjes dhe kuptoj se ai njeri nuk kishte qenë kurrë plotësisht i sinqertë me mua. Nuk e di çfarë do të ndodhë me marrëdhënien e tij me Janën, por shpresoj që vajza e tyre të mos vuajë për vendimet e të rriturve. Për gjashtë vite mendova se valixhet e burrit tim sillnin në shtëpi vetëm rroba, dhurata dhe kujtime nga Gjermania. Por valixhja e fundit solli një të vërtetë që më shkatërroi martesën dhe njëkohësisht më çliroi nga jeta e ndërtuar mbi gënjeshtra.

Ky është një tregim imagjinar, i krijuar për qëllime argëtimi.